H κουκούλα της βίας

Εγραψε ένα εύστοχο άρθρο ο Βερέμης στην Κυριακάτικη "Κ" σχετικά με τους "γνωστούς-αγνώστους" που καίνε και λεηλατούν.Η απορία του δεν ήταν τόσο "ποιοί είναι αυτοί"? Γι'αυτό και απαρίθμησε όλες τις πιθανές απαντήσεις: αναρχικοί,πράκτορες της ασφάλειας,κοινοί εγκληματίες,κοινωνικά αποκλεισμένοι,ψυχικά διαταραγμένοι/παράφρονες,χρήστες ναρκωτικών ευρισκόμενοι υπό στερητικό σύνδρομο,πράκτορες ξένων δυνάμεων...
Δεν ενδιαφέρει τον αρθρογράφο η ταυτότητα των δραστών,όσο το γεγονός ο'τι παραμένουν ασύλληπτοι εδώ και χρόνια ή, οποτεδήποτε συλλαμβάνονται, δεν υφίστανται καμία ουσιαστική κύρωση.
Σχεδόν ταυτόχρονα,ο Μπουκάλας http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_1_19/02/2012_428669 ,στην ίδια εφημερίδα,έσπευσε να επικρίνει το Σαμαρά για τη σπουδή του να "αποκαλύψει και να τιμωρήσει" στο μέλλον τους ταραξίες κουκουλοφόρους!Ταυτόχρονα,σπεύδει κι αυτός να... υποθέσει την ταυτότητα των αγνώστων,αναφέροντας όλες τις προηγούμενες κατηγορίες,αλλά είναι έτοιμος να τους αναγνωρίσει και ένα άλλοθι:αυτό της κοινωνικής εξαθλίωσης που τους εξωθεί σε βίαιες ενέργειες!

Εχουμε λοιπόν εδώ την περιγραφή του φαινόμενου της κοινωνικής βίας από δυο διαφορετικές σκοπιές.
Ο φιλελεύθερος Βερέμης την καταδικάζει χωρίς προυποθέσεις και ζητά την τιμωρία των δραστών.
Ο σοσιαλιστής Μπουκάλας,αντίθετα,την καταδικάζει μόνο εν μέρει (όταν προέρχεται από "προβοκάτορες") και τη δικαιολογεί,όταν προέρχεται από "φτωχούς και πεινασμένους".Προφανώς,στην πρώτη περίπτωση οι δράστες πρέπει να τιμωρηθούν,ενώ στη δεύτερη περίπτωση να αθωωθούν και να ενοχοποιηθεί το κοινωνικό σύστημα που "τους ανάγκασε" να βιαιοπραγήσουν.Περίεργοι εξαθλιωμένοι πάντως,εφόσον εξανίστανται μόνο προγραμματισμένα...

Διαφαίνεται εδώ,το ιδεολογικό πλαίσιο αποενοχοποίησης της βίας που υπερασπίζεται μεγάλο μέρος της αριστεράς στην Ελλάδα.Η ανάλυση του Μπουκάλα θυμίζει τις αντίστοιχες ανακοινώσεις του ΣΥΡΙΖΑ,του Αλαβάνου (περί "αθλίων του Ουγκώ"),του αντιεξουσιαστικού χώρου ("βία στη βία του κράτους"),των λογής εξωκοινοβουλευτικών αριστερών ομάδων.Ταυτόχρονα,η παραδοσιακή αριστερά (ΚΚΕ),αποφεύγει μεν να αποενοχοποιήσει τους δράστες,υιοθετώντας όμως την αντίληψη των "προβοκατόρων" που βιαιοπραγούν,δεν καταδικάζει τις βιαιότητες καθεαυτές αλλά "αυτούς" που-κατά την άποψή της-τις διαπράττουν.Αφήνει έτσι ανοιχτό το ενδεχόμενο της "λαικής κοινωνικής επαναστατικής δράσης",παραμένοντας ιδεολογικά πιστή στη μαρξιστική ανάλυση περί "ταξικής πάλης" και στη λενινιστική πρακτική της "επαναστατικής γενικής απεργίας".

Το εκρηκτικό ιδεολογικό κοκτέιλ είναι έτοιμο και σερβίρεται στην ελληνική κοινωνία δεκαετίες τώρα.
Ενα μίγμα ψευδοεπανάστασης,χουλιγκανισμού και κοινού πλιάτσικου,περιφέρεται ατιμώρητο και βιαιοπραγεί με κάθε ευκαιρία,στο όνομα μιας λίγο-πολύ "δικαιολογημένης κοινωνικής οργής"!

Στην Ελλάδα,οι αντιλήψεις αυτές είναι μάλλον δημοφιλείς.
Εκτός από τον αριστερό χώρο που τις δικαιολογεί ιδεολογικά,ενισχύονται από την παραδοσιακή ανομία και ατιμώρητη παραβατικότητα που χαρακτηρίζει διαχρονικά την ελληνική κοινωνία.Πρόκειται για μια παράδοση "ιδιοκτησιακής αντίληψης του νόμου" που χαρακτηρίζει χώρους κάθε άλλο παρά αριστερούς:από τους Μανιάτες οπλαρχηγούς που δολοφόνησαν τον Καποδίστρια,τους ληστές που λυμαίνονταν την ύπαιθρο μέχρι και το μεσοπόλεμο,τους λογής τοπικούς αρχηγούς που γνώρισαν μέρες δόξας στον εμφύλιο ως αντικομμουνιστές,τους τοπικούς πολιτικούς παράγοντες ειδικού βάρους της μεταπολεμικής Ελλάδας,τους επίορκους συνωμότες αξιωματικούς (όχι μόνο τους Απριλιανούς δικτάτορες) και βέβαια,το μεταπολιτευτικό "ήθος" της "βουλευτικής ασυλίας" και την ιδεολογική "αποδόμηση" των θεσμών από τον Ανδρεικό λαικισμό ("δεν υπάρχει θεσμός,μόνο λαός")!

Σε μια χώρα με χαλαρό διοικητικό ιστό (ιδίως μετά το '81) και επιλεκτική εφαρμογή των νόμων,ο συνδυασμός των ιδεοληψιών της αριστεράς με τα ήθη ατομικής παραβατικότητας των κατοίκων,που τα κολάκευσε σκόπιμα το κατεστημένο των δημαγωγών πολιτικών και των λαικιστικών ΜΜΕ,καλλιεργησε το φαινόμενο των "γνωστών-αγνώστων" κουκουλοφόρων.
Η ίδια η ετυμολογία του είναι προσαρμοσμένη στην κρατούσα λογική: οι κουκουλοφόροι θεωρούνται "γνωστοί" από τους κρατούντες,οπότε-προφανώς-είναι "προβοκάτορες" και όχι "αριστεροί αγωνιστές".Ετσι,ικανοποιείται και η υποχρεωτικά αθώα αριστερά και οι εξωαριστεροί παραβάτες που τους αρέσουν οι θεωρίες συνωμοσίας.Μ'ένα σμπάρο δυο τρυγόνια!
Τη νύφη πληρώνουν βέβαια οι εκάστοτε καταστηματάρχες τους οποίους πλέον αποφεύγουν οι ασφαλιστικές εταιρείες να αποζημιώνουν έναντι "τρομοκρατικών ενεργειών",αλλά και οι Ελληνες φορολογούμενοι που καλούνται να χρηματοδοτήσουν την ανοικοδόμηση των ερειπίων της "προγραμματισμένης επανάστασης"...

Φτωχοί καταστηματάρχες!
Ακόμη και η προσφυγή στον Τσόμσκι,ο οποίος θα μπορούσε άνετα να εξηγήσει πως οι εν λόγω ενέργειες δεν είναι "τρομοκρατικές",πως ο όρος "τρομοκρατία" είναι πολιτικό εφεύρημα των εξουσιαστών,πως ο μόνος "τρομοκράτης" είναι το καπιταλιστικό κράτος κλπ.,μάλλον δύσκολα θα έπειθε τις ασφάλειες να σας αποζημιώσουν!
Ευτυχώς όμως,υπάρχει αστυνομία που σας προστατεύει (κλαυσίγελως)!

Υπενθυμίζω πως η αστυνομία-σε όλα τα κράτη-είναι επιφορτισμένη με την εφαρμογή των νόμων και-αν χρειαστεί-με την επιβολή τους.
Αρα,η αστυνομία νομιμοποιείται-όταν κάθε άλλο μέσον έχει εξαντληθεί-να ασκεί βία.
Θα πρόσθετα μάλιστα πως,απέναντι στη βία των κουκουλοφόρων,η αστυνομία επιβάλλεται να ασκεί βία προκειμένου να τους συλλάβει και να τερματίσει την εγκληματική τους δράση.
Κάθε άλλη οπτική,οποιοδήποτε επιχείρημα και αν χρησιμοποιεί,ακυρώνει εμπράκτως το ρόλο της αστυνομίας.
Προσωπικά,δεν μπορώ να φανταστώ κοινωνική συγκρότηση δίχως νόμους και δίχως θεσμικό όργανο επιβολής τους,δηλαδή δίχως αστυνομία.
Στην ιδιόρρυθμη χώρα μας όμως,η αστυνομία είναι αποδοκιμαστέα (λογικό,αφού η εφαρμογή των νόμων κρίνεται "ασύμφορη" ή "ιδεολογικά ύποπτη")!
Καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή,αλλά ο "μπάτσος" είναι "γουρούνι και δολοφόνος":γενιές ολόκληρες στη μεταπολίτευση γαλουχήθηκαν μ'αυτό το βαθειά ρατσιστικό σύνθημα!
Η politically correct διανόηση,είναι έτοιμη να προβεί σε περισπούδαστες αναλύσεις για τα γεννεσιουργά αίτια της κοινωνικής βίας,αλλά επ'ουδενί να αποδεχτεί την αστυνομική βία,ακόμη και ως επιλογή.
Μακριά από μένα κάθε υπόνοια ανοχής στην αστυνομική διαφθορά ή στην αδικαιολόγητη αστυνομική βία.Αυτό που υποστηρίζω,είναι πως η άσκηση βίας από την αστυνομία πρέπει να γίνεται μόνο όταν κάθε άλλο μέσο έχει εξαντληθεί.Τότε όμως,είναι όχι μόνο αναπόφευκτη αλλά και επιβεβλημένη.Αλλιώς,η κοινωνία διολισθαίνει σε συνθήκες ζούγκλας στις οποίες τα θύματα είναι οι ασθενέστεροι πολίτες.Μακράν του να αποτελεί "κατασταλτικό μηχανισμό του ταξικού κράτους",η αστυνομία είναι ο μηχανισμός προστασίας των αδύναμων πολιτών απέναντι στη βία των κουκουλοφόρων.Αυτή είναι η άποψή μου.

Φυσικά,αυτή είναι η άποψη ενός φιλελεύθερου.
Ενας τυπικός σοσιαλιστής,θεωρεί την αστυνομία όργανο του κράτους (σωστά) και το κράτος όργανο των οικονομικά ισχυρών,άρα "ταξικό μηχανισμό"!
Ο φιλελεύθερος προσυπογράφει το αστικό δίκαιο που προστατεύει την ατομική ιδιοκτησία,ο σοσιαλιστής θεωρεί την ιδιοκτησία "απαλλοτριώσιμη" στο όνομα του γενικού συμφέροντος.
Ο φιλελεύθερος θεωρεί τα ατομικά δικαιώματα άρρηκτα συνδεδεμένα με την ατομική ιδιοκτησία,ο σοσιαλιστής τα θεωρεί αστικές προκαταλήψεις και ο σοσιαλδημοκράτης διαχωρίζει την πολιτική απ'την οικονομία,ζητώντας από τη δεύτερη να υποτάσσεται στην πρώτη.
Για το φιλελεύθερο αντίθετα,πολιτική και οικονομία είναι αλληλένδετες,η δημοκρατία γεννιέται και συντηρείται στην αγορά, πολιτική ελευθερία και  οικονομική ελευθερία αλληλοσυμπληρώνονται και συνεπάγονται η μία την άλλη.
Οταν ο Τσίπρας αφορίζει "τί είναι μερικά καμμένα μαγαζιά,όταν οι άνθρωποι πεινάνε"(sic),ο φιλελεύθερος θρηνεί γιατί κάθε καμμένο μαγαζί επαυξάνει τη φτώχεια και φέρνει την πραγματική πείνα προ των πυλών!

Ποιοί είναι λοιπόν οι κουκουλοφόροι?
Το ερώτημα δεν ενδιαφέρει το φιλελεύθερο,αυτός ζητά τη σύλληψη και την τιμωρία τους όποιοι κι αν είναι.
Αντίθετα,το ερώτημα φαίνεται να απασχολεί πολλούς άλλους,οι οποίοι σπεύδουν πρόθυμα να το...απαντήσουν υποθετικά,αλλά είναι μάλλον απρόθυμοι να τους βγάλουν τις κουκούλες.Θυμηθείτε τις κινδυνολογίες της αριστεράς για το "νόμο περί κουκούλας",τη σπουδή του Καστανίδη να τον καταργήσει,την καταγγελία για τις κάμερες ασφαλείας που παραβιάζουν δήθεν προσωπικά δεδομένα των πολιτών...Θυμηθείτε την ατιμωρησία των βιαιοπραγούντων,ακόμη κι όταν δε φορούν κουκούλα,ακόμη κι όταν οι κάμερες τους έχουν επισημάνει (ξυλοδαρμός βουλευτή Χατζηδάκη)...Θυμηθείτε τους βουλευτές/παράγοντες της αριστεράς που σπεύδουν σε συμπαράσταση των εκάστοτε συλληφθέντων "κοινωνικών αγωνιστών"...Θυμηθείτε την αντίστοιχη ασυλία της "Χρυσής Αυγής" και των μελών της...

 Μιας και αναφέρθηκα και στη "Χρυσαυγή",θυμήθηκα και μια  εξίσου αποκρουστική  και βίαιη,ρατσιστική κουκούλα,άθλια και καταδικαστέα.Ευτυχώς,αυτήν δεν τη γνωρίσαμε στους δρόμους μας.Εδώ οι αριστεροί θα συμφωνούσαν μαζί μου.Η διαφορά μας είναι πως δεν επιλέγω κουκούλες,τις θεωρώ όλες εξίσου αποτρόπαιες.Πρόκειται γι'αυτήν

Η ελληνική κοινωνία έχει εθιστεί στην ανομία,στην παραβατικότητα,στην κοινωνική βία.
Πρόθυμοι θεωρητικοί υποστηρικτές της την επικροτούν,από ποικίλες πλευρές του πολιτικού φάσματος.
Το φαινόμενο χρειάζεται άμεση εξάλειψη.
Αποενοχοποίηση της αστυνομίας,θεσμική θωράκισή της,γενναία νομοθετική μεταρρύθμιση περί των αυτόφωρων αδικημάτων,άμεση προσαγωγή σε δίκη των υπόπτων,αυστηρές ποινές για όσους κριθούν ένοχοι.
Είναι καιρός να προστατέψουμε τη ζωή και την ιδιοκτησία των πολιτών.
Είναι καιρός να βγάλουμε τις κουκούλες.

Εστω και τώρα,Αποκριάτικα...


19/2/2012

ΙΣΑ και δακρυγόνα

Ανακοίνωση εξέδωσε πρόσφατα ο ΙΣΑ,σχετικά με τις βλαβερές συνέπειες των δακρυγόνων για τη δημόσια υγεία.

Μπορείτε να τη διαβάσετε στο site του συλλόγου http://www.isathens.gr/grindex.html

Στην ανακοίνωση,ο ΙΣΑ υπογραμμίζει το δικαίωμά του να αυτοπροσδιορίζεται ως "θεματοφύλακας της δημόσιας υγείας" (sic) και ως εκ τούτου,την απορρέουσα υποχρέωσή του να επισημάνει τις βλαβερές επιπτώσεις των χημικών αερίων που χρησιμοποίησε η αστυνομία στις πρόσφατες διαδηλώσεις.

Επιπλέον,υπενθυμίζει την απαγόρευση της χρήσεως τέτοιων ουσιών (απόφαση του ΟΗΕ από το 1969) και καλεί τις αρχές,να υιοθετήσουν " ηπιότερα μέτρα καταστολής, αντίστοιχα με αυτά που ακολουθούνται από άλλα κράτη, τα οποία σε κάθε περίπτωση δεν θέτουν σε κίνδυνο την Δημόσια Υγεία".



Ολα αυτά βέβαια είναι σωστά και αξιέπαινα!

Εγώ όμως που είμαι γνωστός αντιδραστικός,έχω ορισμένες επισημάνσεις:

α) Δε θα έπρεπε,ο ΙΣΑ,να επισημάνει και τις βλαβερές επιπτώσεις των cocktails molotov,των σπασμένων τζαμαριών και των σπασμένων πεζοδρομίων επί της δημόσιας υγείας? ''Η μήπως-κατά τη γνωστή αποστροφή Παπουτσή-'προτιμά ένα σπασμένο μάρμαρο από ένα σπασμένο κεφάλι'?

Φρονώ,πως μάλλον ισχύει το δεύτερο,καθότι η ποιητική φύση του προεδρείου του ΙΣΑ πιθανότατα συγκινείται από το Σεφερικό "προτιμώ μια σταγόνα αίμα,από ένα ποτήρι μελάνι"! Είναι ζήτημα προτεραιοτήτων...

β) Η υιοθέτηση "ηπιότερων μέτρων καταστολής" είναι μια προτροπή απόλυτα θετική.Ενδεχομένως,υπονοούνται οι " καταιωνιστήρες ύδατος υπερπιέσως" (κοινώς το μπουγέλωμα από "αύρες").Ομως και αυτή η πρακτική,δεν είναι άμοιρη κινδύνων.Ενας άνθρωπος μπορεί κάλλιστα να πνιγεί είτε από αέρια είτε από νερό! Αλλό ένα ζήτημα προτεραιοτήτων...

Επειδή οι ανωτέρω επισημάνσεις χρήζουν πράγματι διευκρινίσεων,ο πρόεδρας του ΙΣΑ,μετέβη αυτοπροσώπως στο πεδίο της μάχης προκειμένου να απευθύνει "έκκληση αυτοσυγκράτησης" προς τις αστυνομικές δυνάμεις,αλλά και να κατευθύνει το έργο τους ως "θεματοφύλακας/σωματοφύλακας της δημόσιας υγείας"!

Υποκλίνομαι!

Οταν η πολιτεία υπεκφεύγει και οι αρμόδιοι υπουργοί "λουφάζουν",ο πρόεδρας είναι παρών!

Φορώντας τη φωσφοριζέ στολή του τροχονόμου,απεικονίζεται να δίνει οδηγίες "καταλλαγής" προς τους αντιμαχόμενους.

Ολοι οι υπόλοιποι "απλοί γιατροί",είμαστε πολύ λίγοι μπροστά στον πρόεδρα-γιατρό-υφυπουργό δημοσίας τάξεως-σωματοφύλακα δημόσιας υγείας!

Η φωτογραφία εν προκειμένω είναι ενδεικτική.Προσκομίζει δε και ένα στοιχείο που, οι περισσότεροι ως τώρα ,αγνοούσαμε: τα δακρυγόνα βλάπτουν σοβαρά την υγεία,όχι όμως και τη χωρίστρα!

Ως ελάχιστο δείγμα ευγνωμοσύνης,αφιερώνω στον πρόεδρα,ένα παλιό αγαπημένο-και διαχρονικά επίκαιρο-τραγουδάκι.

18/2/2012

Οι λέμμοι δεν αυτοκτονούν

Οι λέμμοι,είναι μκρά χαριτωμένα τρωκτικά της Τούνδρας.Επί δεκαετίες,ήταν τα θύματα μιας τραγικής παρανόησης:κυκλοφορούσε η φήμη πως στη διάρκεια της μαζικής τους μετανάστευσης,τα μικρά ζωάκια πάθαιναν ένα είδος φρενίτιδας που τα οδηγούσε σε "μαζικές αυτοκτονίες"!
Επρόκειτο βέβαια για παρεξήγηση.Κανένα έμβιο ον δεν αναγνωρίζει υψηλότερο ένστικτο από αυτό της επιβίωσης.Απλά αρκετοί λέμμοι,καθώς χρειάζεται να υπερβούν και ποτάμια κατά τη μετανάστευσή τους,δεν αποδεικνύονται αρκετά ικανοί και πνίγονται.Σε καμια περίπτωση πάντως δεν αυτοκτονούν!

Υπάρχουν αρκετά υπο-είδη λέμμων.
Οσοι έχετε ως τώρα γοητευτεί από την ιστορία αυτών των παρεξηγημένων τρωκτικών,ελάτε,με τη βοήθεια της http://en.wikipedia.org/wiki/Lemming, να τα γνωρίσουμε καλύτερα.

1)λέμμος του Αγ.Λαυρεντίου:βαθειά θρησκευόμενος λέμμος (φύσει ή θέσει) που απολαμβάνει φορολογικές ελαφρύνσεις,αλλά και χαίρει σεβασμού από μεγάλο πλήθος λέμμων.Συχνά τον συνεπαίρνει μια αίσθηση ανωτερότητας και κουνάει το δάχτυλο στους άλλους λέμμους για να τους συνετίσει.Τυπικός εκπρόσωπος,ο λέμμος-Ανθιμος.

2)σιβηριανός λέμμος:σκληροτράχηλος λέμμος με στέρεες απόψεις,απαράλλακτες εδώ και 94 χρόνια.Είναι ο πρώτος λέμμος που εφάρμοσε πενταετές πλάνο "επιστημονικής μετανάστευσης" και παρά την παταγώδη αποτυχία του,εξακολουθεί να το υποστηρίζει με μια σχεδόν μεταφυσική πεποίθηση.Τυπικά δείγματα,ο λέμμος-Αλέκα,ο λέμμος-Παφίλης,ο λέμμος-Μπογιόπουλος.Καμια φορά,από τη διασταύρωση (1) και (2) προκύπτουν ενδιαφέροντα δείγματα,όπως ο λέμμος-Ζουράρις και ο λέμμος-τυφώνας Λιάνα!

3)λέμμος του Wrangel:φανατικός αντίπαλος του σιβηριανού λέμμου,όπως άλλωστε και ο συνώνυμός του πάλαι-ποτέ στρατηγός των "Λευκών".Πρόκειται για είδος με ευμετάβλητες απόψεις,εξαιτίας των οποίων η συμπεριφορά του είναι απρόβλεπτη.Τυπικό παράδειγμα,χθες βράδυ στη Βουλή,όπου αντί να ψηφίσει,προέβη σε αιφνιδιαστική μίνι-μετανάστευση προς άγνωστο προορισμό!Τυπικά παραδείγματα,ο λέμμος-χέρι-χέρι,ο λέμμος-Αιβαλιώτης,ο λέμμος-γουμάρια.

4)Νορβηγικός-λέμμος:είναι το πολυπληθέστερο είδος και εμπνέεται απ'το μοντέλο της σκανδιναβικής σοσιαλδημοκρατίας.Επειδή δε,η Σκανδιναβία αποτελείται από 4 διαφορετικά κράτη,διαθέτει ισάριθμες εσωτερικές κάστες.Τυπικά δείγματα,ο λέμμος-Μαριλίζα,ο λέμμος-Λούκα,ο λέμμος-ΔΕΚΟ,ο λέμμος-ΓΕΝΟΠ.

5)Αρκτικός λέμμος:πρώην Νορβηγικός,ο οποίος περιπλανείται σε βορειότερα γεωγραφικά πλάτη,βιώνοντας υπαρξιακή εσωστρέφεια.Τυπικό δείγμα ο λέμμος-Λιάνης και ο λέμμος-Καστανίδης.Ο τελευταίος,συχνά ρέπει σε άκαιρες μεταναστεύσεις όπως και ο λέμμος του Βράγγελ (παράδειγμα,χθες βράδυ στη Βουλή)!

6)λέμμος του ποταμού Αμούρ:πρώην σιβηριανός λέμμος που διαχώρησε τη θέση του το "68 και αναζητά εναλλακτικό δρόμο προς τον "λέμμιο παράδεισο".Στην αναζήτηση συμπορεύεται με άλλους ανένταχτους λέμμους,όπως λέμμοι-ΜΛ,μ-λ-λέμμοι,λέμμοι-μάο,λέμμοι-Τζένοα,αντι-λέμμοι,λέμμοι-ΕΚΚΕ κλπ.Τυπικά δείγματα ο λέμμος-Αλέξης,ο λέμμος-Λαφαζάν.

7)λέμμος του Bering:δηλαδή του Βερίγγειου πορθμού που διαχωρίζει την Αλάσκα από τη Σιβηρία.Πρωην λέμμος του Αμούρ,που σχημάτισε ξεχωριστό κοπάδι και αναζητά την τύχη του μεταξύ των δύο πρώην αντιπάλων του ψυχρού πολέμου,στο γεωγραφικό σύνορο του Βερίγγειου.Τυπικά δείγματα,ο λέμμος-Κουβέλ και ο funky-λέμμος-Ψαρριανός.

8)Βορειοαμερικανικός λέμμος:είναι το είδος που δυσκολεύεται περισσότερο απ'όλα στην κοινή μετανάστευση.Προτιμά τη μοναχική,"libertarian" εκδοχή του ερημικού cowboy.Ενίοτε,προτιμά ακόμη και να εγκαταλείψει το λειμώνα-δηλαδή το βοσκοτόπι-προκειμένου να μην τον μοιράζεται με άλλους.Παράδειγμα,λέμμος-μπλε μήλο,λέμμος-Ανδριανόπουλος.

9)λέμμος της στέππας:Αρχαίο είδος,θεωρητικός αντίπαλος του σιβηριανού,αλλά δίχως αξιόλογη ιδεολογική κατάρτιση.Ετυχε απλά,η σιβηριανή θεωρία να διαψευσθεί.Από τότε όμως,τα δυο είδη σαν να προσέγγισαν μεταξύ τους!Παραδείγματα,λέμμος-Μανώλης,λέμμος-Παν-Παν!

10)λέμμος της κίτρινης στέππας:Πρώην (9) που ρέπει στο "αντάρτικο" και συχνά-πυκνά διαχωρίζει τη θέση του περιπλανώμενος σε διπλανά λειβάδια.Παραδείγματα,λέμμος-ΤζίμαςΜαργαρίτης,λέμμος-Κιλτίδης,λέμμος-Βόζεμπεργκ!

11)λέμμος των βουνών Ogilvie:Εδώ βαραίνει λίγο το κλίμα.Πρόκειται για πρώην Νορβηγικούς λέμμους που πέρασαν τον αρκτικό κύκλο και εγκαταστάθηκαν στα όρη Ogilvie της Αλάσκας.Θυμίζουν μυστική κάστα που φυλάει το αρχέγονο πνεύμα του "κινήματος" το οποίο οι Νορβηγικοί λέμμοι έχουν "αλλοτριώσει".Παραδείγματα,ο λέμμος-Τσοβόλας παλαιότερα,ο λέμμος-Δημαράς σήμερα! Ο τελευταίος,μαζί με τον Αρκτικό λέμμο και τον λέμμο-UFO, ήταν παλαιότερα λέμμοι-ρεπόρτερ στην ΕΡΤ!

12)λέμμος Nelson(προφανώς από τον ομώνυμο ένδοξο Ναύαρχο): Γραφικός λέμμος με ναρκισσιστικές ιδέες,παραλήρημα μεγαλείου και ροπή στη συνωμοσιολογία.Μικρός διάβαζε "τρουένο" και "μικρό ήρωα" και εξακολουθεί να αντιλαμβάνεται τη ζωή ως "πολεμικό παιχνίδι"!Για το μαρτύριο των λέμμων,ενοχοποιεί τους γνωστούς συνωμότες:CIA,μοσάντ,λέσχη μπίλντερμπεργκ,μασόνοι και βέβαια,ο προαιώνιος εχθρός των τρωκτικών,ο κακός γάτος Κίσσιγκερ!
Πρόκειται κυριολεκτικά,για "καμμένο" λέμμο.Χθες στη Βουλή,ούρλιαζε προσπαθώντας να εμποδίσει τους άλλους λέμμους να μιλήσουν!Μη μου πείτε πως δεν τον καταλάβατε!

Τελευταίοι-και καλύτεροι-οι πρώην λέμμοι που μετατράπηκαν σε υπερ-πόντικες:λέμμος-ΓΑΠ,λέμμος-Μπέννι,λέμμος-Αντονι,λέμμος-Ντόρα.Αυτοί κι αν έχουν ένστικτο επιβίωσης!

Αν σας αρέσουν λοιπόν κι εσάς οι λέμμοι,μην ανησυχείτε!
Μπορεί να θορυβούν,να ουρλιάζουν,να κάνουν σαματά όταν μεταναστεύουν,αλλά ένα είναι βέβαιο:
Δεν αυτοκτονούν ποτέ!

13/2/2012

Λίγα συνώνυμα ακόμη,κύριε Ρέππα!

"και γνώσεσθε την αλήθειαν
και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς"
(Ιωάνν.η-32)


Ακουγα,χθες βράδυ στις ειδήσεις,τον υπουργό Ρέππα,να προσπαθεί να μας πείσει πως δεν επίκεινται απολύσεις στο Δημόσιο.Η σπουδή του,ήταν απολύτως δικαιολογημένη,εφόσον ο ίδιος μέχρι προχθές διαβεβαίωνε πως "δεν υπάρχει περίπτωση τέτοιων απολύσεων,όσο είναι ο ίδιος υπουργός"!
Πλην όμως,το δυσάρεστο κατέστη αναπόφευκτο!
Πώς επιλέγει να το αντιμετωπίσει ο υπουργός? Δια της γνωστής μεθόδου του εξορκισμού:καταφεύγει στη χρήση συνωνύμων,προκειμένου να καλλωπίσει την πραγματικότητα και να αποφύγει την εκφορά της καταραμένης λέξης "απόλυση"!
Η μέθοδος,προσιδιάζει μάλλον σε δεισιδαίμονες κατοίκους της υπαίθρου ή σε άτομα που αδυνατούν να προσλάβουν την πραγματικότητα όπως είναι και προσπαθούν να τη φιλτράρουν μέσα από πολύχρωμα καλειδοσκόπια.Πάντως δεν αρμόζει σε έναν συναισθηματικά ώριμο και ψυχικά υγιή πολιτικό άνδρα!
Τον άκουγα χθες και πραγματικά αισθάνθηκα οίκτο για το φουκαρά.Ολα τα συνώνυμα της "απόλυσης" επιστρατεύθηκαν:αποδέσμευση,αποχώρηση,απομάκρυνση,αποδιάρθρωση.
Οταν εξαντλήθηκαν όσα αναφέρονται σε ανθρώπους,επιστρατεύθηκαν όσα αναφέρονται αορίστως σε υπηρεσίες:κατάργηση,αποκλιμάκωση,εξορθολογισμός,συγχώνευση.
Μετά περάσαμε σε περιφραστικές περικοκλάδες:μηχανισμοί αξιολόγησης,διαδικασίες ανάδειξης,συστήματα εξορθολογισμού!

Να προσθέσω κι εγώ λίγα κύριε υπουργέ:αποφόρτιση,αποσυμφόρηση,αποσυμπόρευση,αποσυγκόλληση,απαλλοτρίωση συμπόρευσης,εξάλειψη εργασιακής συμβίωσης,αναδιαμόρφωση εργασιακού περιβάλλοντος,αναδιανομή εργασιακού δυναμικού,απαλλοτρίωση σχέσεων υπαλληλίας,υπηρεσιακή αποπεράτωση,ολοκλήρωση εργασιακής υποχρέωσης,αποφόρτιση εργασιακού άγχους...
Ο κατάλογος μπορεί να διευρυνθεί επ'άπειρον!

Προσωπικά,έχω βιώσει δυο φορές την οδυνηρή εμπειρία της απόλυσης και άλλη μία αυτήν της "λήξεως της συμβάσεως".Είναι από τις επώδυνες στιγμές της ζωής.
Δε θα ξεχάσω την πρώτη μου φορά: η προισταμένη μου(χαιδευτικό:Φράου Μπλούχερ) ανακοίνωσε με προσποιητή θλίψη πως "αποδεσμεύομαι"!
-Δηλαδή,απολύομαι,αντέτεινα.
-Αποδεσμεύεστε,επανέλαβε,δίχως να με κοιτάζει (αδιάψευστο κριτήριο ενοχής)ενώ φυσικά είχε η ίδια μεθοδεύσει τα πάντα.Τυπικό μείγμα πουριτανικής υποκρισίας και ωμής αυθαιρεσίας,συγκαλυμμένης με "τα κατά συνθήκην ψεύδη" που έλεγε κι ο μακαρίτης ο πατέρας μου.
Θυμάμαι πώς,πάντοτε,η αίσθηση της πικρίας και της αδικίας που ένιωθα,έσβηναν γρήγορα μπροστά στην περηφάνεια της αυτεπίγνωσης που δικαίωνε τα πεπραγμένα μου.Στο τέλος,το αίσθημα της απελευθέρωσης από μια άθλια συνεργασία,με λύτρωνε οριστικά!

Ωστόσο,η απόλυση,είναι σύμφυτη με τον πόνο.
Η αριστερή ερμηνεία της,είναι πως αποτελεί όπλο στα χέρια των αφεντικών για να εκβιάζουν τους εργαζόμενους.Παραγνωρίζει όμως το γεγονός πως,οι αθρόες απολύσεις συχνότατα αποτελούν το πρωίμιο της παύσης του κύκλου εργασιών,πράγμα που κανείς εχέφρων επιχειρηματίας δεν επιζητεί.Ειδικά στην Ελλάδα,της κατεξοχήν μικρομεσαίας επιχείρησης,η προσωποποίηση της εργασιακής σχέσης εργοδότη/υπαλλήλου είναι συχνότατη.Δεν έχω γνωρίσει κανέναν εργοδότη που να χαίρεται όταν απολύει υπάλληλό του επειδή "δε βγαίνει η επιχείρηση".
Η νεοφιλελεύθερη στάση,θεωρεί την απόλυση αναπόφευκτη,αφού καμία επιχείρηση δεν έχει προεξοφλημένη την επιτυχία και συνεπώς,η πτώχευσή της και η συνακόλουθη απόλυση του προσωπικού,είναι ένα σενάριο σύμφυτο με τη λειτουργία της αγοράς.Ακόμη περισσότερο,ενθαρρύνει την "ελαστικότητα" στις εργασιακές σχέσεις και την κινητικότητα της αγοράς εργασίας,προς όφελος του ανταγωνισμού.Παραγνωρίζει όμως κι αυτή,το γεγονός πως δεν έχουν όλοι οι απολυόμενοι την ίδια ικανότητα προσαρμογής στην ανεργία και ανάπτυξης νέων δεξιοτήτων στην αγορά εργασίας.Είναι άλλο πράγμα να χάνεις τη δουλειά σου στα 30 σου και άλλο στα 50 σου.Στη δεύτερη περίπτωση,είσαι μάλλον σε δυσχερέστερη θέση αφού,η όποια εργασιακή σου εμπειρία δύσκολα αναπληρώνει τη βιολογική σου φθορά.
Οι ιδεολογίες-ως συνήθως-αδυνατούν να ερμηνεύσουν την καθημερινότητα.
Επιπλέον,κάθε ερμηνεία ωχριά,μπροστά στην ανθρώπινη αχρειότητα των λογής "φράου Μπλούχερ"...

Χρειάζεται λοιπόν δίχτυ προστασίας για τους άνεργους.Επιδόματα και προγράμματα επιμόρφωσης.Για να υποστηρίξει όλα αυτά το κράτος πρέπει βέβαια,να μη σπαταλά πόρους σε πλασματικές θέσεις εργασίας,όπως αρκετές χιλιάδες από όσες υπάρχουν στον ευρύτερο δημόσιο τομέα.Θέσεις που δημιουργήθηκαν απλά για να "βολέψουν ημέτερους".Θέσεις που,είμαι βέβαιος,γνωρίζει πολύ καλά ο κύριος Ρέππας και οι συνδικαλιστικές ηγεσίες.
Εχουν τεράστια ευθύνη οι πολιτικοί αλλά και τα συνδικάτα του ευρύτερου δημόσιου τομέα,επειδή υπέθαλψαν την κατάληψή του από χιλιάδες ανθρώπους δίχως εργασιακό αντικείμενο.Διασπάθησαν από κοινού τα χρήματα των φορολογούμενων για να οικοδομήσουν το πελατειακό κράτος της μεταπολίτευσης.Αντί να φροντίσουν-πολιτικοί και συνδικάτα-για την ποιοτική στελέχωση της δημόσιας διοίκησης και την αξιοκρατική ανάδειξη εργαζομένων με συνεχή επιμόρφωση/αξιολόγησή τους,βολεύτηκαν σε μια ισοπεδωτική αντίληψη "συναδελφικότητας" που μεταφράζονταν σε συμμετοχική λεηλασία του δημοσίου.

Είμαι βέβαιος πως,τα γνωρίζει από πρώτο χέρι όλα αυτά ο κ.Ρέππας!
Σε αντίθεση με τους εκατοντάδες χιλιάδες ιδιωτικούς υπαλλήλους που-έμμεσα-απέλυσε η εξοντωτική φορολογία της κυβέρνησής του,ο ίδιος προσέφερε αφειδώς πολιτική κάλυψη στο ιερό δισκοπότηρο της Ελληνικής κοινωνίας:το δημόσιο υπάλληλο.

Λυπάμαι βαθειά για την πτώχευση της Ελλάδας.Λυπάμαι για κάθε άνθρωπο που χάνει τη δουλειά του.Λυπάμαι για τους ικανούς δημόσιους υπάλληλους που θα απολυθούν μέσω των "διαδικασιών αξιολόγησης Ρέππα" (κλαυσίγελως)!Λυπάμαι ακόμη και τον κ.Ρέππα που στην αγωνία του να μην εκστομίσει τη λέξη "απόλυση",ξέχασε την εμβληματική καταφυγή στα παπανδρεικά τρυκ.Θα μπορούσε απλά να πει:"κάνουμε λόγο για μη-απολύσεις" και να καθαρίσει...

Επειδή όμως κάθε πράγμα έχει και την καλή του προοπτική,πρέπει να πω, πως δε λυπάμαι καθόλου που αυτή η κρίση θα οδηγήσει στην έκλειψη των πολιτικών τύπου Ρέππα.Είναι επιτακτική ανάγκη,για να επιβιώσουμε,να μπορέσουμε να αντικρύσουμε την αλήθεια,να την αποδεχτούμε και να την προφέρουμε.
Την αλήθεια,δίχως τα παραμορφωτικά συνώνυμα των δημαγωγών!

7/2/2012

Aυτοκίνηση και ιδεολογία

"...συγκέντρωση στα χέρια του κράτους,όλων των μέσων μεταφοράς"
(προτεινόμενο μέτρο υπ'αριθμ.6,Μαρξ-Ενγκελς "Κομμουνιστικό Μανιφέστο")



Θυμάμαι παλιά στους "4τροχούς",μια ενδιαφέρουσα στήλη του Νίκου Δήμου,ο οποίος μεταξύ άλλων περιέγραφε τις οδηγικές του εντυπώσεις αποενοχοποιώντας ταυτόχρονα το αυτοκίνητο ως δήθεν κοινωνικό σύμβολο.Η αλήθεια είναι πως,δεν πολυκαταλάβαινα την ανάγκη υπεράσπισης της αυτοκίνησης μια και -λάτρης ο ίδιος αυτοκινήτων και μοτοσικλετών παιδιόθεν-θεωρούσα σχεδόν κοινής αποδοχής την αξία της.
Εσφαλλα φυσικά και το αντιλήφθηκα σύντομα.

Η Ελλάδα της δεκαετίας του "80,υλοποιούσε με τον ιδιόμορφο βαλκανικό της τρόπο τα σοσιαλιστικά κελεύσματα:οι αυτοκινητοβιομηχανίες στη Θασσαλονίκη και στο Βόλο που συναρμολογούσαν αμαξώματα και παρήγαγαν εργοστασιακές παραλλαγές διαφόρων μοντέλων,έκλειναν η μία μετά την άλλη!
Μαζί μ'αυτές,έκλειναν φυσικά κι ένα σωρό άλλες επιχειρήσεις σχετικές με την αυτοκίνηση (ανταλλακτικά,ελαστικά,μηχανουργεία κλπ),ακυρώνοντας-εν τη γενέσει της-την όποια προσπάθεια να αποκτήσει η χώρα μας αξιόλογη αυτοκινητοβιομηχανία.Επρόκειτο σαφώς για πολιτική επιλογή.
Η Ελλάδα της "αλλαγής" απεχθάνονταν τα εργοστάσια όπου οι καπιταλιστές-σύμφωνα με το μύθο-"πίνουν το αίμα των εργαζομένων" και προτιμούσε την "αγνή" αποβιομηχάνιση και την επιστροφή στις -επιδοτούμενες απ'την ΕΟΚ των "μονοπωλίων"-καλλιέργειες και "καλλιέργειες"...

Το αυτοκίνητο,ως "σύμβολο",θεωρούνταν βδελυρό καπιταλιστικό υποπροιόν ανάξιο ενασχολήσεως.
Στην επιχειρηματολογία συνηγορούσαν αριστεροί οικολόγοι που καταδίκαζαν το "ρυπογόνο κατασκεύασμα",αλλά και ψυχανάλυτές των "60ς που μιλούσαν για το αυτοκίνητο ως "φαλλικό σύμβολο" και τους οδηγούς ως νευρωσικά άτομα που αναζητούν "αναπλήρωση" της μειονεξίας τους στην "ατομική οδήγηση".
Ολη η συγχορδία της αριστεράς (ορθόδοξης και ανανεωτικής) περιφρονούσε την αυτοκίνηση περίπου ως "αστική πολυτέλεια" και κήρυσσε την "εναλλακτική αυτοκίνηση" ("στο σοσιαλισμό φτάνεις με ποδήλατο!") και τον εξισωτισμό (βλέπε στρατωνισμό) των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς!

Η εξ αριστερών κριτική,δεν ήταν εντελώς αβάσιμη.Ασφαλώς και υπάρχουν "ψώνια" που βλέπουν το αυτοκίνητο ως status symbol,ασφαλώς και ένα μεγάλο μέρος της ατμοσφαιρικής ρύπανσης οφείλονταν στα αυτοκίνητα,ασφαλώς και η αυτοκίνηση ήταν-στα πρώτα της χρόνια-είδος πολυτελείας,απαγορευμένος καρπός για την πλειοψηφία των ανθρώπων.
Αλλά,η κριτική,ήταν-ως συνήθως είναι η αριστερή ανάλυση-ελλειπής.
Η οργάνωση/συστηματοποίηση της παραγωγής (από τον Henry Ford)οδήγησε στη μαζική κατασκευή αυτοκινήτων,στην πτώση του κόστους και στην προσέγγιση του αυτοκινήτου "στο λαό".Τυπική καπιταλιστική εξέλιξη:η πολυτέλεια του χτες,δυνατότητα του σήμερα.!
Από την άλλη,η διαρκής τεχνολογική εξέλιξη (νέοι κινητήρες,βελτιωμένα καύσιμα,καταλύτες) περιόρισε δραστικά τους ρύπους και ήδη σήμερα μπήκαμε στο στάδιο της μαζικής κατασκευής αυτοκινήτων μηδενικών ρύπων (ηλεκτροκινητήρες)!Ακόμη μια αρχική "επιτυχία" της σοσιαλιστικής οικολογίας,μετατρέπεται ραγδαία σε επιχείρημα υπέρ της καπιταλιστικής τεχνολογίας.
Τέλος,πέρα από τα "ψώνια" που κάνουν το κέφι τους (πράγμα το οποίο δε βλέπω γιατί πρέπει να μας ενοχλεί),χιλιάδες οχήματα επαγγελματικής χρήσης αποτελούν κυριολεκτικά εργαλεία δουλειάς για εκατομμύρια ανθρώπους.Μειώνουν τον ανθρώπινο μόχθο,αυξάνουν την παραγωγικότητα,προάγουν τον πλούτο,διευκολύνουν με λίγα λόγια τη ζωή μας!
Αυτοκίνηση-σοσιαλισμός:σημειώσατε 1!

Την ίδια περίοδο,ο "υπαρκτός σοσιαλισμός" έδινε τα δικά του διαπιστευτήρια στην αυτοκίνηση:Lada,Moskvitch,Skoda,Polski,Dacia,Zastava,Trabant,Wartburg.Κατασκευές φιλότιμες,αλλά βενζινοβόρες,ρυπογόνες και τεχνολογικά υπολειπόμενες των δυτικών περίπου μια εικοσαετία.Ο σοσιαλισμός και εδώ αδυνατούσε να ανταγωνιστεί τεχνολογικά το δυτικό καπιταλισμό και επένδυε στην ιδεολογία της "σοσιαλιστικής απλότητας" ως "γνήσιας λαικής αρετής"!Είχε πλάκα να ακούς κομμουνιστές της γειτονιάς σου-οι οποίοι φυσικά μόνο τέτοια αυτοκίνητα αγόραζαν-να προσπαθούν να σε πείσουν για την "υπεροχή" τους σε σχέση με τα δυτικά...
Για τους "πιο ίσους βέβαια" της νομενκλατούρας,τέτοια διλήμματα δεν υπήρχαν:πολυτελή Zil και Tschaika,αντίγραφα παλιών Cadillac για τους συντρόφους του πολιτμπιρό.
Ξεχωριστής αναφοράς,χρήζουν τα cult ταξί Volga που έβλεπε κανείς στη χώρα μας,καθώς και το Trabant που επέλεξε ως "μούσα" του ο Andy Warholl! Εδώ κι αν μιλάμε για "θεωρητική" προσέγγιση του αυτοκινήτου...

Στην Ελλάδα,του ροζ σοσιαλισμού,τα πράγματα εξελίχθηκαν με σουρρεαλιστική μορφή: ναι μεν αποκηρύσσουμε τη "μερσεντέ" των αφεντικών,αλλά δε λέμε όχι στη "μπεμβέ" την 316 τη "λαική".Οι "ψαγμένοι" αγόραζαν "άουντι" και οι σνομπ "σάαμπ".
Αργότερα,μετά το "89 και κυρίως με το ευρώ και τη φούσκα του δάνειου χρήματος,ο Ελληνας ξεσάλωσε:πολυτελή τζιπ,σπορ,"κούρσες" και SUV,αλλά και "ξεσκέπαστα" και "ένα δεύτερο για την πόλη".
Ο ιδιότυπος ψυχισμός μας έμπρακτα:"περιφρονούμε" κάτι μόνο μέχρι να μπορέσουμε να το αποκτήσουμε ("όσα δε φτάνει η αλεπού...").
Αλλά και ο εκβαρβαρισμός της αισθητικής του "μπουφέ":αφού το αυτοκίνητο αποκτάται εύκολα,είναι απλά για "μόστρα".Εξ ού και η μετατροπή κλασσικών αυτοκινήτων,όπως το Mini και το VW Beetle σε σύγχρονα life-style symbols (όχι πως είναι επικριτέο φυσικά κάτι τέτοιο και η ματαιοδοξία κατεξοχήν ανθρώπινο χαρακτηριστικό είναι)!

Για τους αμερικανούς,το αυτοκίνητο είναι κομμάτι της κουλτούρας τους εδώ και δεκαετίες.Για εμάς,που οι αμερικανικες ταινίες είναι κομμάτι της δικής μας κουλτούρας(προς μέγιστη απογοήτευση του Περισσού),η άνθηση της αγοράς αυτοκινήτου σηματοδότησε και τη βιωματική επαφή με αυτό:εκδρομές,βόλτες με τους φίλους,ρομαντικές αποδράσεις,χώρος συνεύρεσης για νεαρά ζευγάρια.Ο Ελληνας αγαπάει το αυτοκίνητο όπως όλοι οι άνθρωποι γιατί διευρύνει τη δυνατότητα αυτονομίας του.Αποτελεί ξεκάθαρα,μέσον ελευθερίας,έστω και εντός των ορίων του δρόμου.Οποιος έχει τη δυνατότητα αυτο-κίνησης,ποτέ δε θα επιλέξει την ετερο-κίνηση.Ο πειρασμός της αυτονομίας είναι ασυναγώνιστος.

Σκεφτείτε μόνο,να είχαμε μια-δυο αυτοκινητοβιομηχανίες στην Ελλάδα,πόσο καλύτερες θα ήταν σήμερα οι προοπτικές ανάκαμψης της οικονομίας μας!
Αλλά αυτή,είναι μια άλλη,αμαρτωλή συζήτηση...

Οι διαννοούμενοί μας-αριστεροί στη συντριπτική τους πλειοψηφία-εξακολουθούν να σνομπάρουν τα αυτοκίνητα ως υποδεέστερα των πνευματικών τους αναζητήσεων.Δικαίωμά τους!
Προσωπικά,οι ιδεολογικές μου αναζητήσεις πάντοτε επηρεάζονταν ισχυρά από αισθητικούς παράγοντες.Ενδεχομένως η ίδια η ιδεολογία μου,δεν είναι άλλο από επιφαινόμενο αισθητικής!
Υπό αυτή την έννοια,μεταξύ του Μάκη Μαίλη εντός Moskvitch και του Dustin Hoffmann εντός Alfa Romeo Spider του "65,δεν τίθεται καν ζήτημα!
"Δεν είναι έτσι,Mrs.Robinson?"

3/2/2012

Φωτογραφία βιβλιαρίου

Απέναντί μου μια ηλικιωμένη γυναίκα.Η εικόνα γνώριμη στον καθένα μας.Ολοι μας είχαμε γιαγιάδες ή γνωρίσαμε γιαγιάδες στο "αγροτικό".Μαύρα ρούχα,ενδεικτικά μείζονος πένθους που κρατάει χρόνια,βλέμμα κουρασμένο και κάπως θαμπό απ'το αρχόμενο γλαύκωμα,καμπουριασμένη πλάτη,ζαρωμένο δέρμα,παράπονο στη φωνή.Η Ελλάδα εδώ και χρόνια γερνάει.Γέμισε ανθρώπους υπερήλικες με αυξημένες ανάγκες.Η κρίση τους έδωσε πρόσθετο φόρτο για τα γηρατειά:περικοπές συντάξεων,φαρμάκων,γιατρών,περίθαλψης.Οπως έλεγε κάποτε ένας φίλος "δεν υπάρχει τίποτε πιό αισχρό,απ'το να βάζεις χέρι στην τσέπη του γέροντα"!

Ανοίγω πολιτική παρένθεση.
Οταν τέθηκε με οξύτητα το ζήτημα της δημογραφικής γήρανσης και του επερχόμενου αδιεξόδου στην κοινωνική ασφάλιση,οι επιλογές δράσης ήταν τρεις:
α)αύξηση ορίου συνταξιοδότησης,β)αύξηση εργοδοτικών εισφορών,γ)μείωση συντάξεων.
Αντί να αποκλείσουμε το (γ) και να σχεδιάσουμε την υλοποίηση των (α) και (β),πλειοδοτήσαμε στο ηρωικό "όχι σε όλα",με λογική συνέπεια την...εφαρμογή όλων!
Ακόμη θυμάμαι,τον τότε υπουργό Εργασίας Λοβέρδο,να θεμελιώνει την πολιτική του στην τριπλή άρνηση που έγινε τριπλή κατάφαση.Ο λαικισμός,πληρώνεται ακριβά!
Τέλος της παρένθεσης!

Ανοίγω το βιβλιάριο υγείας της γιαγιάς.Κοιτάζω τη φωτογραφία.Μια ασπρόμαυρη φωτογραφία του "50.Μια πανέμορφη νέα γυναίκα!
Η ιατρική,είναι ίσως το μοναδικό επάγγελμα που σε φέρνει σε καθημερινή επαφή με το γεγονός της φθοράς του ανθρώπου.
Σαν οικογενειακός γιατρός,είσαι δίπλα στον άνθρωπο που γερνά,ως τη στιγμή της αποδημίας του.Βιώνεις έμπρακτα το πεπερασμένο της ανθρώπινης ζωής.Γι'αυτό και η ιατρική,είναι ένα επάγγελμα με κατεξοχήν υπαρξιακή αναφορά.Είναι,νομίζω αναπόφευκτη για το γιατρό η προσωπική απάντηση στο ερώτημα του θανάτου.Ο καθένας δίνει τη δική του,αλλά κανείς γιατρός δεν μπορεί να αποφύγει το ερώτημα:τίθεται καθημερινά,σύμφυτο με την ουσία της ιατρικής!

Μένω για λίγο ενεός.Το βλέμμα πηγαινοέρχεται απ'την όμορφη νέα στη ζαρωμένη γριά,απ'το βιβλιάριο στην κάτοχό του,απ'το 1952 στο 2012.Η αρχή και το τέλος μιας εξηκονταετίας βρίσκονται μπροστά μου.Ασυναίσθητα,αναρωτιέμαι για τα 60 ενδιάμεσα χρόνια:πώς τα διέσχισε,πόσο χάρηκε,πόσο υπέφερε,τί άφησε ανεκπλήρωτο,για τί μετάνιωσε?
Επανέρχομαι στο τώρα,προσπαθώντας να γράψω τη συνταγή,ενώ το μυαλό μου ταξιδεύει στο υποθετικό παρελθόν,στα γέλια της νιότης της,στους άντρες που αγκάλιασε,στα παιδιά που ανέστησε,στη μοναξιά που βαθμιαία κατέκτησε τη ζωή της!
"Χρωστάω κι ένα κουτί παραπάνω στο φαρμακείο,γιατρέ,μπορούμε να το γράψουμε"?
Πώς να της εξηγήσω πως "δε γίνεται πια γιαγιά,γιατί είμαι υποχρεωμένος να σου γράφω αυστηρά ποσότητα μηνός"? Σ'εσένα έλαχε ο κλήρος να πληρώσεις τις συνταγογραφήσεις σε νεκρούς (πολλοί απ'τους οποίους έπαιρναν και σύνταξη).Το άθλιο πάρτυ με τα φάρμακα που έστησε πριν δεκαετίες η Πολιτεία δια του ΕΟΦ,με επίσημους καλεσμένους γιατρούς και φαρμακοποιούς και χορηγούς (εν αγνοία τους) τους φορολογούμενους.Το γνώρισα το πάρτυ γιαγιά,ήμουν κι εγώ μέσα!

Γράφω τη συνταγή του μήνα,με ευχαριστεί,τη χαιρετώ,φεύγει.
Μια αδιόρατη μοναξιά πιάνει τη θέση που πριν λίγο κάθονταν.Τελευταία πληθαίνουν οι ώρες που νιώθω μοναξιά στο ιατρείο.
Ο υπουργός των "τριών όχι",τώρα έχει αναλάβει την "εξυγίανση" του χώρου της υγείας.
Πριν δέκα μόλις χρόνια,το σκηνικό θα μου'φερνε αηδία,τώρα το παρακολουθώ ανασηκώνοντας τους ώμους...

Είμαστε ίσως,στη μέση της επαγγελματικής μας διαδρομής και είναι καιρός για μερικές αποτιμήσεις:ήταν αυτό που ονειρευτήκαμε? Πόσο διέφερε? Είναι αυτό που θέλουμε? Μήπως μας είπαν ψέμματα? Μήπως κι εμείς λέμε στον εαυτό μας ψέμματα? Δεκάδες τα ερωτήματα αιωρούνται και κάθε απάντηση έχει το δικό της βαθμό αλήθειας.

Αποφεύγω τις επικίνδυνες ερωτήσεις,ξαναγυρίζω στο καταφύγιο ιδεών:η ιατρική είναι έμπρακτος υπαρξισμός.Δε χωράει στα guide lines των τεχνοκρατών,δε μετριέται με τα κλειστά ενοποιημένα νοσήλια των γραφειοκρατών,δε ρυπαίνεται απ'τις δικές μας καθημερινές προσβολές.Η ιατρική ξενυχτάει με τους ειδικευόμενους στα δημόσια νοσοκομεία που σώζουν ζωές σε απλήρωτες εφημερίες.Αγωνιά με τον αγροτικό στο νησί του Αιγαίου περιμένοντας το ελικόπτερο.Ξεπληρώνει εμάς τους άθλιους,με ένα βλέμμα σιωπηλού "ευχαριστώ",στις λίγες στιγμές που καταφέρνουμε πια να το ανιχνεύσουμε.

Εδώ,στο μέσον-ίσως-της διαδρομής,πλησιάζει η στιγμή που θα λογαριαστεί μαζί μας:ποιός θα μας σώσει τότε?

31/1/2012

Υπέρ κομμωτηρίου απολογία

Πρόσφατα,επισκέφθηκα το ΕΤΑΑ (πρώην ΤΣΑΥ) για θεώρηση βιβλιαρίων.Στη διάρκεια της 3ωρης αναμονής (για την οποία φυσικά,καμία ευθύνη δεν έχουν οι ευγενέστατοι πραγματικά υπάλληλοι της υπηρεσίας),συνομιλούσα με γνωστό μου φαρμακοποιό.

-Τί κάνεις με τον ΕΟΠΥΥ?

-Δέχομαι στο ιατρείο,μέχρι 200 ασφαλισμένους το μήνα!

-Με αμοιβή 10 ευρώ τον καθένα μεικτά,δηλαδή 8 ευρώ καθαρά?

-Ακριβώς!

-Χα,χα,άκου να δεις,ο Βουδούρης έλεγε πως "δεν μπορεί να δίνουμε στο γιατρό λιγότερα απ'ότι στην κομμώτρια,αλλά τί να κάνουμε"?

Η αποστροφή αυτή με προβλημάτισε και άρχισα να συλλογίζομαι.Σύντομα κατέληξα στο συμπέρασμα πως είναι εντελώς άδικη και θα εξηγήσω παρακάτω γιατί:

α)Το κομμωτήριο,σε αντίθεση με το ιατρείο,είναι αμιγώς ιδιωτική επιχείρηση.Δεν προσδοκά επιδότηση από κανέναν κρατικό φορέα (ΙΚΑ,ΤΕΒΕ,ΝΑΤ,ΕΟΠΥΥ,ΤΑΥΤΕΚΩ,ΟΠΑΔ,ΤΥΔΚΥ,ΤΑΠΟΤΕκλπ) αλλά λειτουργεί αμοιβόμενο αποκλειστικά από τους ιδιώτες που το επισκέπτονται.Το θεωρώ απείρως εντιμότερη πρακτική,ειδικά όταν όλοι γνωρίζουμε με ποιού είδους άθλιες πελατειακές διαδικασίες συμβάλλονταν ως τώρα οι ιδιώτες ιατροί (εμού συμπεριλαμβανομένου) με τα διάφορα κρατικά ταμεία...

β)Η αντίληψη πως "ο ιατρός πρέπει να αμοίβεται καλύτερα από την κομμώτρια",αποτελεί αυθαίρετο αφορισμό,εδραζόμενο σε μια αριστοκρατική θεώρηση της κοινωνίας.Η αντίληψη αυτή,πέραν του ό'τι περιφρονεί το επάγγελμα του κομμωτή (με ποιό σκεπτικό άραγε?),είναι και κατεξοχήν αντι-δημοκρατική,αφού παρακάμπτει τη γνώμη της αγοράς (δηλαδή την προτίμηση των πολιτών) και προτάσσει ένα αόριστο αριστοκρατικό ιδεώδες περί "ιατρικού μεγαλείου" πλήρως αναντίστοιχο με τη σημερινή πραγματικότητα.

γ)Λόγω φθίνοντος τριχωτού κεφαλής,έχω αραιώσει τις επισκέψεις μου στο κομμωτήριο.Μπορώ όμως να βεβαιώσω κάθε καλόπιστο-και να επικαλεστώ και τη μαρτυρία του πλήθους-πως η επίσκεψη στο κομμωτήριο είναι για τη συντριπτική πλειοψηφία απείρως πιό ευχάριστη από την επίσκεψη στο γιατρό.

Το κομμωτήριο είναι ένας χώρος ευχάριστος,καθαρός,απτόμενος της σωματικής υγιεινής,πλήρης ωραίων αρωμάτων και γοητευτικών παρουσιών.Το τελευταίο-δηλ.οι ωραίες παρουσίες-ελλείπουν ίσως από τα παραδοσιακά μπαρμπέρικα,αλλά η έλλειψη υποκαθίσταται από πλήρεις κοινωνικο-αθλητικο-φιλοσοφικο-αυτοκινητο-γκομενικο-και λοιπές αναλύσεις,από τις οποίες κάθε άντρας βγαίνει σοφότερος.

Τί έχει να αντιπαραθέσει ο χώρος αναμονής του ιατρείου απέναντι σ'αυτή την ευωχία? Σκυθρωπά πρόσωπα,ηλικιωμένων κατά κανόνα,ασθενών ή κατά φαντασίαν ασθενών,κοπανατζήδων που ήρθαν για αναρρωτική και ένα σωρό άλλων αναξιοπαθούντων.

Προτιμώ χίλιες φορές το κομμωτήριο (και οι καταναλωτές-πολίτες το ίδιο)!

Είναι-απλούστατα-πιο ευχάριστο μαγαζί!

δ)Ακούω θόρυβο από τη γαλαρία:"μαγαζί" το ιατρείο? Ο "ιερός χώρος εξασκήσεως της τέχνης του Ιπποκράτου"? Τί ιερόσυλη αποστροφή!

Ας είμαστε-ας προσπαθήσουμε τουλάχιστον-ειλικρινείς.Μια δουλειά κάνουμε όπως όλοι.Με σημαντική κοινωνική αναφορά ίσως,αλλά κάθε δουλειά έχει το δικό της κοινωνικό αντίκρυσμα.Το γεγονός πως η δουλειά μας απαιτεί 6-ετείς σπουδές και 5-ετή (κατά μέσο όρο) εξειδίκευση,την καθιστά δύσκολη αλλά και δαπανηρή ως επένδυση.Υπήρξε όμως προσωπική μας επιλογή και οι προυποθέσεις της μας ήταν από πριν γνωστές.Το γεγονός επίσης πως,την ίδια μ'εμάς επιλογή είχαν και χιλιάδες άλλοι συνάνθρωποί μας,είχε σαν αποτέλεσμα σήμερα,οι γιατροί στην Ελλάδα να είναι μάλλον περισσότεροι απο τους κομμωτές.

Είναι λοιπόν αδήριτος νόμος της αγοράς,όπου υπάρχει υπερπροσφορά υπηρεσιών να μειώνεται το κόστος παροχής τους.Δε φταίνε τα κομμωτήρια γι'αυτό!

Τί κάνουμε τώρα? ("τι να κάνουμε" που θα'λεγε κι ο Λένιν)?

Μάλλον τίποτε.Θα υποστούμε τις συνέπειες του υπερπληθυσμού μας και της κατάρρευσης του συστήματος ασφαλιστικής περίθαλψης/ιατρικής επιδότησης.Θλιβερό μεν,αλλά για τους ασφαλισμένους τραγικό!Εμείς χάνουμε εισόδημα,εκείνοι χάνουν το γιατρό τους!

Τουλάχιστον,μπορούμε να πάμε για κούρεμα!

28/1/2012