Oι προτάσεις του ΣΥΡΙΖΑ

 Διαβάζω τις προτάσεις του ΣΥΡΙΖΑ,για την έξοδο από την κρίση:
http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathremote_1_02/10/2011_409007

Ας επιχειρήσω ένα σύντομο σχολιασμό
"1. Άξονας πρώτος: Η οριστική απαλλαγή από τα Μνημόνια και από τον φαύλο κύκλο της ύφεσης"

Υποθέτω,αυτό συνεπάγεται την εκδίωξη της τρόικα,την αποπομπή του ΔΝΤ και της ΕΚΤ και την έναρξη της διαδικασίας αποχώρησης της Ελλάδας από την Ε.Ε και το ευρώ!

"2. Άξονας Δεύτερος: Η επιθετική αναδιαπραγμάτευση του χρέους. Δηλαδή αυτό που η σημερινή κυβέρνηση αρνείται να κάνει, και το πληρώνει ολόκληρη η κοινωνία."

Αναδιαπραγμάτευση με ποιούς? Τους εκδιωχθέντες δανειστές? Και μάλιστα "επιθετική"? Δηλαδή του τύπου "δεν πληρώνω" (ας μην ξεχνάμε την υποστήριξη που παρέχει ο ΣΥΡΙΖΑ στο ομώνυμο κίνημα)?
Έστω,για την οικονομία της συζήτησης,ας προχωρήσουμε.

"3. Άξονας Τρίτος: Η άμεση κοινωνικοποίηση του τραπεζικού τομέα, ο οποίος σήμερα χρηματοδοτείται και ενισχύεται από το κοινωνικό σύνολο"

.Αρχίζει το "ζουμί":αφού λεφτά πλέον δε θα μας δίνουν οι δανειστές από πού θα βρούμε? Ας "κοινωνικοποιήσουμε" τις τράπεζες! Οι καταθέσεις εκατομμυρίων ιδιωτών,θα περάσουν στον κρατικό προυπολογισμό!
Κανονικά,θα έπρεπε να σταματήσω εδώ το σχολιασμό,μιά και η πρακτική της δήμευσης της ιδιωτικής περιουσίας,έχει ιστορικά δοκιμαστεί και οδήγησε στις ποικίλες εκδοχές σοσιαλιστικού ολοκληρωτισμού,δίχως καμία εξαίρεση!

Ας συνεχίσω όμως,την προσπάθεια:
"4. Με τα πλεονεκτήματα που μας δίνουν οι τρεις πρώτοι άξονες, μπορεί να λειτουργήσει ο τέταρτος. Η εναλλακτική στρατηγική για την ανάπτυξη. Με επίκεντρο τις κοινωνικές ανάγκες και όχι τις διαθέσεις και τις κερδοσκοπικές προτεραιότητες του κεφαλαίου. Με ανασυγκρότηση των παραγωγικών κλάδων, επένδυση στην σταθερή και μόνιμη απασχόληση, ενίσχυση της πραγματικής οικονομίας. Αλλά το σημαντικό: όλα αυτά ενταγμένα σε μια ολοκληρωμένη επεξεργασία εναλλακτικής αναπτυξιακής στρατηγικής, με βάση τις παραγωγικές δυνατότητες της χώρας μας"

Φυσικά οι κοινωνικές ανάγκες θα καθορίζονται και θα επιβάλλονται από το Κράτος!
Η σταθερή και μόνιμη απασχόληση,μεταφράζεται σε μετατροπή των πολιτών σε κρατικούς υπαλλήλους και η αναπτυξιακή στρατηγική θα εκπονείται πάλι από το Κράτος,με βάση τις προτεραιότητες των κρατούντων!

"5. Τελευταίος άξονας αλλά εξαιρετικά καθοριστικός: Η οικοδόμηση μιας ασπίδας προστασίας των πιο αδύναμων κοινωνικών στρωμάτων. Η προοδευτική αναδιανομή του πλούτου, η διασφάλιση των δημόσιων αγαθών και η διεύρυνση του κοινωνικού κράτους".

"Προοδευτική" αναδιανομή του πλούτου -αφού προηγουμένως έχει υφαρπαχθεί η ιδιωτική αποταμίευση-προς την κατεύθυνση που θα προκρίνουν οι κρατούντες...
Διεύρυνση του κοινωνικού κράτους-αφού προηγηθεί η διεύρυνση του κράτους καθεαυτού!
Με τί πόρους άραγε? Μήπως με την επιστροφή στη δραχμή,που θα σημάνει ψωμί με το δελτίο?

Είναι φανερό πως ο ΣΥΡΙΖΑ εμπνέεται από το κοινωνικό καθεστώς των πάλαι ποτέ σοβιετικών "δημοκρατιών": απόλυτη κυριαρχία του Κράτους, πενταετή οικονομικά πλάνα, έκλειψη της αγοράς (άρα και της δημοκρατίας),ένδεια βασικών καταναλωτικών αγαθών, μαύρη αγορά,διαφθορά,πολιτική εξαθλίωση...

Ο χώρος που κάποτε φιλοξενούσε τα καλύτερα μυαλά της δημοκρατικής αριστεράς (Παπαγιαννάκης,Ανδρουλάκης,Κωνσταντόπουλος,Κύρκος,Ηλιού κ.α),έχει μετατραπεί σε κοινοβουλευτικό άλλοθι της εξτρεμιστικής εκδοχής του σοσιαλισμού:τροτσκιστές,μαοικοί,αναρχοκομμουνιστές,αυτόνομοι-εναλλακτικοί,παλιοί εκκε-τζίδες και "μ-λ"-δες και πάει λέγοντας.
Διόλου παράξενο που ο Κουβέλης και οι ανανεωτικοί "την έκαναν".
Κρίμα,για το κατάντημα ενός χώρου που κάποτε απέδιδε γόνιμο πολιτικό προβληματισμό,αισιοδοξία,ευρωπαική προοπτική και ελεύθερη διαβούλευση.
Ενός χώρου που,γεννημένος μέσα από την κριτική του ανελεύθερου ΚΚΕ,εξέφραζε την ελπίδα μιάς ανθρώπινης-δημοκρατικής αριστερής πρότασης...

3/10/2011

Η ανθρώπινη πράξη

Την αφορμή για την ανάρτηση,μου έδωσε μια συζήτηση που είχα με τη Μαρία,σχολιάζοντας μια ιεραποστολή στην Αφρική.
Πέρα απ'το ανθρωπιστικό σκέλος-το οποίο δεν αμφισβητείται-της κακοφάνηκε η θρησκευτική παρέμβαση των ιερωμένων στη ζωή των ιθαγενών, η εισδοχή της χριστιανικής θρησκείας στις φυλές που μέχρι τότε είχαν άλλες λατρευτικές συνήθειες,η απόπειρα προσηλυτισμού εν ολίγοις των πεινασμένων Αφρικανών.
Πολλά τα ερωτήματα που προκύπτουν:
α)Ποιό το κίνητρο της ιεραποστολής:απλός ανθρωπισμός ή/και επιθυμία προσηλυτισμού?
β)Μπορεί μια πράξη να απαξιώνεται ηθικά από τα κίνητρά της ?
γ)Είναι δυνατόν μια πράξη μας να έχει μονοσήμαντο αποτέλεσμα,δίχως παράπλευρες συνέπειες?

Θα επιχειρήσω κάποιες απαντήσεις:

α) Η ακριβής διερεύνηση των κινήτρων είναι αδύνατη. Ασφαλώς υπάρχουν ιερείς κινούμενοι από ανιδιοτέλεια και χριστιανική αγάπη,όπως και άλλοι, που έχουν υστερόβουλα κίνητρα.Αλλά,μπορούμε άραγε να γνωρίζουμε με ακρίβεια τα κίνητρα των πράξεών μας? Ποιό είναι το πρωταρχικό κίνητρο?
Οι κατά καιρούς φιλοσοφικές σχολές δεν έχουν απαντήσει πειστικά.Αν πρωταρχικό μας κίνητρο είναι η προστασία των υλοζωικών συνθηκών του βίου μας (όπως υποστηρίζει ο επιστημονικός υλισμός και οι βιοθεωρίες συμπεριφοράς),τότε δε θα θυσιάζονταν άνθρωποι στο όνομα ιδεών (όπως η πατρίδα,η ελευθερία,ακόμη και ο σοσιαλισμός)!
Από την άλλη,είμαστε υποχρεωμένοι να δεχτούμε πως,σε κάποιο βαθμό,η βούλησή μας είναι "ελεύθερη" (έστω και πολλαπλώς επηρεαζόμενη),ώστε να μπορεί να μας αποδοθεί και η ευθύνη των πράξεών μας.Δίχως ατομική ευθύνη,δε θεμελιώνεται δίκαιο και επανερχόμαστε σε συνθήκες ζούγκλας όπου ο καθένας μάχεται για την επιβίωσή του.
Αλλά δίχως επαρκή γνώση των κινήτρων που την καθορίζουν,πόσο" ελεύθερη" και πόσο" δική μας" είναι η βούληση?

β) Σε θεωρητικό επίπεδο,μια ανθρωπιστική πράξη που δεν προσδοκά όφελος είναι ανώτερη μιας υστερόβουλης.Αλλά υπάρχει άραγε ανυστερόβουλη πράξη? Ακόμη κι αν "κάνουμε το καλό" για λόγους ατομικής επιλογής,η ηθική ικανοποίηση που λαμβάνουμε δεν αποτελεί ατομική ανταμοιβή (έστω θεωρητική)? Από τη στιγμή που η πράξη μας, μας προσπορίζει ατομική ωφέλεια, πώς μπορεί να θεωρηθεί ηθικά ουδέτερη? Τί σημασία έχει για τον ευεργετούμενο,αν η ευεργεσία είναι πάντοτε ηθικά υστερόβουλη? Και ποιά ακριβώς επιδίωξη θα απαξιώσει μια αγαθοεργία έναντι μιάς άλλης?

γ) Εδώ τα πράγματα είναι απλούστερα και η απάντηση είναι ΟΧΙ.
Αν μείνουμε στο παράδειγμα της βοήθειας στην Αφρική,ακόμη και οι politically correct οργανώσεις που βοηθούν (Action Aid,Unicef,Γιατροί χωρίς σύνορα,Γιατροί του κόσμου κ.α),επιδρούν-εκούσια ή ακούσια-στις τοπικές κοινωνίες και σε πολιτικό επίπεδο: δικαιώματα γυναικών, εκπαίδευση παιδιών, αποτροπή παιδικής εργασίας κ.ο.κ.
Δεν έχει σημασία αν για μας οι παρεμβάσεις αυτές είναι ηθικά αποδεκτές με γνώμονα τη "Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου" (την οποία ενδεχομένως οι ιθαγενείς αγνοούν),αλλά ό'τι γίνονται παρεμβάσεις  στις τοπικές κοινωνίες, χωρίς οι ίδιες οι κοινωνίες να έχουν ερωτηθεί εάν τις επιθυμούν.
Αλλά ακόμη κι αν ερωτώντο,πόσο "ελεύθερη" θα ήταν η επιλογή τους όταν πρέπει να γίνει σε συνθήκες ζωής και θανάτου?

Με λίγα λόγια,ζούμε πιστεύοντας πως διαθέτουμε ελεύθερη βούληση και μπορούμε να κάνουμε ατομικές ηθικές επιλογές,αλλά ούτε τον πλήρη έλεγχο των κινήτρων μας έχουμε, ούτε τις συνέπειες των πράξεών μας μπορούμε να προβλέψουμε...
Μπροστά σ'αυτή τη διαπίστωση,πολλες επιλογές ανοίγονται και όλες είναι λίγο-πολύ "νόμιμες": υπαρξιακός αγνωστικισμός,υπαρξιακός χριστιανισμός,μηδενισμός,υλισμός,στωικισμός,επικούρειος ευδαιμονισμός και...και...και...
Δεν είναι τυχαίο πως οι δυο κορυφαίοι στοχαστές του εμπειρισμού (της θεωρίας που πρεσβεύει πως η εγκυρότερη πηγή της γνώσης είναι η ανθρώπινη εμπειρία) οδηγήθηκαν σε διαφορετικούς δρόμους:
Ο David Hume (1711-1776) στον αγνωστικισμό, ο John Locke (1632-1704) στο Θεό και στη θεμελίωση του κλασσικού φιλελευθερισμού.
Aβυσσος η ψυχή του ανθρώπου και τα κίνητρά της φυσικά!

Προσωπικά,επιλέγω την προσπάθεια αυτόνομης δράσης αντί της μοιρολατρείας,έχοντας όμως επίγνωση των περιορισμών της ανθρώπινης φύσης.
Eπιλέγω επίσης τη βοήθεια στην Αφρική,δίχως να μ'ενοχλεί το ότι αδυνατώ να τη θεμελιώσω λογικά ή να την αποστειρώσω από παράπλευρες συνέπειες:ο ανθρωπισμός είναι κατεξοχήν μεταφυσικός!

Γοητευτική η πορεία του ανθρώπου στην Ιστορία,εν πολλοίς μυστηριώδης και απροσδιόριστη.
Αλλά,δεν είναι  "καλύτερα" (φιλοσοφικά και αισθητικά μιλώντας) έτσι?

2/10/2011

H μεταφυσική της συγγνώμης

 Μια είδηση πραγματικά συγκλονιστική:
http://www.guardian.co.uk/world/2011/sep/26/lech-walesa-general-jaruzelski

Οι δυο πρώην εχθροί,τώρα πιά, στο λυκόφως της ζωής τους-στα 88 του πια ο Βόιτσεκ-συναντώνται,δίνουν τα χέρια και ο Λεχ του εύχεται "περαστικά"!
Απτή απόδειξη του μεγαλείου του ανθρώπου!
Οι μυλόπετρες του χρόνου αλέθουν μέχρις κονιορτοποιήσεως τη φενάκη των ιδεολογιών και,αργά ή γρήγορα,φέρνουν τον άνθρωπο αντιμέτωπο με το απόλυτο ερώτημα: "τί υπάρχει μετά"?
Ανεπίγνωστα ίσως,ο καθένας μας έχει ήδη απαντήσει για λογαριασμό του και απ'την απάντηση αυτή, σε μεγάλο βαθμό διαμορφώνεται η πορεία του "ενθάδε" βίου του.
Το "ενθάδε" υποδηλώνει και το "επέκεινα".
Δίχως προοπτική του "επέκεινα" δεν αποκτά ηθική υπόσταση το "ενθάδε".
Η μεταφυσική παραμονεύει σε κάθε στιγμή της καθημερινότητάς μας.
Είμαστε καμωμένοι από σάρκα και κόκκαλα,μα και από την ύλη των ονείρων.
Το όνειρο ενυπάρχει μέσα μας,ακόμη περισσότερο,το όνειρο νοηματοδοτεί την ύπαρξή μας,απαλύνει την υπαρξιακή μας αγωνία, "εξανθρωπίζει" το βίο μπολιάζοντάς τον με ελπίδα.
"Το άπειρο δεν υπάρχει μόνο γύρω μας,αλλά και μέσα μας",κατά την υπέροχη έκφραση του Π.Κανελλόπουλου ("Μεταφυσικής προλεγόμενα").
"Οτι την ανομίαν μου εγώ γιγνώσκω και η αμαρτία μου ενώπιόν μου εστί δια παντός",κατά τον υπέροχο τεσσαρακοστό Ψαλμό του Δαυίδ.

Αποπειράθηκε ο άνθρωπος-και σωστά-να αυτονομήσει το πνεύμα του απ'τις προκαταλήψεις του Μεσαίωνα.Επένδυσε στον ορθολογισμό,στο λογικό εμπειρισμό,για να οικοδομήσει στέρεα επιστημονική γνώση,να ελευθερωθεί απ'τα δεσμά της ανάγκης,να φτιάξει πολιτισμό.
Μα στην προσπάθειά του αυτή,απαρνήθηκε το "άλογο" στοιχείο της φύσης του, λησμόνησε τη "μη μετρήσιμη" και "μη περιγράψιμη" πλευρά του,κοντολογίς την ψυχή του.
Η λογική όμως έχει πεπερασμένες δυνατότητες.
Μπορεί να μας ταίσει,να μας ντύσει,να μας προσπορίσει καταφύγιο,αλλά αδυνατεί να μας παρηγορήσει,να εξηγήσει το όνειρο,να κατανοήσει το δάκρυ,να ερμηνεύσει τη "συγγνώμη"...
Δίχως αυτά όμως,δε ζούμε σαν άνθρωποι,μα σαν εξελιγμένα στην ανώτερη βιολογική βαθμίδα όντα.

Αντέδρασε ο άνθρωπος στην "ορθολογική δικτατορία του νου" που γέννησε ο δογματικός διαφωτισμός.Το κίνημα του ρομαντισμού (Coleridge,Shelley,Keats,Wordsworth,Mellvile,Byron,Blake,Constable,Turner,Runge,Novalis,Holderlin,Poe,Emerson,
Andersen και πολλοί άλλοι) εξέφρασε αυτήν ακριβώς την ανάγκη: να μην εξοριστεί η ψυχή με την άλογη φύση της,απ'την κοινωνία των ανθρώπων.
Λογική και ένστικτο συνθέτουν τον άνθρωπο.Κάθε κατάργηση του ενός υπέρ του άλλου,αφήνει τον άνθρωπο λειψό.
Οι ιδεολογίες του 20ου αιώνα,υπήρξαν η αποθέωση της εκλογίκευσης του νου: πίστεψαν οι άνθρωποι,στη δυνατότητα επίγειων παραδείσων που θ'άρκούσε μόνο η λογική για να εγκαθιδρυθούν.
Η οικτρή διάψευση των οραματισμών,επιβεβαίωσε το αναμενόμενο: δεν μπορείς να υλοποιήσεις ένα παράλογο αίτημα (την επίγεια ευδαιμονία) μόνο με υλικά του ορθού λόγου.Ισως,η ίδια η υλοποίησή του να "εκφεύγει" του κόσμου τούτου.


Τί μας υπενθυμίζει λοιπόν η "συμφιλίωση" των δυο παλιών εχθρών,πάνω απ'τον ίσκιο του θανάτου?
Τί άλλο,από τη σχετικότητα της "αλήθειας" των ιδεολογιών.
"Η αλήθεια έναντι θανάτου δίδεται",έγραφε ο Σεφέρης .
"Έφη δε αυτώ ο Πιλάτος:τί εστίν αλήθεια? Και τούτο ειπών πάλιν απήλθεν" ,θυμίζει συγκλονιστικά ο ευαγγελιστής Ιωάννης.
Αν έχει "χρηστική" αξία η συμφιλίωση Βαλέσσα-Γιαρουζέλσκι,είναι σαν παράδειγμα πολιτικού πολιτισμού για μας εδώ,που ακόμη επιμένουμε ν'αλληλοσπαρασσόμαστε.
Δεν είναι άλλωστε το μοναδικό παράδειγμα
-Ο ήρωας Αλέκος Παναγούλης ,λέει "όχι" στη θανατική καταδίκη των απριλιανών δικτατόρων.
-Ο άγιος Τάσος Λειβαδίτης.απ'το κελλί της εξορίας,γράφει το συγκλονιστικό "Μή σημαδέψεις την καρδιά μου",http://anthropini-epanastasi.blogspot.com/2011/06/blog-post_30.html για τον αδερφό του σκοπό που ίσως αύριο τον διατάξουν να τον εκτελέσει!
-Ο Τσακαλώτος δίνει το χέρι στο Βαφειάδη το 1984 .
-Στο Βερντέν,το 1966,πενήντα χρόνια μετά την ανθρωποσφαγή του Α.Π.Π (περίπου οχτακόσιες χιλιάδες άνθρωποι χάθηκαν μόνο σ'εκείνη τη μάχη),Γάλλοι και Γερμανοί βετεράνοι αγκαλιάζονται κλαίγοντας...Αργότερα,τους μιμούνται Κολ και Μιττεράν,δίνοντας οριστικό τέλος στη διαμάχη των δύο εθνών.
Εκατοντάδες τα παραδείγματα της συγνώμης.



Μπροστά στο θάνατο ,οι διαφορές εκλείπουν.
Με υπαρξιακούς όρους,είμαστε όλοι το ίδιο ευάλωττοι:"ο δολοφόνος με τον τραπεζίτη,η παρθένος με το σατανά,ο Ολιβερ Τουίστ και ο Αδόλφος" όπως τραγουδάει έξοχα ο Σαββόπουλος.
"Θανάτου ένεκα,Πολιτείαν ατείχιστον οικούμεν"  (ανωνύμου),γι'αυτό "είναι καιρός να πούμε τις λιγοστές αλήθειες,προτού η ψυχή μας κάνει φτερά" (Σεφέρης).

Είναι ο καιρός της συγγνώμης!

Λεχ και Βόιτσεκ,ευχαριστούμε που μας το θυμήσατε!

27/9/2011

Ανοιχτά Πανεπιστήμια

Εδώ και λίγες μέρες,έχει εκδηλωθεί στους κύκλους των φοιτητών ένα κίνημα κατά των καταλήψεων στα Πανεπιστήμια.
Οι φοιτητές σχολιάζουν πως ο νέος νόμος για τα ΑΕΙ,ανεξάρτητα από το πώς τον κρίνει ο καθένας,δεν μπορεί να αποτελεί αφορμή για κλείσιμο των ακαδημαικών χώρων.
"Κριτική στον νόμο,με ανοιχτό Πανεπιστήμιο" λέγεται χαρακτηριστικά!

Σχεδόν δεν πιστεύω τις εξελίξεις!
Τα χιλιοβασανισμένα Πανεπιστήμια,αρχίζουν να ελπίζουν!
Ενας χώρος στον οποίο βασίλευε το "άσυλο της Αριστεράς" ξαναρχίζει να διεκδικεί το ρόλο του: τη σπουδή,τη μάθηση,τη γνώση.
Δεκαετίες τώρα,στο Ελληνικό Πανεπιστήμιο,επικρατούσε η εξής σχιζοφρένεια: μειοψηφίες αριστεριστών, με την ανοχή των καθηγητών,επέβαλλαν τη δική τους ατζέντα!
Kαθηγητές έντρομοι συναλλάσονταν με τραμπουκοειδή του "ευρύτερου φοιτητικού χώρου" μη μπορώντας να κάνουν αλλιώς.
Φοιτητοπατέρες του κομματικού σωλήνα εξέλεγαν πρυτάνεις-υποχείρια, αποφάσιζαν το κλείσιμο των Σχολών όποτε έκριναν πως οι συνθήκες το επιβάλλουν, εξασφάλιζαν πτυχίο περνώντας "αέρα" τις εξεταστικές και συνέχιζαν την επαγγελματική τους σταδιοδρομία σε κάποια θέση του ευρύτερου δημοσίου τομέα στην πόλη "τους" φυσικά...
Το περίφημο Πανεπιστημιακό "άσυλο" το μόνο που διαφύλασσε ήταν ο αριστερός εξτρεμισμός.
Οποιος διαφωνεί,δεν έχει παρά  να αναζητήσει μια αίθουσα Πανεπιστημιακού χώρου,προκειμένου να δώσει μια διάλεξη ένας εκπρόσωπος του... ΛΑΟΣ. Το εγχείρημα θα καταλυθεί στην πράξη από "αγανακτισμένους φοιτητές" των οποίων εθίγη το "δημοκρατικό φρόνημα"!
Ελεύθερη διακίνηση ιδεών όμως, σημαίνει προστασία εκείνων ακριβώς των ιδεών που ενοχλούν.Οι υπόλοιπες έτσι κι αλλιώς διακινούνται ανεμπόδιστα.
Τα Πανεπιστήμια υπήρξαν ο χώρος υποδοχής των ταραξιών κάθε διαδήλωσης και παραδοσιακά υφίσταντο βανδαλισμούς και πλιάτσικο από "άγνωστους" μπαχαλάκηδες.
Καμία αξιολόγηση,καμία σύνδεση με παραγωγικές μονάδες (με λίγες φωτεινές εξαιρέσεις Πολυτεχνικών σχολών),στοιχειώδης επαφή με τις νέες τεχνολογίες (φωτεινή εξαίρεση το Πολυτεχνείο Πάτρας και το ΕΜΠ)!

Πριν από δεκαεφτά χρόνια,αποφοίτησα από την Ιατρική του ΑΠΘ.
Αναδιφώντας την εμπειρία μου, μπορώ να πω πως ήταν μια μέτρια Σχολή,στη διάρκεια της οποίας, από τα περίπου 60 μαθήματά της, οι καθηγητές που δίδαξαν στο αμφιθέατρο ήταν περίπου...5!
Τελείωσα την προπαιδευτική χειρουργική χωρίς να έχω καν βάλει ράμματα σε θλαστικό τραύμα (το έμαθα αργότερα,στο "αγροτικό")!
Εμαθα να κάνω ενέσεις μόνος μου,σε εφημερίες στις οποίες πήγαινα με φίλους στον ελεύθερο χρόνο μας, για να αποκτήσουμε κλινική εμπειρία.
Σχεδόν απέκλεισα την επιλογή χειρουργικής ειδικότητας λόγω της απόλυτης αδιαφορίας των χειρουργών που συνάντησα,να ασχοληθούν με την εκπαίδευση των φοιτητών τους.
Θυμάμαι,το "91, είχε επιχειρηθεί η καθιέρωση εξετάσεων για την έναρξη της ειδικότητας,αφού ήδη η υπερπαραγωγή πτυχιούχων ιατρικής είχε αρχίσει να δημιουργεί λίστες αναμονής.
Αντιδράσαμε  με την παραδοσιακή "Κατάληψη". Το νομοσχέδιο αποσύρθηκε, η υπερπαραγωγή πτυχιούχων συνεχίσθηκε (με τις γνωστές μεταγραφές φοιτητών από κάθε γωνιά του πλανήτη) και η Ιατρική πλέον απαξιώθηκε εργασιακώς στην Ελλάδα,λόγω πληθώρας ιατρών (ο αμείλικτος νόμος της προσφοράς και ζήτησης).
Καμία φοιτητική παράταξη δεν αντιτάχθηκε στις αθρόες/παράνομες μεταγραφές (εξαιρούνται κάποιοι ρομαντικοί...), ίσα-ίσα που επένδυσαν ψηφοθηρικά στους μεταγραφέντες.
Κανένας καθηγητής δεν αντιστάθηκε σ'αυτό το αίσχος. Αντ'αυτού, πολλοί χρηματίσθηκαν για να εγκρίνουν μεταγραφές που δεν έπρεπε να γίνουν..(το σκάνδαλο ξέσπασε κάποτε,αλλά το συγκάλυψε ο τότε Θεσσαλονικάρχης ).

Το Πανεπιστήμιο όπως το γνώρισα,ενσωμάτωσε το κυρίαρχο στοιχείο της μεταπολίτευσης:Την πλήρη περιφρόνηση της έννομης συμπεριφοράς,την καταπάτηση των νόμων στο όνομα του ατομικού συμφέροντος,την άρνηση του κράτους δικαίου στο όνομα των "κοινωνικών διεκδικήσεων".Το Πανεπιστήμιο αυτό δημιούργησε τον ανθρωπολογικό τύπο της μεταπολίτευσης:Τον πολίτη που έχει μόνο δικαιώματα,έχει πάντα δίκιο και-το χειρότερο-έχει την πολιτική νομιμοποίηση να επιβάλλει με οποιονδήποτε τρόπο το ατομικό του "δίκιο".
Ας μην ξεχνάμε πολιτικές καριέρρες που θεμελιώθηκαν στην παρανομία των καταλήψεων (Τσίπρας,Παπουτσής κλπ).
Θλιβερό απομεινάρι αυτής της νοοτροπίας ο νυν πρύτανης του ΑΠΘ
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_23/09/2011_456958

Ας ελπίσουμε πως το "νέο φοιτητικό κίνημα" που διεκδικεί πλέον τα στοιχειώδη (δικαίωμα στην εκπαίδευση-διακίωμα στο ανοιχτό Πανεπιστήμιο) θα αλλάξει την παγιωμένη νοοτροπία  της ακαδημαικής κοινότητας στη χώρα μας.
Είναι κρίμα που χρειάστηκε να χρεωκοπήσουμε ως κοινωνία,προκειμένου να αλλάξουμε στάση ζωής,αλλά πρέπει επιτέλους να προχωρήσουμε μπροστά.
Ως εδώ με τη δικτατορία των μετριοτήτων!

23/9/2011

Η διαχείριση του Θρύλου

14 Ιουλίου 1683: οι Οθωμανοί πολιορκούν τη Βιέννη για δεύτερη φορά (η πρώτη, τo 1529 από το Σουλειμάν το Μεγαλοπρεπή).Εκατόν πενήντα χιλιάδες στρατιώτες με αρχηγό τον Καραμουσταφά Πασά,ρίχνονται στην πόλη-σύμβολο της Αγίας Ρωμαικής Αυτοκρατορίας.
Απέναντι στους Οθωμανούς,παρατάσσεται ο Χριστιανικός Συνασπισμός των Αυστριακών,Γερμανών,Σαξόνων,Πολωνών,Λιθουανών που αριθμεί περίπου ογδόντα χιλιάδες άνδρες.
Η αποφασιστική καμπή της μάχης,είναι η επέλαση του Χριστιανικού Ιππικού: είκοσι χιλιάδες ιππείς -η μεγαλύτερη επέλαση ιππικού στην ιστορία-με τρεις χιλιάδες Πολωνούς λογχοφόρους μεταξύ τους επιπίπτουν πάνω στους πολιορκητές και τους εξολοθρεύουν.
Η πόλη σώζεται,ο Πολωνός βασιλιάς Ιωάννης Γ Σοβιέσκυ,περνάει στο πάνθεον των ηρώων.


Γεννιέται ο θρύλος του Πολωνικού ιππικού: οι Πολωνοί Ουσσάροι θεωρούνται οι καλύτεροι ιππείς της Ευρώπης, οι ομοεθνείς τους Λογχοφόροι είναι το καμάρι του ιππικού του Ναπολέοντα, οι Δραγώνοι θαυμάζονται από κάθε πολεμιστή.


1 Σεπτεμβρίου 1939: η Βέρμαχτ εισβάλλει στην Πολωνία.Οι Πολωνοί αμύνονται γενναία,παρά την αρχική υποχώρηση,αλλά στις 16 Σεπτεμβρίου, οχτακόσιες χιλιάδες Σοβιετικοί στρατιώτες εισβάλλουν από τα ανατολικά σύνορα.Η Βαρσοβία πέφτει στις 29 Σεπτεμβρίου.Οσοι Πολωνοί διέφυγαν στη Δύση,συνέχισαν τον πόλεμο.Οσοι σώθηκαν απ'τη σφαγή του Κατύν,οργάνωσαν την Πολωνική Αντίσταση των παρτιζάνων (Lesni).
Στον πόλεμο αυτό,ο θρύλος ήθελε τους Πολωνούς ιππείς να εφορμούν με τις σπάθες τους απέναντι στα Panzer! 
H αλήθεια βέβαια ήταν διαφορετική: μονάδες του Πολωνικού ιππικού,εξοπλισμένες με φορητά αντιαρματικά όπλα,έλαβαν μέρος σε αποστολές ανίχνευσης/παρεμπόδισης του μηχανοκίνητου εχθρού.
Γενναία προσπάθεια,ενός γενναίου λαού που ατύχησε να κατασπαραχθεί από δυο ολοκληρωτικές αυτοκρατορίες.


Ο Β.Π.Πόλεμος,σήμανε και το τέλος του ιππικού !
Ο θρύλος των Πολωνών ιππέων,πέρασε στη διάσταση του μύθου.
Η ανύπαρκτη επέλαση του ιππικού επί των τανκς,επισφράγισε με τον αναγκαίο ρομαντισμό,το τέλος μιας εποχής!
Φαίνεται πως,οι άνθρωποι,όταν αναγκάζονται απ΄τη ζωή ν'απαρνηθούν αγαπημένες συνήθειες,έχουν ανάγκη να πλάθουν μύθους γύρω απ'αυτές.
Τί είναι άραγε αυτό που μας ωθεί να εξωραίσουμε το παρελθόν;
Και πώς αυτή η εξιδανίκευση του παρελθόντος,δεν εμποδίζει την προσαρμογή μας στο μέλλον;


Τώρα που οι αγαπημένες μας συνήθειες-ημών των Ελλήνων-μας οδηγούν στη χρεωκοπία,ποιά επιλογή θα πρυτανεύσει μέσα μας;
Προσωπικά,θα ευχόμουν να ήμασταν έτοιμοι να αποχαιρετίσουμε "την Αλεξάνδρεια που φεύγει",αλλά το βλέπω δύσκολο, αφού λίγοι από εμάς πορευθήκαμε ως "Αλεξανδρινοί": με την αισθητική, το ήθος και την αίσθηση του μέτρου που διέκριναν άλλοτε τη δική μας αρετή.
Το Ελληνικό ιππικό των αρίστων είναι από καιρό εξόριστο...


Ακόμη κι έτσι όμως,όταν όλα τριγύρω χάνονται,αντί της μοιρολατρίας,μας πρέπει μια στάση πιο αξιοπρεπής.
Και μια  περί ιππικού ο λόγος,θα κλείσω με το περίφημο ποίημα του Tennyson, "Η επέλαση της ελαφράς Ταξιαρχίας" (συγγνώμη για το αμετάφραστο,αλλά είναι από τα ποιήματα που δε μεταφράζονται).



                                  
                              The Charge Of The Light Brigade




by Alfred, Lord Tennyson Memorializing Events in the Battle of Balaclava, October 25, 1854
Written 1854




Half a league half a league,
Half a league onward,
All in the valley of Death
Rode the six hundred:
'Forward, the Light Brigade!
Charge for the guns' he said:
Into the valley of Death
Rode the six hundred.

'Forward, the Light Brigade!'
Was there a man dismay'd ?
Not tho' the soldier knew
Some one had blunder'd:
Theirs not to make reply,
Theirs not to reason why,
Theirs but to do & die,
Into the valley of Death
Rode the six hundred.

Cannon to right of them,
Cannon to left of them,
Cannon in front of them
Volley'd & thunder'd;
Storm'd at with shot and shell,
Boldly they rode and well,
Into the jaws of Death,
Into the mouth of Hell
Rode the six hundred.

Flash'd all their sabres bare,
Flash'd as they turn'd in air
Sabring the gunners there,
Charging an army while
All the world wonder'd:
Plunged in the battery-smoke
Right thro' the line they broke;
Cossack & Russian
Reel'd from the sabre-stroke,
Shatter'd & sunder'd.
Then they rode back, but not
Not the six hundred.

Cannon to right of them,
Cannon to left of them,
Cannon behind them
Volley'd and thunder'd;
Storm'd at with shot and shell,
While horse & hero fell,
They that had fought so well
Came thro' the jaws of Death,
Back from the mouth of Hell,
All that was left of them,
Left of six hundred.

When can their glory fade?
O the wild charge they made!
All the world wonder'd.
Honour the charge they made!
Honour the Light Brigade,
Noble six hundred!

21/9/2011

Η αγάπη ως προυπόθεση κοινωνίας

Έγραψε ένα έξοχο άρθρο ο Γιανναράς την Κυριακή
http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_2_18/09/2011_1296270

"...Αν ερχόμαστε από το πουθενά και πηγαίνουμε στο τίποτα, τότε γιατί και ο εφοριακός να μη λαδωθεί, ο γιατρός να μην πάρει φακελάκι, ο τραπεζίτης να μην τοκογλυφήσει, ο υπουργός να μην καταχραστεί, ο κομματάρχης να μην εμπαίξει και απατήσει τους πάντες; Γιατί;..."γράφει ο Χ.Γ.

Πράγματι,αν εκλείψει οποιαδήποτε μεταφυσική αναφορά,στο όνομα ποιάς επιχειρηματολογίας μπορεί να στηριχθεί μια κοινωνιστική/ανθρωπιστική αντίληψη?
Αν όλα είναι μηδέν και η ζωή μας ένα σύντομο διάλειμμα του μηδενός, γιατί όσο ζω να συμπεριφέρομαι ουμανιστικά, προνοώντας για το συνάνθρωπο και την κοινωνία?
Τί με εμποδίζει να υιοθετήσω τον πιο ωμό ατομικισμό, την πιο αντικοινωνική πρακτική, προκειμένου να προσπορίσω στον εαυτό μου τα μέγιστα κατά περίσταση οφέλη?
Γιατί να υπάρχουν ιδρύματα κοινωνικής πρόνοιας, πτωχοκομεία, ορφανοτροφεία, άσυλα περίθαλψης των ασθενέστερων συνανθρώπων μας,αν όλοι μας είμαστε απλώς ζώα που έτυχε να εξελιχθούν περισσότερο,να σκέπτονται ,να μιλάνε και να περπατάνε όρθια?
Γιατί να νιώσω οίκτο για ένα "ζώο" που έτυχε να βρεθεί σε δυσχερέστερη απο μένα θέση?

Η γέννηση του ουμανισμού, η στροφή δηλαδή της θεώρησης του κόσμου από το Θεό και τα έργα Του, στον άνθρωπο και τα πάθη του,υπήρξε το αποφασιστικό βήμα της Αναγέννησης.
Ταυτόχρονα με τη νέα αυτή θέαση του βίου, ο άνθρωπος διατύπωσε το αίτημα του επαναπροσδιορισμού του Θεού:η Μεταρρύθμιση του Λούθηρου υπήρξε το αποτέλεσμα αυτής της ανάγκης.
Ο ανθρωπισμός λοιπόν,γεννιέται από τη σχέση του ανθρώπου με το Θεό, ως αίτημα μιάς περισσότερο ανθρωποκεντρικής θεώρησης του κόσμου,υπό τη σκέπη ενός Θεού όχι πια τιμωρού (όπως ο Ιαχωβάς της Παλαιάς Διαθήκης),αλλά Θεού-Πατέρα που αγαπάει τον άνθρωπο.
Τα αποκρουστικά σύμβολα του Μεσαίωνα,η Ιερά Εξέταση, η "αιώνια καταδίκη", οι φλόγες και οι δαίμονες που τιμωρούν τους αμαρτωλούς, ο βλοσσυρός Θεός-εκδικητής δίνουν τη θέση τους στον αναγεννησιακό ουμανισμό.
Το αίτημα της κατανόησης για τον άνθρωπο, γεννά τη "Θεία Κωμωδία" του Δάντη με το λυτρωτικό της όραμα, προβάλλει την εικόνα της βρεφοκρατούσας Παναγιας (pieta) ως συμβόλου της φιλόστοργης μητέρας, αναγορεύει την επαφή,το άγγιγμα,τη μετάνοια,το δάκρυ σε ουσιαστικά στοιχεία του βίου, αποενοχοποιεί το ανθρώπινο σώμα (Μιχαήλ Άγγελος) και θέτει υπό αυστηρή κριτική τις υπερβάσεις της Καθολικής Εκκλησίας (γεννώντας τον Προτεσταντισμό).
Είναι λοιπόν άρρηκτα συνδεδεμένος ο ουμανισμός με το Χριστιανικό μήνυμα της " αγάπης προς τον πλησίον".
Δίχως την αναφορά στον "άλλο", στο διπλανό άνθρωπο, δεν νοείται "πρόνοια" για τον άλλο...

Ο Προτεσταντισμός ,παρά τις υπερβολές του και τις λοξοδρομήσεις του σε ποικίλες ηθικιστικές εκδοχές (ο ευσεβισμός των Πιετών, το Καλβινιστικό δόγμα του "προκαθορισμού των εκλεκτών",οι Κουάκεροι, οι Μεθοδιστές κλπ),ήταν αναπόφευκτο να γεννηθεί ως αίτημα
κριτικής μιας απάνθρωπα κατασταλτικής Καθολικής Εκκλησίας. Εκτός αυτού, ο Προτεσταντισμός,απορρίπτοντας το σχολαστικισμό του Μεσαίωνα,φάνηκε πιο έτοιμος να συνυπάρξει με τον Ορθολογισμό της αναγέννησης και το κριτικό της πνεύμα.

Οι μεγάλοι Διαφωτιστές των επομένων αιώνων ήταν είτε Προτεστάντες, είτε άθεοι, στη συντριπτική τους πλειονότητα.
Ο Διαφωτισμός, εξέλιξη της Αναγέννησης,υπήρξε η έκφραση της αποθέωσης του Ορθολογισμού (raison).Ο άνθρωπος πίστεψε πως μόνο με τη βοήθεια της λογικής του μπορεί να ερμηνεύει τον κόσμο. Ο χώρος που απέμενε στο Θεό,προοδευτικά περιορίστηκε,μέχρις εξαφανίσεως σε πολλές περιπτώσεις.
Οι κοινωνικές διεκδικήσεις του Διαφωτισμού, δικαιολόγησαν την ύπαρξή τους ως ορθολογικές κατασκευές και όχι ως αιτήματα της χριστιανικής ηθικής.
Η "ισότητα", η "ελευθερία", η "αδελφότητα",προέκυπταν ως "λογικά αιτήματα" των αυτονόμως σκεπτομένων και δρώντων ανθρωπίνων όντων και όχι ως κελεύσματα κάποιας υπερφυσικής δύναμης ή κάποιου ουράνιου δημιουργού.
"Δεν υπάρχει Θεός,υπάρχει η ανθρώπινη διάνοια και είναι αρκετή".
Το αποτέλεσμα?

Διακόσια χρόνια μετά τη Γαλλική Επανάσταση,τα κοινωνικά συστήματα μολονότι κάνουν διαρκώς αναφορά στον άνθρωπο, αδυνατούν να "πληρώσουν" τις ανάγκες του ανθρώπου

Ο Μαρξ, διακήρυξε πως "το κοινωνικό είναι καθορίζει τη συνείδηση",καταδικάζοντας την ανθρώπινη βούληση να είναι έρμαιο των υλικών συνθηκών του βίου.Ο φιλοσοφικός υλισμός,οδηγεί στον ντετερμινισμό (στην προκαθορισμένη συμπεριφορά με βάση τις υλικές συνθήκες της ύπαρξης) και καθιστά αδιανόητη κάθε έννοια αυτόνομης βούλησης. Πώς μπορώ να βούλομαι αυτονόμως,όταν εξαρτώμαι απο τις υλικές συνθήκες του βίου μου? Στον μαρξιστικό κόσμο, δεν υπάρχει χώρος για αυτόνομη σκέψη, δεν υπάρχει χώρος για ελευθερία...
Η ιστορική πραγμάτωση του μαρξισμού,επιβεβαίωσε το προφανές: δεν έφταιγαν οι υλοποιητές, η ίδια η θεωρία υπήρξε εγγενώς ανελεύθερη!

Οι φιλελεύθεροι στοχαστές,αποδεχόμενοι σε μεγάλο βαθμό -όπως και ο Μαρξ- το "πρωτείο" της οικονομίας,οδηγήθηκαν και αυτοί σε ανθρωπιστικά αδιέξοδα. Ο καπιταλισμός δεν υπερέχει του μαρξισμού επειδή "παράγει περισσότερο πλούτο",αλλά επειδή διασώζει σε μεγάλο βαθμό την αυτονομία του ανθρώπου. Ακόμη κι έτσι όμως,η έλλειψη ουμανιστικής προσέγγισης του ανθρώπου, αμβλύνει την πρόνοια για τους "απόκληρους" του κοινωνικού γίγνεσθαι.

Ακόμη και μακριά από θρησκευτικές αντιλήψεις, γίνεται κατανοητή η μεταφυσική προέλευση του ανθρωπισμου΄.Ο-άθεος- Heidegger στην "Επιστολή για τον ανθρωπισμό" το διατυπώνει ευθέως: "κάθε ανθρωπισμός ή θεμελιώνεται σε μια μεταφυσική ή στοιχειοθετεί ο ίδιος το θεμέλιο μιας μεταφυσικής".
Με άλλα λόγια,κανείς δεν μπορεί πειστικά να εξηγήσει γιατί το να είσαι ανθρωπιστής "είναι λογικό"! Πολύ απλά, δεν είναι!

Τί απομένει λοιπόν?
Η μεταφυσική του τρόμου ("φρόντιζε το συνάνθρωπο για να μην τιμωρηθείς στην...άλλη ζωή")?
Η μεταφυσική της χρησιμοθηρίας ("φρόντιζε το συνάνθρωπο για να ανταμοιφθείς στην ...άλλη ζωή)?

Μένει μόνο, η μεταφυσική της αγάπης.
Η αγάπη είναι η μοναδική προυπόθεση κοινωνίας των ανθρώπων.
Μόνο η αγάπη διασώζει τον κρατούμενο στο Γκουλάγκ και τον άστεγο της Νέας Υόρκης.
Η αγάπη μεταποιεί τις "αστοχίες" των κοινωνικών συστημάτων σε ανθρώπους που υποφέρουν και μας χρειάζονται.

"Εάν ταις γλώσσαις των ανθρώπων λαλώ και των αγγέλων,
αγάπην δε μη έχω,
γέγονα χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον.
και εάν έχω προφητείαν και ειδώ τα μυστήρια πάντα
και πάσαν την γνώσιν
και εάν έχω πάσαν την πίστην ώστε όρη μεθιστάνειν,
αγάπην δε μη έχω,
ουδέν ειμί..."

(Παύλος, Α προς Κορινθίους ΙΓ)

Και για κάτι ανθρώπινο,πολύ ανθρώπινο,θα δανειστώ ένα ποίημα του Νίκου Καρούζου

Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΟΥ ΣΚΟΥΛΗΚΙΟΥ

Ακου Κύριε τον καλό σου φίλο
Που αγαπά τους καρπούς και τους τάφους.
Εσυ είσαι ο,τι με συνδ'εει μ’έναν καρπό και μ’έναν τάφο.
Και τον καρπό ασχημίζω και τον τάφο.
Αλλ’ όμως ειμαι θέλημά σου
Γέννημα στην απέραντη καρδιά σου…
Δεν εχω ερωτήματα
Και ταξιδευω με κίνηση αργή προς τον Πατέρα .
Μάταιος ο κόσμος αλλά πέρασμα.
Και μάταια τα μάτια της σαρκός μου
Γλυκά που αγγίζονται με λουλούδια
«Δεν εχεις ερωτηματα ;»- μου λεει το φθαρτό.
Σελήνη φευγαλέα εσυ τάχα ρωτάς αυτή τη νυχτα;
Ή με ρωτουν τα νέφη που σε ακολουθούν;
Χαιρομαι την ευφορία του αργύρου σου
Και τη διαπερνώ με πίστη.
Αυτή εινα η αξία εμας των σκουληκιών
που δεν εχουμε παρα μονάχα ένα δρομο…
Το χωμα ειν’ η μοίρα μου αντίκρυ των άστρων.
Αγάπη όνειρο θαλασσί τύλιξέ με.
Ποια ευφροσύνη δε σου παραστέκει;
Αγάπη, πράξη και ουσία του θεού μου
σερνάμενο κι αν ειμαι πλέω στη χαρά...

20/9/2011

Φαίδων Ματθαίου (1924-2011)

Έφυγε ο μεγάλος Φαίδωνας Ματθαίου και μαζί του μια ολόκληρη εποχή...
Το μπάσκετ στην Ελλάδα υπήρξε πάντοτε -σε σχέση με το ποδόσφαιρο- ένας χώρος πολιτισμού,ήθους και διανόησης.
-Ο πολιτισμός στο μπάσκετ,είναι εμφανής σε όλα τα επίπεδα: οι προπονητές αλληλοσυγχαίρονται στο τέλος κάθε παιχνιδιού, οι παίχτες στην αρχή και στο τέλος, οι δηλώσεις στα media υποδηλώνουν μορφωτικό επίπεδο τουλάχιστον αξιόλογο, οι διαιτητές μπορούν να διακόψουν το παιχνίδι όταν το κοινό βωμολοχεί κ.α
-Το ήθος συμπλέει με τον πολιτισμό.Είναι σπάνιοι οι βρώμικοι παίχτες στο μπάσκετ (το άθλημα είναι το πρώτο που δίδαξε την έννοια του αντιαθλητικού φάουλ και του ντισκαλιφιέ, σε εποχές που στα πδοδσφαιρικά γήπεδα οργίαζαν διάφορα "δρεπανηφόρα"...).Ακόμη περισσότερο, το άθλημα στην Ελλάδα άργησε να "επαγγελματοποιηθεί" και όσοι πρόλαβαν την εποχή που παίζαμε τις πορτοκαλάδες,καταλαβαίνουν τί σημαίνει ήθος ερασιτεχνικού αθλήματος.
-Η διανόηση τέλος, συχνά -αλλά όχι υποχρεωτικά- συμβαδίζει με τον πολιτισμό.Διόλου τυχαία, πολλοί μπασκετμπολίστες ήταν ταυτόχρονα φοιτητές (μιλάμε για την εποχή της πορτοκαλάδας), κομίζοντας στο χώρο και τον αέρα της πανεπιστημιακής διανόησης της εποχής.

Ο Φαίδων Ματθαίου (μαζί με τον Κώστα Μουρούζη) ήταν φυσικά πρωτοπόροι ακόμη παλαιότερων εποχών.
Εγώ τους πρόλαβα στη δύση της προπονητικής τους καρριέρας (μέσα δεκαετίας '80) ως τοτέμ του χώρου,να απολαμβάνουν καθολικού σεβασμού.
Ηταν η εποχή που,στη Λευκάδα,υπήρχαν όλες κι όλες ...τέσσερις μπασκέτες,απ'τις οποίες μόνο οι δυο (στο 1ο Λύκειο) είχαν τσιμεντένιο δάπεδο και -σπανιότερα-διχτάκι.
Διαβάζαμε-οι λίγοι που ασχολούμαστε- το "Σούπερ Μπάσκετ" κάθε μήνα, για να μάθουμε τα νέα των θεών εκείνης της εποχής (Julius Erving, Karrem-Abdoul Jabbar,Magic Johnson,Larry Bird,Isiah Thomas).
Στην Ελλάδα,ο Γκούμας και ο Κόντος τελείωναν την καρριέρα τους και μεσουρανούσαν ο Κορωναίος και ο Γιατζόγλου, ο Στεργάκος και ο Καστρινάκης, οι μυστακοφόροι πλέη μέηκερς Μίσσας και Αλεξανδρής ενώ είχε ήδη ανατείλει το άστρο του Γκάλη και του Γιαννάκη.
Εμείς, δώδεκα-δεκατριών χρονών τότε,παίζαμε μπάσκετ στο "επάνω" Λύκειο (δύο είχε τότε η Λευκάδα,το "πάνω" και το "κάτω"...) και κερδίζαμε ή χάναμε τις πορτοκαλάδες στον Μπία (παρατσούκλι παντοπώλη της εποχής)!

Αργότερα,ήρθε το Euro '87 και το τέλος της αθωότητας.
Η Ελλάδα γέμισε μπασκέτες και πιτσιρικάδες που ήθελαν να μιμηθούν τον Γκάλη και το Γιαννάκη.
Ο γράφων,στο Λύκειο όντας, έπρεπε (?) να περικόψει το μπάσκετ, αφού οι βαθμοί μετρούσαν για τις Πανελλήνιες και, να αναλωθεί στο κυνήγι του 19!Αργότερα,ο μακαρίτης ο Τρίτσης κατάργησε το βαθμό της 1ης και 2ας Λυκείου! Τα δυο χρόνια που άφησα το μπάσκετ πήγαν κυριολεκτικά στο βρόντο! Από τότε, έμαθα να μην επενδύω στο μέλλον αλλά να ζω το "σήμερα".
Οχι βέβαια πως έχασα καμιά ευκαιρία σταδιοδρομίας!
Στο άθλημα,λόγω σωματοδομής,κανένα μέλλον δεν είχα,παρότι παραμένω αξιόπιστος πλέη μέηκερ...
Απλά, μου έμεινε το "γαμώτο" πως θα μπορούσα ίσως να παρατείνω την ενασχόληση μ'ένα αγαπημένο μου σπορ!

Εφυγε λοιπόν ο Φαίδων Ματθαίου κι εγώ αποχαιρετώ μαζί μ'αυτόν την εποχή της αθωότητας
των παιδικών μου χρόνων.
Τους φίλους εκείνης της εποχής και τις πλαστικές πορτοκαλάδες με το αλουμινόχαρτο-καπάκι, δε θα τα ξαναβρώ.
Τη γεύση τους όμως-εγώ έπινα λεμονάδα!-δε θα την ξεχάσω ποτέ!

18/9/2011