Οι δρόμοι

"Θύμωνα με τους φίλους μου τους δρόμους
μα εκείνοι ξέραν τις ανάγκες μου καλύτερα"
                                 (Τίτος Πατρίκιος)

"Hard is the journey,
hard is the road
and where am I ?"
                          (Li Tae Po)

 Ο άνθρωπος παλεύοντας να φτιάξει πολιτισμό,υποχρεώθηκε να ανοίξει δρόμους.Αν η πολιτιστική πορεία προυποθέτει πάλη με τα στοιχεία της φύσης αλλά και με τον εαυτό μας,είναι επόμενο πως οι δρόμοι που πρέπει ν'ανοιχτούν είναι τόσο εξωτερικοί,όσο και εσωτερικοί.Οσο απαραίτητο είναι το "ξελόγκωμα" για να διαβεί το όχημα,τόσο αναγκαία είναι και η κατάλυση της ζούγκλας εντός μας για να τη διατρέξει το φως του πολιτισμού.
Ο δρόμος ανοίγει την προοπτική του ταξιδιού,της αναζήτησης,των νέων προκλήσεων,της επαφής με νέους λαούς και νέες-άγνωστες ως χθες-ιδέες.
Ο δρόμος γεννά το εμπόριο,την δι-ανθρώπινη συναλλαγή,προάγει την παραγωγή πλούτου,αλλά και την προσέγγιση των ανθρώπων.
Η πρώτη επαφή με το "νέο" που μας περιμένει στην άκρη του δρόμου,είναι στην αρχή δειλή,καχύποπτη,διστακτική.Καθώς ο δρόμος όμως με τη διαρκή παρουσία του,την καθιστά μόνιμη,καθημερινή,αδιάλειπτη,το ανθρώπινο πνεύμα την εκλογικεύει,τη θέτει υπό την κρίση του Λόγου,την ανθρωποποιεί,τη μετατρέπει σε πολιτισμικό γεγονός.Στην πράξη,μας συμφιλιώνει με τη νέα πραγματικότητα.
Η επαφή των ανθρώπων-χάρις στους δρόμους-τους φέρνει πιό κοντά,λύνει παρεξηγήσεις και προκαταλήψεις,προάγει την ανθρώπινη αλληλεγγύη.Επαφή σημαίνει ανταλλαγή εμπορευμάτων,ιδεών,αντιλήψεων,εθίμων,αγγιγμάτων,φιλιών,έρωτα στην πιο ουσιαστική του σύλληψη!
Ο δρόμος ενώνει τους ανθρώπους και προάγει τον πολιτισμό τους.
Διόλου τυχαία,οι αποκλεισμένες-δυσπρόσιτες κοινότητες,είναι αναλογικά οι πλέον δύσπιστες,οι πλέον καχύποπτες,οι πλέον δυσπροσάρμοστες απέναντι στην καινοτομία,στη θέα του ξένου (ανθρώπου ή πράγματος,ιδέας ή εθίμου),στην υιοθέτηση των παραγώγων του πολιτισμού.

Ισχύουν άραγε αυτές οι διαπιστώσεις και για τους "εντός μας δρόμους"?
Εδώ,το έδαφος είναι σαθρό,αβέβαιο.Οι εσωτερικοί δρόμοι δεν έχουν σταθερή πορεία,ούτε σταθερό οδόστρωμα.Συχνά χάνονται σε αβέβαιους μαιάνδρους,λοξοδρομούν σε σκοτεινά μονοπάτια,χάνουν τη σήμανση και το φωτισμό απροειδοποίητα.Φιλοξενούν επίσης παράξενους συνταξιδιώτες,αινιγματικούς συνοδοιπόρους,λαθρεπιβάτες που μας γοητεύουν προς άγνωστους προορισμούς....
Ενα μονοπάτι που διαβήκαμε κάποτε νέοι,πόσο αλλιώτικο μας φαίνεται σήμερα!
Είτε είναι ο χωματόδρομος του χωριού,είτε ο δρόμος προς το ζητούμενο ιδανικό!
Παλιά σοκάκια,που τριγυρνώ με γλυκιά μελαγχολία!
Παλιές ιδέες που αναθεώρησα και στράφηκα σε νέα μονοπάτια!
Και πάντοτε η ίδια έκπληξη στην απρόσμενη διασταύρωση: η σύγχρονη λεωφόρος που συναντά το δρόμο των κυνηγών! Η σύγχρονη ιδέα που τα ίχνη της βγάζουν σε πανάρχαια δρομάκια, που χορτάριασαν,ώσπου η διάνοια να τα ξανα-περπατήσει...

"Ολα είναι δρόμος" λέει η ταινία του Βούλγαρη,συμφωνώ,όλα είναι ταξίδι,αναζήτηση,αέναη διάβαση προς το μέλλον!
Μπροστά στο αδιέξοδο,η λύση είναι προφανής:αλλάζεις προορισμό! Αν όμως το αδιέξοδο του "έξω δρόμου" είναι εύκολα διαπιστώσιμο,το αδιέξοδο της εσωτερικής οδού,μπορεί να σε κρατήσει παγιδευμένο για χρόνια.Θέλει θάρρος και αυταπάρνηση να παραδεχτείς πως έσφαλλες,να ξαναρχίσεις απ'την αρχή την αναζήτηση,να ψάξεις νέα μονοπάτια όταν οι  ιδέες σου σε βγάζουν σε αδιέξοδα...Και πόσο κουράγιο,για να ξαναπάρεις απ'την αρχή το νήμα και να ψάξεις εκεί που ως τώρα δεν είχες φανταστεί!

Είναι βέβαια αναγκαίο,οι δρόμοι να μένουν ανοιχτοί!
Aνοιχτοί δρόμοι σημαίνει εξέλιξη της ανθρωπότητας.
Το μεγάλο ιδανικό του περασμένου αιώνα-ο σοσιαλισμός-στους δρόμους ενηλικιώθηκε,εκεί επικράτησε (αιματηρά ή αναίμακτα) και εκεί-αντίστοιχα- καταλύθηκε...
Ανοιχτοί "εσωτερικοί δρόμοι" προυποθέτουν αυτοκριτική εγρήγορση,απουσία δογματισμού,συνεχή αυτοέλεγχο,επίκληση των επιχειρημάτων του "αντιπάλου",βαθύτερη επίγνωση του γεγονότος πως δεν είναι ο προορισμός  αλλά το ταξίδι ό'τι σε κάνει σοφότερο στη ζωή!

Υπάρχει,τέλος,ένα μονοπάτι που συνδυάζει τα χαρακτηριστικά των "έξω" και των "έσω" δρόμων.
Τρεμάμενος φωτισμός,ασταθές οδόστρωμα,ανύπαρκτη σήμανση,άγνωστη πορεία: είναι το υδάτινο μονοπάτι του φεγγαριού...

ΥΓ:το κείμενο γεννήθηκε με αφορμή ένα σχόλιο περί δρόμων του φίλου Στάμου,με τον οποίο οι δρόμοι μας συχνά διασταυρώνονται εδώ και είκοσι χρόνια.Είναι πάντοτε πολύτιμος συνοδοιπόρος.

10/3/2012

Forever young

Eικόνα 1η: Σαλονίκη,Εγνατία οδός,1991.Είμαι σ'ένα ταξί και κατευθύνομαι Βαρδάρη για να πάρω το ΚΤΕΛ για Πρέβεζα.Χαζεύω απ'το παράθυρο.Στο ύψος της Αγ.Σοφίας,μια κοπέλα πάνω σε μια Yamaha Tenere,μας προσπερνάει και χάνεται.Ακόμη θυμάμαι το κυμάτισμα των μαλλιών της πάνω απ'την άσφαλτο,μια μελαχρινή οπτασία ομορφιάς διέσχιζε τη γκρίζα λεωφόρο.Μ'αρέσει να πιστεύω πως είναι ακόμη καλά και είναι ακόμη όμορφη  (ελπίζω μόνο,να φοράει κράνος τώρα)!

Εικόνα 2η: Αθήνα,Κηφισίας στο ύψος του "Υγεία",καλοκαίρι του 1996.Επιστρέφω από βραδυνή έξοδο με το 106 μου και κινούμαι χαλαρά στην άδεια-λόγω ώρας και εποχής-πόλη.Η μαγεία της θερινής Αττικής νύχτας με τυλίγει και ξαφνικά,μια κόκκινη Alfa Romeo Spider,η παλιά-κλασσική,με προσπερνάει και χάνεται στην άνοδο προς Μαρούσι.Ο οδηγός φοράει άσπρο πουκάμισο με τα μανίκια μαζεμένα και οδηγάει με το ένα χέρι,αφήνοντας το άλλο στηριγμένο στο ανοιχτό παράθυρο ενώ,το κεφάλι του είναι ελαφρά γερμένο προς τα πίσω,σε στάση απόλυτης απόλαυσης της οδήγησης.

Αγαπώ την οδήγηση και την αυτοκίνηση από μικρός.Με συνεπαίρνει η αυτονομία της, η αίσθηση ελευθερίας που μου δίνει,η προοπτική του ταξιδιού στο άγνωστο,η αναζήτηση του ορίζοντα!
Το αυτοκίνητο το γνώρισα νωρίς,τη μοτοσικλέτα άργησα λίγο-δε με άφηνε η μαμά-,αλλά τη λάτρεψα μάλλον περισσότερο! Πάνω στη μοτοσικλέτα,η προοπτική της αυτονομίας αποκτά την ολοκληρωτική της διάσταση.
Ωστόσο,αυτό δεν είναι ένα κείμενο αντιπαράθεσης των δυο οχημάτων.Τα προκρίνω και τα δυό,δεν μπορώ να κάνω χωρίς αυτά.Παλιά,στο αγγλικό "Car", ο Setright,έγραφε για την αίσθηση αυτονομίας που προσφέρει η αυτο-κίνηση στον άνθρωπο από την εποχή των ιπποτών και των αλόγων.Για τη μοτοσικλέτα,τα σχετικά κείμενα είναι εκατοντάδες,για προφανείς λόγους.
Υποθέτω,για τους ίδιους λόγους μου αρέσουν τα western και τα road-movies.
Δεν έχω τίποτε εναντίον των ΜΜΜ,απλά δεν μπορώ εκεί μέσα.Η αίσθηση πως ετερο-κινούμαι με καταπιέζει απίστευτα.

Να ξεκινάς όποτε θες,να σταματάς όπου θες,να λοξοδρομείς αν το θες,να μην έχεις προορισμό!
Οσοι πάσχουμε από mal du depart (λατρεία για τη φυγή) είμαστε θιασώτες της αυτόνομης μετακίνησης.
Και όσο περνούν τα χρόνια και οι ευκαιρίες των ταξιδιών λιγοστεύουν, παρηγοριά μας είναι οι σκόρπιες εικόνες των άγνωστων ταξιδευτών.

Η φυγή είναι το μόνο ελιξήριο νεότητας ...

4/3/2012

Η "ανακάλυψη" του ελεύθερου εμπόριου

Εν μέσω πτωχεύσεως του κράτους,δύο δρόμοι ανοίγονται.
Ο ένας,είναι αυτός που ακολούθησε με ζηλευτή σοσιαλιστική συνέπεια η κυβέρνηση ΓΑΠ την τελευταία διετία: φορολογική επιδρομή,διάλυση της ιδιωτικής επιχειρηματικότητας,ατέρμονη προσπάθεια αυξήσεως των κρατικών εσόδων αντί του περιορισμού των εξόδων,καμία μεταρρύθμιση στην αγορά εργασίας,διατήρηση των προνομίων των κλειστών επαγγελμάτων κλπ
Ο άλλος,είναι αυτός που "ανακάλυψαν" οι πολίτες για τη διακίνηση της πατάτας: απευθείας επαφή με τους παραγωγούς,παράκαμψη των μεσαζόντων,δημιουργία on line δικτύου διαθέσως,με λίγα λόγια εξάλειψη των "στρεβλώσεων" στη διακίνηση του προιόντος και απευθείας σύνδεση της ζήτησης με την προσφορά  http://news.in.gr/greece/article/?aid=1231183270

Τα αποτελέσματα είναι γνωστά και εντυπωσιακά: το προιόν διατίθεται στη χαμηλότερη δυνατή τιμή και διατίθεται εξ ολοκλήρου. Το κίνημα της πατάτας επαναφέρει την επιχειρηματολογία υπέρ του ελεύθερου εμπόριου, του εμπόριου χωρίς μεσάζοντες και παρεμβάσεις στη διαμόρφωση της ποσότητας,του τρόπου διάθεσης,της τιμολόγησης του προιόντος.Του εμπόριου επίσης, χωρίς κρατική επιδότηση!
Θυμάστε τα αποτελέσματα των "επιδοτούμενων προιόντων"?
Οι παραγωγοί περίμεναν την επιδότηση,με σύνθημα "όλα τα κιλά,όλα τα λεφτά" ενός προιόντος που η αγορά δεν το επιζητούσε ή το έβρισκε ακριβό (λόγω επιδότησης),το προιόν στοκάρονταν στις αποθήκες αδιάθετο,στήνονταν ένα σόου με καταλήψεις δημαρχιών/νομαρχιών και καταστροφή του προιόντος (χυμένα γάλατα/πορτοκάλια/ροδάκινα κ.ο.κ στους δρόμους) και τελικά οι παραγωγοί αποχωρούσαν επιδοτούμενοι ή μη και τα αδιάθετα προιόντα θάβονταν στις χωματερές!

Το πλέον παρανοικό σ'αυτό το σουρρεαλιστικό σενάριο,ήταν και η "καταγγελία του καπιταλισμού" που "θάβει τα φρούτα,όταν οι άνθρωποι πεινάνε (sic)".
Εν μέσω δηλαδή μιας απολύτως επιδοτούμενης,κορπορατιστικής διαδικασίας,η οποία ευνοούσε σαφώς συγκεκριμένες επαγγελματικές ομάδες σε βάρος της αγοράς (δηλαδή των υπολοίπων πολιτών),η αριστερά ανακάλυπτε άλλο ένα "αδιέξοδο" του δήθεν ελεύθερου εμπόριου!!

Τώρα όμως φαίνεται πως τα ψέμματα τελείωσαν!
Οσο "λεφτά υπήρχαν",μπορούσαμε επιδοτούμενοι να θάβουμε προιόντα και να καταγγέλουμε τον καπιταλισμό!
Τώρα που οι επιδοτήσεις εξέλιπαν,οι άνθρωποι επαν-ανακαλύπτουν το ελεύθερο εμπόριο και τα συγκριτικά του πλεονεκτήματα: ανταγωνισμός στη διάθεση,συνεπάγεται ανταγωνισμός στην τιμή,στην ποιότητα,στη διαθεσιμότητα.Αμεση σύνδεση της προσφοράς με τη ζήτηση σημαίνει επιπλέον πως "τίποτε δεν πάει χαμένο" μένοντας αδιάθετο.Ολο το προιόν πωλείται!
Το ελεύθερο εμπόριο στην πράξη!

Παρακολουθώ με αληθινή ευχαρίστηση τις πρωτοβουλίες πολιτών που παρακάμπτουν τους μεσάζοντες και παρακινούν τους παραγωγούς να διαθέσουν τα προιόντα τους.
Ολα αυτά,μέσω internet: παγκοσμιοποίηση στην πράξη,ελεύθερο εμπόριο on line,επαφή των ανθρώπων σε real time δίχως πατρονάρισμα από κρατικούς φορείς και διαπλεκόμενους μεσάζοντες!

Πέρα από θεωρίες και ιδεολογικές αναλύσεις,δεν υπάρχει πιο χειροπιαστό επιχείρημα από την ίδια τη λειτουργία της αγοράς.Εκεί κρίνεται καθημερινά η θεωρία,στο χώρο που οι άνθρωποι συναλλάσσονται
και διακινούν αγαθά και ιδέες,χιλιάδες χρόνια τώρα.Στην αγορά άλλωστε γεννήθηκε η δημοκρατία.

Κίνημα της πατάτας λοιπόν ή ελεύθερο εμπόριο στην πράξη!
Ο Ricardo, από κάπου χαμογελά...

3/3/2012

Περί γενοσήμων (generics)

Με αφορμή την αναστάτωση που έχει προκληθεί σε ο'τι αφορά τα γενόσημα φάρμακα (φάρμακα-ακριβή αντίγραφα των πρωτοτύπων),θα επιχειρήσω μια προσωπική τοποθέτηση υπό μορφή ερωταποκρίσεων:

1)Είναι τα γενόσημα επικίνδυνα?
Οχι βέβαια! Για να είμαι ακριβής,είναι εξίσου ασφαλή με τα πρωτότυπα φάρμακα,όπως αποδεικνύει η καθημερινή τους κατανάλωση από εκατομμύρια ασθενείς ανα τον κόσμο.Κανένα φάρμακο,φυσικά δεν είναι καθολικά αποδεκτό από τον ανθρώπινο οργανισμό.Το ίδιο φάρμακο που εγώ δέχομαι χωρίς επιπλοκές,σ'εσένα μπορεί να προκαλέσει αλλεργική αντίδραση.Αυτό ισχύει τόσο για τα γενόσημα,όσο και για τα πρωτότυπα.Και βέβαια,αρμόδιος να αντιμετωπίσει τις φαρμακευτικές επιπλοκές είναι ο θεράπων ιατρός ή αν αυτός αδυνατεί,άλλος ιατρός!

2)Είναι τα γενόσημα αποτελεσματικά?
Ασφαλώς! Η αποτελεσματικότητά τους ποικίλλει βέβαια,ανάλογα με την περιεκτικότητα της δραστικής ουσίας,αλλά και τα έκδοχα που συμπληρώνουν το χάπι και επηρεάζουν την απορρόφησή του από το γαστρεντερικό σωλήνα.Σε γενικές γραμμές,η δραστικότητα είναι ικανοποιητική,όπως μπορεί ο ιατρός να αξιολογήσει από την καθημερινή πρακτική του.Το ποιό γενόσημο υπερέχει ως προς τη δράση του έναντι των άλλων,πάλι αρμόδιος να το πει είναι ο κλινικός ιατρός που τα χρησιμοποιεί!

3)Είναι τα γενόσημα φθηνότερα?
Σε γενικές γραμμές,ναι,αν και η τιμολόγηση των φαρμάκων στην Ελλάδα γίνεται από τον ΕΟΦ.Οι τιμές δηλαδή δεν καθορίζονται από την αγορά και το συσχετισμό προσφοράς/ζήτησης,αλλά από τον κρατικό οργανισμό αναφοράς.Προσωπικά πιστεύω πως,η αγορά υπό συνθήκες ελεύθερου ανταγωνισμού, θα οδηγούσε σε φθηνότερα φάρμακα,αλλά οι κυβερνήσεις-όχι μόνο στην Ελλάδα-έχουν την τάση να παρεμβαίνουν στη διαμόρφωση των τιμών για πολιτικούς λόγους.

4)Γιατί υπάρχουν τόσο πολλά γενόσημα στην Ελληνική αγορά?
Επειδή το περιθώριο κέρδους για όποιον ασχολείται με την παρασκευή/εισαγωγή/διάθεση φαρμάκων είναι υψηλό,παρά τις αλλεπάλληλες μειώσεις τιμών που έχει επιβάλλει ο ΕΟΦ τα τελευταία χρόνια.

5)Υπάρχει οικονομική συναλλαγή μεταξύ ιατρών και φαρμακευτικών εταιρειών?
Ασφαλώς και υπάρχει και το γνωρίζουν όλοι.Πρόκειται για έναν απλό τρόπο προώθησης των φαρμάκων εκ μέρους των εταιρειών.Προσεγγίζονται ιατροί σε καίριες θέσεις (ιατροί-κλειδιά) με δυνητικό όγκο συνταγογράφησης (π.χ διευθυντές νοσοκομειακών κλινικών,ιατροί ΙΚΑ) και δελεάζονται με μπόνους για να συνταγογραφήσουν συγκεκριμένα σκευάσματα.Τα μπόνους περιλαμβάνουν ταξίδια,συμμετοχές σε συνέδρια,παροχές σε είδος ή σε χρήμα.

6)Είναι η συναλλαγή αυτή νόμιμη?
Κατά κανόνα όχι! Αν εξαιρεθούν οι περιπτώσεις νόμιμων παραστατικών και εκδόσεως αποδείξεων,οι περισσότερες συναλλαγές δεν υπόκεινται σε φορολογικό έλεγχο (κοινώς αφορούν "μαύρο χρήμα").

7)Είναι η συναλλαγή "θεμιτή" ή "ηθική"?
Η απάντηση εξαρτάται από την αντίληψη του καθενός.Προσωπικά πιστεύω πως μια τέτοια συναλλαγή είναι απολύτως θεμιτή ως πολιτική προώθησης προιόντων,υπό τον όρο πως το κόστος αγοραπωλησίας του προιόντος το επωμίζεται ο καταναλωτής.Εδώ όμως,πρόκειται για ένα προιόν που το πληρώνει ο κρατικός προυπολογισμός,δηλαδή οι φορολογούμενοι! Αρα,πρόκειται για αθέμιτη συναλλαγή,εφόσον επιβαρύνει ανθρώπους που δε μετέχουν οικειοθελώς στην αγοραπωλησία του φαρμάκου! Επιπλέον,συνιστά μέρος της παραοικονομίας,δηλαδή της διακίνησης μη-φορολογητέου χρήματος,άρα το κράτος τη θεωρεί παράνομη.

8)Γράφονται γενόσημα στην Ελλάδα?
Ναι,καθημερινά κι εγώ ο ίδιος τα συνταγογραφώ.

9)Γιατί,στην Ελλάδα,υστερούν σε ποσοστό έναντι των πρωτοτύπων,τα γενόσημα?
Πιθανολογώ πως αυτό συμβαίνει επειδή οι ιατροί-κλειδιά ( βλ.5) προτιμούν,κατά πλειοψηφία, τα πρωτότυπα.Επιπλέον,πολλοί νέοι γιατροί,εν τη αφελεία τους ή επειδή τελούν ακόμη υπό καθεστώς "ακαδημαικού γοήτρου",θεωρούν τα γενόσημα υποδεέστερα φάρμακα.

10)Γιατί,οι γιατροί του ΙΚΑ συνταγογραφούν συνήθως γενόσημα?
Ανήκουν στη μειοψηφία των ιατρών-κλειδιών.

11)Υπάρχει τρόπος να μειωθεί το κόστος της φαρμακευτικής δαπάνης?
Ναι! Ο απλούστερος είναι να περοριστεί η κρατική συμμετοχή στη δαπάνη του φαρμάκου.Εκεί που ο ασφαλισμένος πληρώνει το 10% ή 25% ή 0% του φαρμάκου και το κράτος το υπόλοιπο,τα ποσοστά συμμετοχής των ασφαλισμένων να αυξηθούν! Φυσικά,καμία κυβέρνηση δεν επιθυμεί κάτι τέτοιο,είναι πολιτικά επώδυνο,αλλά ίσως είναι ο μοναδικός τρόπος μείωσης της δαπάνης και εξορθολογισμού της φαρμακευτικής κατανάλωσης.

12)Η συνταγογράφηση φαρμακευτικής ουσίας
α)θα μειώσει το κόστος?
 δε βλέπω πώς θα επιτευχθεί κάτι τέτοιο
β)θα "σπάσει" το (5)?
ναι,αλλά θα το μεταφέρει μεταξύ εταιρειών/φαρμακοποιών.Σ'αυτό μάλλον ελπίζει ο ΦΣΑ και το ζητά επιτακτικά!
γ)θα οδηγήσει σε εισαγωγή φαρμάκων από την Ινδία?
ενδεχομένως ναι! Δε βλέπω το λόγο γιατί όχι! Τα εργοστάσια στην Ινδία λειτουργούν με διεθνή στάνταρ και άλλωστε ο ΕΟΦ πραγματοποιεί δειγματοληπτικούς ελέγχους (οφείλει τουλάχιστον...)
δ)θα οδηγήσει σε ελλείψεις στην αγορά?
 Αυτό θα συμβεί εάν το κράτος-προσπαθώντας να σπάσει το 12β-επιβάλλει στο φαρμακείο μια λίστα φθηνών φαρμάκων.Τούτο εκ των πραγμάτων θα αποκλείσει τα ανταγωνιστικά φάρμακα απ'την αγορά,θα οδηγήσει πολλές επιχειρήσεις σε πτώχευση,θα εκτοξεύσει την ανεργία στο χώρο,θα εξαναγκάσει όσες επιχειρήσεις παραμείνουν να στραφούν σε αγορές του εξωτερικού για να επιβιώσουν,άρα θα οδηγηθούμε σε αποσύρσεις προιόντων απ'την αγορά και ελλείψεις φαρμάκων.Μεσοπρόθεσμα,θα δημιουργηθούν συνθήκες ολιγοπωλίου φαρμάκων,άρα οι τιμές θα εκτοξευθούν.Θα υπάρξει δηλαδή ένας συνδυασμός ελλείψεων φαρμάκων/ακριβών φαρμάκων και μαύρης αγοράς στην οποία θα αναζητούνται όσο φάρμακα λείπουν! Αν αυτό σας θυμίζει συνθήκες ΕΣΣΔ...συμφωνώ απόλυτα μαζί σας! Ο κρατικός σχεδιασμός επί της αγοράς,οδηγεί νομοτελειακά στη σοβιετία! Ας μην ξεχνάμε όμως πως μας κυβερνούν σοσιαλιστές!

13)Τί λύση προτείνεις?
Απάντησα στο (11):μετακύλιση του κόστους στους ασφαλισμένους! Ενα χρεωκοπημένο κράτος δεν έχει άλλη επιλογή.Αλλά-φυσικά-θα επιμείνουν σε γραφειοκρατικές ακροβασίες,ως συνεπείς σοσιαλδημοκράτες,στο όνομα δήθεν της προάσπισης του "κράτους πρόνοιας".Απαραίτητη επίσης,για τη μείωση της τιμής του φαρμάκου,είναι η έκθεσή του σε συνθήκες ελεύθερου ανταγωνισμού και η απόσυρση του ΕΟΦ από την τιμολόγησή του.Αυτό κι αν δεν πρόκειται ποτέ να συμβεί!

14)"Εσύ,ρε φίλε,τα παίρνεις απ'τις εταιρείες"?
Θα ήθελα,αλλά δεν ασχολούνται μαζί μου,δεν είμαι ιατρός-κλειδί!

15)Πρέπει ο φαρμακοποιός να παρεμβαίνει στη συνταγή?
Μόνο σε συνεννόηση με τον ιατρό που την εξέδωσε και εφόσον ο τελευταίος εγκρίνει την τροποποίηση.

16)Δηλαδή ο κύριος υπεύθυνος για την επιλογή του φαρμάκου ποιός είναι?
Ο γιατρός φυσικά,εδώ και 2.500 χρόνια!

17)Οταν παίρνω φάρμακο απ'το φαρμακείο,χωρίς συνταγή παρανομώ?
Δεν το γνωρίζω,σίγουρα όμως αυθαιρετείς τόσο εσύ όσο και ο φαρμακοποιός!

18)Και γιατί μετά,ο γιατρός μου το γράφει?
Κακές συνήθειες,άλλων εποχών,που θα εκλείψουν σύντομα! 

Τέλος,μια γενική παρατήρηση: οι δαπάνες υγείας,θα αυξάνονται συν τω χρόνω,στις δυτικές κοινωνίες.Τούτο οφείλεται στη γήρανση του πληθυσμού,στην αύξηση του μέσου όρου ζωής,στο κόστος των νέων φαρμάκων και της έρευνας που προυποθέτουν.Η διατήρηση της ζωής έχει κόστος! Η βελτίωση της ποιότητας της ζωής επίσης! Ολα αυτά,πλήττονται,σε μια χρεωκοπημένη χώρα.
Καιρός να αναγνωρίσουμε αυτό το αναποφευκτο γεγονός και να προετοιμαστούμε για να το αντιμετωπίσουμε,κάνοντας θυσίες εκεί που μπορούμε (φαρμακο-κατανάλωση,διαγνωστικές εξετάσεις).Καμία κυβέρνηση,κανένας κεντρικός σχεδιασμός,δεν μπορεί να οδηγήσει σε αξιόπιστες λύσεις.Ο καθένας μας,ατομικά,οφείλει σε συνεννόηση με το γιατρό του,να εκλογικεύσει τις υγειονομικές του ανάγκες (φάρμακα-εξετάσεις-θεραπείες).
Προσωπικά,ήδη το πράττω στο ιατρείο μου και βρίσκω κατανόηση από τους ασφαλισμένους.
Πρέπει-οι γιατροί-να υιοθετήσουμε μια πιο φειδωλή προσέγγιση απέναντι στη συνταγογράφηση και τις διαγνωστικές εξετάσεις,ακόμη κι αν αυτό μας στοιχίζει οικονομικά!
Το μακροπρόθεσμο όφελος για τον ασθενή,αλλά και τη δύστυχη χώρα,θα μας αποζημιώσει!

1/3/2012

Η φολκλορική "θεμελίωση" της ιδεολογίας

Μεγάλωσα τη δεκαετία του '80,όταν ακόμη ζούσε η μακαρίτισσα ΕΣΣΔ και οι υποτακτικοί της και η Ελλάδα βίωνε την "Αλλαγή" του καθ'ημάς σοσιαλισμού.Εκείνη την περίοδο,τα πολιτικά πάθη ήταν έντονα,στα σχολεία γίνονταν από νωρίς "διαφώτιση",το σαρωτικό ρεύμα του πασοκικού αναθεωρητισμού δημιουργούσε έντονες ζυμώσεις σε κάθε πτυχή της καθημερινότητας.
Τα χρόνια εκείνα ήταν της μόδας οι κομματικές νεολαίες: τα κόμματα είχαν αναλάβει την "καθοδήγηση" ή
"διαφώτιση" (υπάρχουν πλήθος λέξεων που εξωραίζουν την προπαγάνδα) των νέων,συχνά με την προτροπή ή ενεργό συμμετοχή των γονιών τους!
Οι νεολαίες διεξήγαγαν και φεστιβάλ (συνήθως το φθινόπωρο)! Το σκηνικό-για όσους μεγαλώσαμε στην επαρχία και γνωρίσαμε τα  λαικά πανηγύρια-ήταν εξαιρετικά οικείο: ειρηνική κατάληψη ενός πάρκου,ντουντούκες με συνθήματα και τραγούδια "πολιτικού νοήματος",αεροπανώ,φωτογραφίες "ηρώων" της παράταξης και "εγκληματιών" του αντίπαλου,κονκάρδες,στυλό,κούπες με το "έμβλημα" του κόμματος,συνθηματολογία,"πηγαδάκια" με θεωρητικές αναλύσεις από τους καθοδηγητές.
Φυσικά,το σκηνικό συμπλήρωναν τα σουβλάκια,οι μπύρες,το κρασί του χωριού και το τσίπουρο του θείου και η συναυλία των φίλα προσκείμενων καλλιτεχνών.
Τώρα που το σκέφτομαι,ήταν μια χαρά εκδηλώσεις για φαί-ποτό και ό'τι προκύψει,σε μια εποχή σχετικής στέρησης που καμία σχέση δεν είχε με τις επιλογές διασκέδασης των επόμενων δεκαετιών!
Κρίμα που ήμουν ακόμη-πολύ- πιτσιρικάς...

Με τα χρόνια,τα κόμματα και οι νεολαίες παρήκμασαν (απολύτως δικαιολογημένα) και τα φεστιβάλ έγιναν παρελθόν.
Μόνο η ΚΝΕ απέμεινε να διαφωτίζει και να φεστιβαλίζεται,απολύτως δίκαια,αφού υπήρξε πραγματικά πρωτοπόρος νεολαία από κάθε άποψη:ήταν η παλαιότερη,η μεγαλύτερη,η πιο οργανωμένη,με το πλουσιότερο καλλιτεχνικό πρόγραμμα (και δεν τα λέω καθόλου ειρωνικά)!
Επιπλέον,οι κομμουνιστές,υπήρξαν πρωτοπόροι της στρατευμένης τέχνης: στρατευμένο τραγούδι,στρατευμένη ποίηση,στρατευμένοι καθηγητές,στρατευμένοι διαννοούμενοι,στρατευμένοι πολίτες στους χώρους εργασίας.
Οι περισσότεροι θα συμφωνήσουν πως-ακόμη και σήμερα-καλύτερα ακούγεται ο Λοίζος,ο Θεοδωράκης,ο Μικρούτσικος παρά ο...Ρόμπερτ Ουίλλιαμς που "σε περιμένει να'ρθεις και πάλι"!
Προνομιακός λοιπόν ο χώρος των φεστιβάλ νεολαίας για την αριστερά!

Στον απόηχο των "νεολαιίστικων" (μπήκα στο κλίμα!) φεστιβάλ,αυτό που απέμεινε διαχρονικά ήταν το "χάππενινγκ" ως στοιχείο ιδεολογικής δήλωσης.
Εδώ,η ανανεωτική αριστερά,ως πραγματικά εκσυγχρονιστική αντίληψη κέρδισε το παιχνίδι από την αρτηριοσκληρωτική ΚΝΕ.Οι "Ρηγάδες" άκουγαν τα κλασσικά (Θεοδωράκη,Λοίζο κλπ),αλλά δεν έλεγαν όχι και στην αμερικάνικη (αν είναι δυνατόν!)ροκ και-αργότερα-στις "μουσικές του κόσμου".
Αυτό είναι μάλλον φυσιολογικό: η ανανεωτική αριστερά (το παλιό ΚΚΕ εσωτερικού) υπήρξε για πολλά χρόνια (1968-1989) ο χώρος διάσωσης του πολιτικού φιλελευθερισμού στην Ελλάδα.Ο χώρος,στον οποίο η άλλη άποψη όχι μόνο δεν διώκονταν αλλά ήταν απολύτως θεμιτή! Η χαλαρή οργανωτική της δομή-που της στοίχιζε σε εκλογικά αποτελέσματα-ήταν ακριβώς το αποτέλεσμα των διαφορετικών τάσεων που ελεύθερα αναπτύσσονταν εντός της! Αυτή την παράδοση συνεχίζουν σήμερα,ο Τσίπρας (με την αντι-ευρωπαική μερίδα) και ο Κουβέλης (με τους ευρωπαιστές).
Πρέπει να εξομολογηθώ πως την ανανεωτική αριστερά πάντοτε τη συμπαθούσα,χώρια που είχε και ωραιότερα κορίτσια...

Επιστρέφω στο φολκλορικό στοιχείο της ιδεολογίας.
Απομεινάρι των φεστιβάλ νεολαίας του "80,το βλέπουμε και σήμερα παντού: οι νοικοκυρές με τις κατσαρόλες,οι αγανακτισμένοι με τα λέηζερ και τις σφυρίχτρες,οι ανώνυμοι με τις μάσκες από το "Vendetta",το κίνημα-Γένοβα με τους καλλιτέχνες του δρόμου.
Οι λαικές παραστάσεις,τα αυτοσχέδια σκετς,τα γκράφφιτι,οι συναυλίες.
Είναι σαφές πως -για τον πολύ κόσμο που βαριέται τις θεωρητικές αναλύσεις-το φολκλόρ προσφέρει την απαραίτητη ψυχική εκτόνωση και την αίσθηση της κοινότητας με όρους διασκέδασης.Αλλωστε,τί ωραιότερο να διεκδικείς κάτι μέσα σε  εορταστικό κλίμα? Business and pleasure!
Πριν από χρόνια,ο Τάσος Κουράκης του ΣΥΡΙΖΑ,ήταν υποψήφιος δήμαρχος Θεσσαλονίκης:είχε στήσει το γραφείο του στον παλιό "ερωδιό" δίπλα στο "de facto" (γνωστό μπαράκι της πόλης) και είχε ντύσει τρια-τέσσερα παιδιά ζαρζαβατικά (οικολογικό μήνυμα για αστοιχείωτους).Η σημειολογία του να πίνεις το cappuccino σου,ξεφυλλίζοντας βαριεστημένα το "Εψιλον" ή τη "Liberation",καπνίζοντας "στριφτό" και χαζεύοντας τον άνθρωπο-μπάμια ή τον άνθρωπο-αχλάδι ήταν το απόγειο του διαννοουμενίστικου-φολκλόρ!
Οσοι διαννοούμενοι σνομπάρουν το φολκλόρ,μάλλον αγνοούν τη φολκλορικότητα των δικών τους προκατ επιλογών! Οσο προβλέψιμο είναι το σουβλάκι,άλλο τόσο είναι και το sushi.Χώρια που το σουβλάκι (και το κεμπάπ) τα παρέλαβε η politically-correct διανόηση των '90s και τα έκανε σύμβολα (ελληνιστί icons) μιας "ψαγμένης" επιλογής.
"Δηθενιές" ή "ντεμεκιές" που θά'λεγε κι ένας Σαλονικιός φίλος.

Η απογείωση της ιδεολογικής χειραγώγησης δια του φολκλορ,είναι φυσικά το "Αλ-Τσαντίρι news"!
Αν ο Κωστόπουλος συνέλαβε (το '89) τη σημασία του lifestyle και επένδυσε πάνω του με το "ΚΛΙΚ",ο Λαζόπουλος συνέλαβε πρώτα τους κοινωνιολογικούς τύπους του Ελληνα ("Δέκα μικροί Μήτσοι") και τώρα,ανέδειξε το "κοινό" κάθε Ελληνα: τον καταφερτζή-κουτοπόνηρο τσιγγάνο (όχι με τη ρατσιστική έννοια,αλλά με την έννοια του μπαγαπόντη)!
Ο Κωστόπουλος τα ακούει-αδίκως-τώρα τελευταία,από φαρισαίους που ξεφύλλιζαν μανιωδώς το "ΚΛΙΚ" στην εποχή του και τώρα το αναθεματίζουν ως...υπεύθυνο της εθνικής μας συμφοράς!! Πόση σύγχυση μπορεί να έχει κανείς για να υποστηρίζει πως για τη χρεωκοπία της Ελλάδας φταίει ένα περιοδικό!...
Ο Λαζόπουλος αντίθετα,γνωρίζει μεγάλες πιένες! Ακολουθεί μια ευφυή-αν και εύκολη σε τελική ανάλυση-συνταγή: κολακεύει το συλλογικό μας υποσυνείδητο,αθωώνει τον κάθε μικρο-απατεώνα αφού "άλλοι κλέβουν περισσότερα",δικαιολογεί το μικρο-καταχραστή αφού "άλλοι καταχρώνται περισσότερα",καθαγιάζει τις άνομες συναλλαγές μας στο όνομα του ό'τι "διαπράττονται σε μικροκλίμακα" ή επειδή "δεν μπορεί ο πολίτης να κάνει αλλιώς"! Πασπαλίζει την παράσταση με γενικόλογες καταγγελίες των "εκμεταλλευτών" ή του "συστήματος" και όταν τα σύνορά μας δεν αρκούν,επιστρατεύονται και οι γνωστές εθνικοπατριωτικές κορώνες περί "περιούσιου λαού" που "τον ζηλεύουν οι ξένοι"!
Πόσο έυκολα ξεπερνάμε την αντίφαση: ο ευνοημένος του συστήματος το "καταγγέλει"!
Πόσο εύπεπτα προσπερνάμε το παράδοξο: ο "αριστερός" που καταγγέλει τους "μειωμένης εθνικής αντίληψης" μνημονιακούς!
Ολα αυτά.χάρις στην ψυχική ευδία του φολκλορ και στο αποενοχοποιητικό μήνυμα: το "τσαντίρι"-όπως άλλοτε ο Ανδρέας-κολακεύει το ευτελές που όλοι κρύβουμε μέσα μας!
Ο Λάκης,είναι κάτι περισσότερο από χαρισματικός κωμικός και πετυχημένος καλλιτέχνης ή έξοχος stand-up performer.Είναι ο εθνικός μας διαμορφωτής κυρίαρχων απόψεων (Opinion maker)!
Ως εκ τούτου,μπορεί να διαφωνώ με τα πολιτικά του μηνύματα,αλλά οφείλω να τον συγχαρώ για το κατόρθωμά του!

Προσωπικά,δεν έχω τίποτε με το φολκλόρ.Αντίθετα το απολαμβάνω.Ενίοτε και όταν υπερβαίνει το κιτς! Ποτέ δε συμπαθούσα τους στεγνούς-άχρωμους  χώρους των δήθεν σοβαρών αναλύσεων. Πάντοτε λάτρευα την αποδομητική ατάκα, το απρόβλεπτα έξυπνο χιούμορ,τον "τρελλό του χωριού".
Απλά το εκλαμβάνω ως αναγκαίο στοιχείο ψυχολογικής εκτόνωσης,διασκέδασης με την ευρεία έννοια του όρου,αισθητικής άποψης που είναι αναγκαίο να εκφράζεται.
Είμαι ιδιαίτερα καχύποπτος όμως,όταν το βλέπω να εξυπηρετεί ιδεολογικοπολιτικά προτάγματα.
Ισως επειδή νιώθω πως τότε χάνει την αθωότητά του και μετατρέπεται σ'έναν εκμαυλιστή με γέλια και τραγούδια!
Από αυτή την άποψη,το φεστιβάλ της ΚΝΕ,είναι μάλλον ειλικρινέστρο στις προθέσεις του.
Βέβαια κουπόνι μέλους δεν πρόκειται να πληρώσω.
Εκτός πάλι,αν πρόκειται να δω την Παπαρήγα σε bar-lecture να αναλύει τα αδιέξοδα του καπιταλισμού κερνώντας σφηνάκια Jack Daniel's!
Tότε,μέχρι που την ψηφίζω κιόλας (ειδικά μετά το 6ο σφηνάκι)...

22/2/2012

H κουκούλα της βίας

Εγραψε ένα εύστοχο άρθρο ο Βερέμης στην Κυριακάτικη "Κ" σχετικά με τους "γνωστούς-αγνώστους" που καίνε και λεηλατούν.Η απορία του δεν ήταν τόσο "ποιοί είναι αυτοί"? Γι'αυτό και απαρίθμησε όλες τις πιθανές απαντήσεις: αναρχικοί,πράκτορες της ασφάλειας,κοινοί εγκληματίες,κοινωνικά αποκλεισμένοι,ψυχικά διαταραγμένοι/παράφρονες,χρήστες ναρκωτικών ευρισκόμενοι υπό στερητικό σύνδρομο,πράκτορες ξένων δυνάμεων...
Δεν ενδιαφέρει τον αρθρογράφο η ταυτότητα των δραστών,όσο το γεγονός ο'τι παραμένουν ασύλληπτοι εδώ και χρόνια ή, οποτεδήποτε συλλαμβάνονται, δεν υφίστανται καμία ουσιαστική κύρωση.
Σχεδόν ταυτόχρονα,ο Μπουκάλας http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_1_19/02/2012_428669 ,στην ίδια εφημερίδα,έσπευσε να επικρίνει το Σαμαρά για τη σπουδή του να "αποκαλύψει και να τιμωρήσει" στο μέλλον τους ταραξίες κουκουλοφόρους!Ταυτόχρονα,σπεύδει κι αυτός να... υποθέσει την ταυτότητα των αγνώστων,αναφέροντας όλες τις προηγούμενες κατηγορίες,αλλά είναι έτοιμος να τους αναγνωρίσει και ένα άλλοθι:αυτό της κοινωνικής εξαθλίωσης που τους εξωθεί σε βίαιες ενέργειες!

Εχουμε λοιπόν εδώ την περιγραφή του φαινόμενου της κοινωνικής βίας από δυο διαφορετικές σκοπιές.
Ο φιλελεύθερος Βερέμης την καταδικάζει χωρίς προυποθέσεις και ζητά την τιμωρία των δραστών.
Ο σοσιαλιστής Μπουκάλας,αντίθετα,την καταδικάζει μόνο εν μέρει (όταν προέρχεται από "προβοκάτορες") και τη δικαιολογεί,όταν προέρχεται από "φτωχούς και πεινασμένους".Προφανώς,στην πρώτη περίπτωση οι δράστες πρέπει να τιμωρηθούν,ενώ στη δεύτερη περίπτωση να αθωωθούν και να ενοχοποιηθεί το κοινωνικό σύστημα που "τους ανάγκασε" να βιαιοπραγήσουν.Περίεργοι εξαθλιωμένοι πάντως,εφόσον εξανίστανται μόνο προγραμματισμένα...

Διαφαίνεται εδώ,το ιδεολογικό πλαίσιο αποενοχοποίησης της βίας που υπερασπίζεται μεγάλο μέρος της αριστεράς στην Ελλάδα.Η ανάλυση του Μπουκάλα θυμίζει τις αντίστοιχες ανακοινώσεις του ΣΥΡΙΖΑ,του Αλαβάνου (περί "αθλίων του Ουγκώ"),του αντιεξουσιαστικού χώρου ("βία στη βία του κράτους"),των λογής εξωκοινοβουλευτικών αριστερών ομάδων.Ταυτόχρονα,η παραδοσιακή αριστερά (ΚΚΕ),αποφεύγει μεν να αποενοχοποιήσει τους δράστες,υιοθετώντας όμως την αντίληψη των "προβοκατόρων" που βιαιοπραγούν,δεν καταδικάζει τις βιαιότητες καθεαυτές αλλά "αυτούς" που-κατά την άποψή της-τις διαπράττουν.Αφήνει έτσι ανοιχτό το ενδεχόμενο της "λαικής κοινωνικής επαναστατικής δράσης",παραμένοντας ιδεολογικά πιστή στη μαρξιστική ανάλυση περί "ταξικής πάλης" και στη λενινιστική πρακτική της "επαναστατικής γενικής απεργίας".

Το εκρηκτικό ιδεολογικό κοκτέιλ είναι έτοιμο και σερβίρεται στην ελληνική κοινωνία δεκαετίες τώρα.
Ενα μίγμα ψευδοεπανάστασης,χουλιγκανισμού και κοινού πλιάτσικου,περιφέρεται ατιμώρητο και βιαιοπραγεί με κάθε ευκαιρία,στο όνομα μιας λίγο-πολύ "δικαιολογημένης κοινωνικής οργής"!

Στην Ελλάδα,οι αντιλήψεις αυτές είναι μάλλον δημοφιλείς.
Εκτός από τον αριστερό χώρο που τις δικαιολογεί ιδεολογικά,ενισχύονται από την παραδοσιακή ανομία και ατιμώρητη παραβατικότητα που χαρακτηρίζει διαχρονικά την ελληνική κοινωνία.Πρόκειται για μια παράδοση "ιδιοκτησιακής αντίληψης του νόμου" που χαρακτηρίζει χώρους κάθε άλλο παρά αριστερούς:από τους Μανιάτες οπλαρχηγούς που δολοφόνησαν τον Καποδίστρια,τους ληστές που λυμαίνονταν την ύπαιθρο μέχρι και το μεσοπόλεμο,τους λογής τοπικούς αρχηγούς που γνώρισαν μέρες δόξας στον εμφύλιο ως αντικομμουνιστές,τους τοπικούς πολιτικούς παράγοντες ειδικού βάρους της μεταπολεμικής Ελλάδας,τους επίορκους συνωμότες αξιωματικούς (όχι μόνο τους Απριλιανούς δικτάτορες) και βέβαια,το μεταπολιτευτικό "ήθος" της "βουλευτικής ασυλίας" και την ιδεολογική "αποδόμηση" των θεσμών από τον Ανδρεικό λαικισμό ("δεν υπάρχει θεσμός,μόνο λαός")!

Σε μια χώρα με χαλαρό διοικητικό ιστό (ιδίως μετά το '81) και επιλεκτική εφαρμογή των νόμων,ο συνδυασμός των ιδεοληψιών της αριστεράς με τα ήθη ατομικής παραβατικότητας των κατοίκων,που τα κολάκευσε σκόπιμα το κατεστημένο των δημαγωγών πολιτικών και των λαικιστικών ΜΜΕ,καλλιεργησε το φαινόμενο των "γνωστών-αγνώστων" κουκουλοφόρων.
Η ίδια η ετυμολογία του είναι προσαρμοσμένη στην κρατούσα λογική: οι κουκουλοφόροι θεωρούνται "γνωστοί" από τους κρατούντες,οπότε-προφανώς-είναι "προβοκάτορες" και όχι "αριστεροί αγωνιστές".Ετσι,ικανοποιείται και η υποχρεωτικά αθώα αριστερά και οι εξωαριστεροί παραβάτες που τους αρέσουν οι θεωρίες συνωμοσίας.Μ'ένα σμπάρο δυο τρυγόνια!
Τη νύφη πληρώνουν βέβαια οι εκάστοτε καταστηματάρχες τους οποίους πλέον αποφεύγουν οι ασφαλιστικές εταιρείες να αποζημιώνουν έναντι "τρομοκρατικών ενεργειών",αλλά και οι Ελληνες φορολογούμενοι που καλούνται να χρηματοδοτήσουν την ανοικοδόμηση των ερειπίων της "προγραμματισμένης επανάστασης"...

Φτωχοί καταστηματάρχες!
Ακόμη και η προσφυγή στον Τσόμσκι,ο οποίος θα μπορούσε άνετα να εξηγήσει πως οι εν λόγω ενέργειες δεν είναι "τρομοκρατικές",πως ο όρος "τρομοκρατία" είναι πολιτικό εφεύρημα των εξουσιαστών,πως ο μόνος "τρομοκράτης" είναι το καπιταλιστικό κράτος κλπ.,μάλλον δύσκολα θα έπειθε τις ασφάλειες να σας αποζημιώσουν!
Ευτυχώς όμως,υπάρχει αστυνομία που σας προστατεύει (κλαυσίγελως)!

Υπενθυμίζω πως η αστυνομία-σε όλα τα κράτη-είναι επιφορτισμένη με την εφαρμογή των νόμων και-αν χρειαστεί-με την επιβολή τους.
Αρα,η αστυνομία νομιμοποιείται-όταν κάθε άλλο μέσον έχει εξαντληθεί-να ασκεί βία.
Θα πρόσθετα μάλιστα πως,απέναντι στη βία των κουκουλοφόρων,η αστυνομία επιβάλλεται να ασκεί βία προκειμένου να τους συλλάβει και να τερματίσει την εγκληματική τους δράση.
Κάθε άλλη οπτική,οποιοδήποτε επιχείρημα και αν χρησιμοποιεί,ακυρώνει εμπράκτως το ρόλο της αστυνομίας.
Προσωπικά,δεν μπορώ να φανταστώ κοινωνική συγκρότηση δίχως νόμους και δίχως θεσμικό όργανο επιβολής τους,δηλαδή δίχως αστυνομία.
Στην ιδιόρρυθμη χώρα μας όμως,η αστυνομία είναι αποδοκιμαστέα (λογικό,αφού η εφαρμογή των νόμων κρίνεται "ασύμφορη" ή "ιδεολογικά ύποπτη")!
Καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή,αλλά ο "μπάτσος" είναι "γουρούνι και δολοφόνος":γενιές ολόκληρες στη μεταπολίτευση γαλουχήθηκαν μ'αυτό το βαθειά ρατσιστικό σύνθημα!
Η politically correct διανόηση,είναι έτοιμη να προβεί σε περισπούδαστες αναλύσεις για τα γεννεσιουργά αίτια της κοινωνικής βίας,αλλά επ'ουδενί να αποδεχτεί την αστυνομική βία,ακόμη και ως επιλογή.
Μακριά από μένα κάθε υπόνοια ανοχής στην αστυνομική διαφθορά ή στην αδικαιολόγητη αστυνομική βία.Αυτό που υποστηρίζω,είναι πως η άσκηση βίας από την αστυνομία πρέπει να γίνεται μόνο όταν κάθε άλλο μέσο έχει εξαντληθεί.Τότε όμως,είναι όχι μόνο αναπόφευκτη αλλά και επιβεβλημένη.Αλλιώς,η κοινωνία διολισθαίνει σε συνθήκες ζούγκλας στις οποίες τα θύματα είναι οι ασθενέστεροι πολίτες.Μακράν του να αποτελεί "κατασταλτικό μηχανισμό του ταξικού κράτους",η αστυνομία είναι ο μηχανισμός προστασίας των αδύναμων πολιτών απέναντι στη βία των κουκουλοφόρων.Αυτή είναι η άποψή μου.

Φυσικά,αυτή είναι η άποψη ενός φιλελεύθερου.
Ενας τυπικός σοσιαλιστής,θεωρεί την αστυνομία όργανο του κράτους (σωστά) και το κράτος όργανο των οικονομικά ισχυρών,άρα "ταξικό μηχανισμό"!
Ο φιλελεύθερος προσυπογράφει το αστικό δίκαιο που προστατεύει την ατομική ιδιοκτησία,ο σοσιαλιστής θεωρεί την ιδιοκτησία "απαλλοτριώσιμη" στο όνομα του γενικού συμφέροντος.
Ο φιλελεύθερος θεωρεί τα ατομικά δικαιώματα άρρηκτα συνδεδεμένα με την ατομική ιδιοκτησία,ο σοσιαλιστής τα θεωρεί αστικές προκαταλήψεις και ο σοσιαλδημοκράτης διαχωρίζει την πολιτική απ'την οικονομία,ζητώντας από τη δεύτερη να υποτάσσεται στην πρώτη.
Για το φιλελεύθερο αντίθετα,πολιτική και οικονομία είναι αλληλένδετες,η δημοκρατία γεννιέται και συντηρείται στην αγορά, πολιτική ελευθερία και  οικονομική ελευθερία αλληλοσυμπληρώνονται και συνεπάγονται η μία την άλλη.
Οταν ο Τσίπρας αφορίζει "τί είναι μερικά καμμένα μαγαζιά,όταν οι άνθρωποι πεινάνε"(sic),ο φιλελεύθερος θρηνεί γιατί κάθε καμμένο μαγαζί επαυξάνει τη φτώχεια και φέρνει την πραγματική πείνα προ των πυλών!

Ποιοί είναι λοιπόν οι κουκουλοφόροι?
Το ερώτημα δεν ενδιαφέρει το φιλελεύθερο,αυτός ζητά τη σύλληψη και την τιμωρία τους όποιοι κι αν είναι.
Αντίθετα,το ερώτημα φαίνεται να απασχολεί πολλούς άλλους,οι οποίοι σπεύδουν πρόθυμα να το...απαντήσουν υποθετικά,αλλά είναι μάλλον απρόθυμοι να τους βγάλουν τις κουκούλες.Θυμηθείτε τις κινδυνολογίες της αριστεράς για το "νόμο περί κουκούλας",τη σπουδή του Καστανίδη να τον καταργήσει,την καταγγελία για τις κάμερες ασφαλείας που παραβιάζουν δήθεν προσωπικά δεδομένα των πολιτών...Θυμηθείτε την ατιμωρησία των βιαιοπραγούντων,ακόμη κι όταν δε φορούν κουκούλα,ακόμη κι όταν οι κάμερες τους έχουν επισημάνει (ξυλοδαρμός βουλευτή Χατζηδάκη)...Θυμηθείτε τους βουλευτές/παράγοντες της αριστεράς που σπεύδουν σε συμπαράσταση των εκάστοτε συλληφθέντων "κοινωνικών αγωνιστών"...Θυμηθείτε την αντίστοιχη ασυλία της "Χρυσής Αυγής" και των μελών της...

 Μιας και αναφέρθηκα και στη "Χρυσαυγή",θυμήθηκα και μια  εξίσου αποκρουστική  και βίαιη,ρατσιστική κουκούλα,άθλια και καταδικαστέα.Ευτυχώς,αυτήν δεν τη γνωρίσαμε στους δρόμους μας.Εδώ οι αριστεροί θα συμφωνούσαν μαζί μου.Η διαφορά μας είναι πως δεν επιλέγω κουκούλες,τις θεωρώ όλες εξίσου αποτρόπαιες.Πρόκειται γι'αυτήν

Η ελληνική κοινωνία έχει εθιστεί στην ανομία,στην παραβατικότητα,στην κοινωνική βία.
Πρόθυμοι θεωρητικοί υποστηρικτές της την επικροτούν,από ποικίλες πλευρές του πολιτικού φάσματος.
Το φαινόμενο χρειάζεται άμεση εξάλειψη.
Αποενοχοποίηση της αστυνομίας,θεσμική θωράκισή της,γενναία νομοθετική μεταρρύθμιση περί των αυτόφωρων αδικημάτων,άμεση προσαγωγή σε δίκη των υπόπτων,αυστηρές ποινές για όσους κριθούν ένοχοι.
Είναι καιρός να προστατέψουμε τη ζωή και την ιδιοκτησία των πολιτών.
Είναι καιρός να βγάλουμε τις κουκούλες.

Εστω και τώρα,Αποκριάτικα...


19/2/2012

ΙΣΑ και δακρυγόνα

Ανακοίνωση εξέδωσε πρόσφατα ο ΙΣΑ,σχετικά με τις βλαβερές συνέπειες των δακρυγόνων για τη δημόσια υγεία.

Μπορείτε να τη διαβάσετε στο site του συλλόγου http://www.isathens.gr/grindex.html

Στην ανακοίνωση,ο ΙΣΑ υπογραμμίζει το δικαίωμά του να αυτοπροσδιορίζεται ως "θεματοφύλακας της δημόσιας υγείας" (sic) και ως εκ τούτου,την απορρέουσα υποχρέωσή του να επισημάνει τις βλαβερές επιπτώσεις των χημικών αερίων που χρησιμοποίησε η αστυνομία στις πρόσφατες διαδηλώσεις.

Επιπλέον,υπενθυμίζει την απαγόρευση της χρήσεως τέτοιων ουσιών (απόφαση του ΟΗΕ από το 1969) και καλεί τις αρχές,να υιοθετήσουν " ηπιότερα μέτρα καταστολής, αντίστοιχα με αυτά που ακολουθούνται από άλλα κράτη, τα οποία σε κάθε περίπτωση δεν θέτουν σε κίνδυνο την Δημόσια Υγεία".



Ολα αυτά βέβαια είναι σωστά και αξιέπαινα!

Εγώ όμως που είμαι γνωστός αντιδραστικός,έχω ορισμένες επισημάνσεις:

α) Δε θα έπρεπε,ο ΙΣΑ,να επισημάνει και τις βλαβερές επιπτώσεις των cocktails molotov,των σπασμένων τζαμαριών και των σπασμένων πεζοδρομίων επί της δημόσιας υγείας? ''Η μήπως-κατά τη γνωστή αποστροφή Παπουτσή-'προτιμά ένα σπασμένο μάρμαρο από ένα σπασμένο κεφάλι'?

Φρονώ,πως μάλλον ισχύει το δεύτερο,καθότι η ποιητική φύση του προεδρείου του ΙΣΑ πιθανότατα συγκινείται από το Σεφερικό "προτιμώ μια σταγόνα αίμα,από ένα ποτήρι μελάνι"! Είναι ζήτημα προτεραιοτήτων...

β) Η υιοθέτηση "ηπιότερων μέτρων καταστολής" είναι μια προτροπή απόλυτα θετική.Ενδεχομένως,υπονοούνται οι " καταιωνιστήρες ύδατος υπερπιέσως" (κοινώς το μπουγέλωμα από "αύρες").Ομως και αυτή η πρακτική,δεν είναι άμοιρη κινδύνων.Ενας άνθρωπος μπορεί κάλλιστα να πνιγεί είτε από αέρια είτε από νερό! Αλλό ένα ζήτημα προτεραιοτήτων...

Επειδή οι ανωτέρω επισημάνσεις χρήζουν πράγματι διευκρινίσεων,ο πρόεδρας του ΙΣΑ,μετέβη αυτοπροσώπως στο πεδίο της μάχης προκειμένου να απευθύνει "έκκληση αυτοσυγκράτησης" προς τις αστυνομικές δυνάμεις,αλλά και να κατευθύνει το έργο τους ως "θεματοφύλακας/σωματοφύλακας της δημόσιας υγείας"!

Υποκλίνομαι!

Οταν η πολιτεία υπεκφεύγει και οι αρμόδιοι υπουργοί "λουφάζουν",ο πρόεδρας είναι παρών!

Φορώντας τη φωσφοριζέ στολή του τροχονόμου,απεικονίζεται να δίνει οδηγίες "καταλλαγής" προς τους αντιμαχόμενους.

Ολοι οι υπόλοιποι "απλοί γιατροί",είμαστε πολύ λίγοι μπροστά στον πρόεδρα-γιατρό-υφυπουργό δημοσίας τάξεως-σωματοφύλακα δημόσιας υγείας!

Η φωτογραφία εν προκειμένω είναι ενδεικτική.Προσκομίζει δε και ένα στοιχείο που, οι περισσότεροι ως τώρα ,αγνοούσαμε: τα δακρυγόνα βλάπτουν σοβαρά την υγεία,όχι όμως και τη χωρίστρα!

Ως ελάχιστο δείγμα ευγνωμοσύνης,αφιερώνω στον πρόεδρα,ένα παλιό αγαπημένο-και διαχρονικά επίκαιρο-τραγουδάκι.

18/2/2012