Υπέρ εμπορίου απολογία

Με το εμπόριο,ελάχιστη σχέση έχω και η μέχρι τώρα επαγγελματική μου εμπειρία με έχει πείσει πως ως έμπορος είμαι-τουλάχιστον-ακατάλληλος.
Δεν έχω την ικανότητα ούτε το προϊόν μου να διαφημίσω,ούτε τον εαυτό μου να πλασάρω,ούτε δημόσιες σχέσεις να οικοδομήσω,ούτε ψηστήρι να κάνω,ούτε νέες επινοήσεις να λανσάρω στην αγορά...
Είμαι γιατρός και μόνο (με ό'τι αυτό "καλό" ή "κακό"συνεπάγεται)...

Επιπλέον,χρόνια τώρα,η κοινή γνώμη θεωρεί το εμπόριο κάτι σαν διαδικασία εξαπάτησης,μια ενασχόληση διόλου τιμητική και περίπου ηθικά ύποπτη!
Η ηθική απομείωση του εμπορίου,έχει πιθανώς τις ρίζες της στην Καινή Διαθήκη.Είναι γνωστό το επεισόδιο με τον Ιησού στο ναό του Σολομώντα που αναποδογύρισε τους πάγκους των μικροπωλητών οι οποίοι είχαν μετατρέψει το ναό σε "οίκο εμπορίου"!
Αργότερα,στα χρόνια του Μεσαίωνα,το εμπόριο ασκούνταν με ιδιαίτερη επιτυχία από τους Εβραίους.Ο αντισιωνισμός της Μεσαιωνικής Ευρώπης,ήταν εύκολο να αναθεματίσει εκτός από τα πρόσωπα και το αντικείμενο της δραστηριότητάς τους: ο ηθικά αποτρόπαιος Εβραίος ασκεί ένα αξιοκαταφρόνητο επάγγελμα!
Η Μαρξιστική ανάλυση που ακολούθησε,διόλου δε βοήθησε το εμπόριο να εξαγνισθεί: η επιδίωξη του κέρδους-κατά Μαρξ- δεν ήταν πια μια ηθικά κατακριτέα στάση,αλλά κάτι πολύ σοβαρότερο: ήταν υλοποίηση μιας εξόφθαλμης κοινωνικής αδικίας! Οι έμποροι είναι οι "εκμεταλλευτές" των ανθρώπων που επιδιώκουν να τους εξαπατούν για να κερδίζουν χρήματα: ιδού η σκιαγράφηση του εμπορίου από τον ιδιοφυή φιλόσοφο.
Υιοθετώντας τη Μαρξιστική οπτική,χιλιάδες διανοούμενοι καταδικάζουν έκτοτε το εμπόριο ως "στυγνή διαδικασία επιδίωξης κέρδους" ή "διαδικασία οικονομικής εκμετάλλευσης"! Η κορωνίδα αυτής της αντίληψης είναι η επίκληση του εμπορίου κατ'αντιδιαστολή προς κοινωνικές υπηρεσίες.Ενδεικτικά αναφέρω τα συνθήματα "η υγεία είναι αγαθό και όχι εμπόριο" ή "η παιδεία είναι αγαθό και όχι εμπόριο" κ.ο.κ

Είναι όμως πράγματι έτσι?
Χρειάστηκε να διαβάσω πια τους φιλελεύθερους στοχαστές,για να αποκτήσω μια διαφορετική οπτική για το εμπόριο,τον έμπορο,τη διαδικασία ανταλλαγής αγαθών,την επιδίωξη ατομικού κέρδους,τις συνέπειες αυτής της διαδικασίας στην ανέλιξη του βιοτικού επιπέδου της ανθρωπότητας,αλλά και στην εμπέδωση και εξάπλωση της δημοκρατίας!

Υποστηρίζω πια την άποψη πως,το εμπόριο-ειδικά το ελεύθερο εμπόριο- και οι επιπτώσεις του προάγουν τον ανθρώπινο πολιτισμό,τον πλούτο,τους δημοκρατικούς θεσμούς.

Η ίδια η δημοκρατία υπήρξε σύλληψη της αρχαίας Αθηναϊκής αγοράς.Οι άνθρωποι ανταλλάσσοντας αγαθά,άρχισαν να ανταλλάσσουν και ιδέες.Η κοινή συμμετοχή στην αγορά,προσέδωσε στο πλήθος την αίσθηση της κοινότητας.Αντί της βίαιης διαρπαγής,η οικονομική συναλλαγή,αντί της βίαιης επιβολής η ανταλλαγή απόψεων,αντί της δολοφονίας η έλλογη διαβούλευση.Η αγορά σηματοδότης της οικονομικής ζωής.Η εκκλησία του δήμου (στην οποία οι συμμετέχοντες πληρώνονταν) σηματοδότης ενός νέου τρόπου πολιτεύεσθαι,καθ'ομοίωσιν προς το "οικονομικώς συναλλάσεσθαι"!
Η ισότιμη συμμετοχή στην αγορά (για τους έχοντες χρήματα) σε αντιστοιχία με την ισότιμη ψήφο στην εκκλησία του Δήμου (για τους έχοντες πολιτικά δικαιώματα).Ιδού η πρωτογενής σύλληψη του δημοκρατικού πολιτεύματος. Ατελής φυσικά-όπως κάθε τί νέο-αλλά πρωτοποριακή!
Θα χρειαστούν αρκετοί αιώνες για να συμπληρωθεί η δημοκρατία με την κατάργηση της δουλείας, το δικαίωμα της καθολικής ψήφου (ανδρών-γυναικών),τη διάκριση των εξουσιών,τα όρια της κοινοβουλευτικής αρχής, τη διάκριση των ατομικών δικαιωμάτων και το απαραβίαστο της ιδιωτικής σφαίρας των ατόμων,το σεβασμό των μειοψηφιών κλπ. Πολλές από τις κατακτήσεις των τελευταίων αιώνων,αποτελούν ακόμη αντικείμενο ζωντανής διαβούλευσης στις σύγχρονες κοινοβουλευτικές δημοκρατίες ενώ,για το μεγαλύτερο τμήμα της ανθρωπότητας,αποτελούν δυστυχώς ακόμη έννοιες άγνωστες!

Η αγορά λοιπόν γέννησε τη δημοκρατία.Το παράδειγμα της αρχαίας Αθήνας δεν είναι το μόνο.Η αναγέννηση της δημοκρατικής ιδέας εντός του μεσαιωνικού κόσμου,πραγματοποιήθηκε στις ανεξάρτητες Ιταλικές πόλεις όπου το εμπόριο γνώρισε άνθηση (Μιλάνο,Γένοβα,Βενετία,Μπολώνια,Φλωρεντία).Η νέα τάξη των αστών που αναδείχθηκε,εκπροσώπησε το αίτημα για πολιτικές αλλαγές επί το φιλελεύθερον σε σχέση με την αριστοκρατία της εποχής,αλλά και προώθησε τις τέχνες και τα γράμματα,ως αναγκαία εφόδια για την απο-μαγικοποίηση του μεσαιωνικού κόσμου και την εκλογίκευσή του με μέσον τον ανθρώπινο νου.

Ακολούθησε χρονικά η Ένδοξη Επανάσταση στην Αγγλία και η ίδρυση του Βρετανικού Κοινοβούλιου,προς το οποίο έκτοτε ο μονάρχης οφείλει να προσαρμόζει τη βούλησή του,ως την πλήρη μετατροπή της σε κοινοβουλευτική δημοκρατία με τους βασιλείς σε θεσμικό/διακοσμητικό ρόλο.
Η Αμερικάνικη επανάσταση,συνέπεσε με τη διακήρυξη των δικαιωμάτων του ανθρώπου και το αίτημα για απαλλαγή του εμπορίου από τους δασμούς που είχε επιβάλλει το Βρετανικό στέμμα.Άλλη μια περίπτωση συγχρονισμού των αιτημάτων για ελεύθερο εμπόριο και πολιτικές ελευθερίες.
Η Γαλλική επανάσταση που ακολούθησε,κινήθηκε στο αντίστοιχο πνεύμα διεκδικήσεων.Η καινοτομία της σε σχέση με τις προηγούμενες,ήταν πως πέρα από τις αστικές διεκδικήσεις των Γιακωβίνων,εκφράσθηκε για πρώτη φορά στην ιστορία το αίτημα του εξισωτισμού εκ μέρους των λαϊκών στρωμάτων.Ο σοσιαλισμός,ακολουθούσε το φιλελευθερισμό ως ένα ακόμη γνήσιο τέκνο του Διαφωτισμού.

Αγορά και δημοκρατία λοιπόν συμβαδίζουν.Αντίστοιχα,οποτεδήποτε επιχειρήθηκε χειραγώγηση/στραγγαλισμός της αγοράς,νομοτελειακά ακολούθησε η παραβίαση των ατομικών δικαιωμάτων και η έκλειψη της δημοκρατίας.Το καθολικό παράδειγμα των κομμουνιστικών καθεστώτων (πρώην και νυν) είναι ιστορικά ενδεικτικό!

Το εμπόριο λοιπόν είναι μια διαδικασία εκδημοκρατισμού των κοινωνιών!
Μακράν του να αποτελεί εξαπάτηση,είναι μια διαδικασία αμοιβαίας επωφελείας: και τα δύο μέρη (πωλητής-αγοραστής) κερδίζουν.Ο πωλητής κερδίζει σε νόμισμα (δηλαδή το κοινά αποδεκτό μέσον ανταλλαγής),ο αγοραστής κερδίζει σε επίπεδο εκπλήρωσης προσωπικής ανάγκης.Το τί είναι φυσικά "ανάγκη" για τον καθένα,είναι απολύτως αδύνατον να προσδιοριστεί.Πέρα από τις βασικές βιολογικές ανάγκες (σίτιση,αναπαραγωγή,ένδυση,στέγαση,περίθαλψη)δεν υπάρχουν αντικειμενικά κριτήρια για το "αναγκαίο".Κάθε άνθρωπος επιλέγει να αποκτήσει ό'τι θεωρεί πρόσφορο ο ίδιος.Κάθε προσπάθεια καθορισμού των ανθρώπινων αναγκών,οδηγεί ιστορικά σε περιορισμό της ανθρώπινης ελευθερίας.Και εδώ το παράδειγμα των κομμουνιστικών καθεστώτων είναι διαυγές!

Το εμπόριο φυσικά,προάγει τον πλούτο! Δε χρειάζεται ιδιαίτερη επιχειρηματολογία επ'αυτού.Η άνθηση των εμπορικών δραστηριοτήτων,συνοδεύεται πάντοτε από άνοδο του βιοτικού επιπέδου των ανθρώπων και το αντίστροφο.Στις καπιταλιστικές κοινωνίες,ο πλούτος δε διαμοιράζεται ισομερώς,διαχέεται όμως προς όλα τα κοινωνικά στρώματα.Αντίθετα,στις κοινωνίες που επιχειρήθηκε η ισότιμη κατανομή του πλούτου (ξανά οι κομμουνιστικές για παράδειγμα),επικράτησε γενικευμένη ένδεια και πολιτικός ολοκληρωτισμός!

Το εμπόριο τέλος-για την ακρίβεια το ελεύθερο εμπόριο-προάγει την ειρήνη μεταξύ των ανθρώπινων κοινωνιών!Η πρόταση μπορεί να σοκάρει εκ πρώτης όψεως τους απολογητές του Μαρξιστικού δόγματος οι οποίοι υποθέτουν πως ο καπιταλιστικός ανταγωνισμός γεννά πολέμους! Η αλήθεια είναι όμως, πως είναι αντίθετα οι κρατικές παρεμβάσεις σε βάρος του ελεύθερου εμπόριου,που γέννησαν τις συγκρούσεις του παρελθόντος,με κορυφαία τον Ά.Π.Π. Ο μερκαντιλισμός,η πολιτική δηλαδή του εμπορικού προστατευτισμού,οδήγησε στις διακρατικές συγκρούσεις του 19ου και 20ου αιώνα! Το ελεύθερο εμπόριο αντίθετα,υπήρξε πάντοτε παράγοντας ειρήνης. Το παράδειγμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι χαρακτηριστικό: έχοντας μετατραπεί σε μεγάλο βαθμό σε ζώνη ελεύθερου εμπορίου,πρακτικά έχει εκμηδενίσει την πιθανότητα ένοπλης σύρραξης μεταξύ των κρατών-μελών της! Διόλου μικρό επίτευγμα για μια περιοχή που ιστορικά έχει βιώσει τη φρίκη δύο παγκοσμίων και εκατοντάδων μικρότερων πολέμων!

Αντιτίθεται άραγε η εμπορική λογική στην αντίληψη της κοινωνικής προσφοράς?
Είναι η παρεχόμενη με όρους κέρδους "υγεία" ή "παιδεία" υποδεέστερη της επιθυμητής?
Το ερώτημα δεν επιδέχεται μονολεκτική απάντηση.Είμαι οπαδός των επιλογών,επιθυμώ να συνυπάρχουν δημόσια και ιδιωτική εκπαίδευση,δημόσια και ιδιωτική περίθαλψη.Και στις μεν και στις δε,μπορεί κανείς να συναντήσει στρεβλώσεις αλλά και εξαιρετικές παροχές.Ας μη λησμονούμε πως ο βασικός συντελεστής παροχών είναι ο άνθρωπος-εκπαιδευτικός και ο άνθρωπος-ιατρός.Όσο εξατομικευμένα είναι τα χαρακτηριστικά του καθενός,τόσο εξατομικεύεται και το προϊόν της εργασίας τους! Οι σύγχρονες δημοκρατίες,οφείλουν να συντηρούν αποτελεσματικά και αξιόπιστα συστήματα υγείας/εκπαίδευσης,ακόμη και αν χρειάζεται να τις συνδράμουν ιδιώτες προς αυτή την κατεύθυνση! Χρειάζεται διαφάνεια στους όρους συνεργασίας και ενημέρωση του πολίτη,δίχως αφορισμούς και υπεραπλουστεύσεις.Όσο "εμπόριο" κρύβεται πίσω από μια ιδιωτική κλινική,άλλο τόσο μπορεί να κρύβεται πίσω από το σύνθημα "δωρεάν υγεία"! Το ζήτημα δεν αναλύεται εδώ,θα χρειαστεί να επανέλθω.
Η απληστία,είναι βέβαια ανθρώπινο χαρακτηριστικό.Το γεγονός πως είναι κάπως θαμπός ο ορισμός της,δε σημαίνει πως είναι ανύπαρκτη.Και πάλι όμως,σε συνθήκες ελεύθερου εμπόριου,ευδοκιμεί δυσκολότερα.Αντίθετα,σε συνθήκες κρατικού παρεμβατισμού,βρίσκει προσφορότερο έδαφος: τυπικό παράδειγμα ο διαπλεκόμενος ιατρός που χάρη στην κρατική ευνοιοκρατία είχε θέση και στο ΙΚΑ και στο ΤΕΒΕ και στο Δήμο και σε όποια άλλη διαθέσιμη έμμισθη υπηρεσία.Σε συνθήκες ανοιχτού ανταγωνισμού,το συγκριτικό αυτό πλεονέκτημα ελλείπει,ο πρώην ευνοημένος του συστήματος εκτίθεται σε ισότιμο ανταγωνισμό με τους ομότεχνούς του,οι πολίτες απελευθερώνονται από την κηδεμονία του,ο ανταγωνισμός ευνοεί τον ικανότερο!
Εκτός από την απληστία και η γενναιοδωρία είναι εξίσου ανθρώπινο χαρακτηριστικό.Η γενναιοδωρία δεν εκφέρεται μόνο με όρους χριστιανικής ανέχειας (εκ του υστερήματος ημών),αλλά και με όρους αστικής γαλαντομίας (κιμπαριλίκι)! Δεκτές και οι δύο,η δεύτερη όμως είναι ίσως αισθητικά αρτιότερη!

Μακράν λοιπόν του να αποτελεί απαξία,το εμπόριο είναι αληθινό αγαθό.Το δε ελεύθερο εμπόριο,είναι ιδανικό για την ανθρωπότητα! Ο κόσμος των αστών,μπορεί να προξενούσε απέχθεια στον Νίτσε ως αντι-ηρωικός κόσμος,είναι όμως ένας κόσμος σαφώς δημοκρατικότερος,ειρηνικότερος και πλουσιότερος απ'αυτόν που ο Νίτσε οραματίζονταν.
Θα τολμούσα να πω,πως είναι και ένας κόσμος δικαιότερος για τους αδύναμους,για όσους ενδεχομένως βιώνουν το άχθος της ανέχειας,αλλά έχουν προ πολλού λυτρωθεί από τον κίνδυνο της φυσικής εξόντωσης.

Ο στόχος της ανθρωπότητας,πρέπει για μένα να είναι σταθερά προσανατολισμένος στην εξάλειψη της φτώχειας και στην προώθηση της φιλελεύθερης δημοκρατίας.
Το ελεύθερο εμπόριο,είναι νομίζω βασικό εργαλείο-ασφαλώς όχι το μόνο- προς αυτή την κατεύθυνση.

ΥΓ Η φωτογραφία είναι από μια πρόσφατη αμερικανο-ιαπωνική συνάντηση.Δύο μεγάλες χώρες που κάποτε αιματοκύλισαν τον Ειρηνικό,εδώ και χρόνια είναι σύμμαχοι εν ειρήνη και επ'αμοιβαία εμπορία αγαθών.Το μπονσάι σε πρώτο πλάνο,είναι υπενθύμιση πως το εμπόριο μπορεί κάλλιστα να συνυπάρχει με την τέχνη και την αγάπη προς τη φύση.Αλλά αυτό είναι ένα άλλο ζητούμενο...

2/5/2012

Να ψηφίσω Μάνο!

Γράφει ο Άλκης Γαλδαδάς,γιατί δεν επιθυμεί να ψηφίσει Μάνο (δικαίωμά του φυσικά)!
http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.8emata&id=14793

Το άρθρο χρήζει ορισμένων απαντήσεων

"Ο κύριος Στέφανος Μάνος ήταν πάντα ένας πλούσιος άνθρωπος και μιλάει όπως οι πλούσιοι..."

Πράγματι,ο Μάνος είναι πλούσιος! Ουδέποτε το απέκρυψε! Διερωτώμαι,αν είναι κακό να είναι κανείς πλούσιος και βάσει ποιάς λογικής? Στη δημοκρατία,λόγο έχουν όλοι οι πολίτες,πλούσιοι και φτωχοί και δε βλέπω γιατί ο πλούτος συνιστά ηθικό μειονέκτημα για κάποιον,όπως υπαινίσσεται ο αρθρογράφος.Προσωπικά,όταν καλούμαι να κρίνω τις απόψεις ενός πολιτικού δεν αναζητώ τα περιουσιακά του στοιχεία! Εκτός εαν μας εμπνέει το πρότυπο του φτωχού πολιτευτή που πλούτισε πολιτευόμενος (σύνδρομο Τσοχατζόπουλος).Αν δούμε την πολιτική με όρους επιχειρηματικότητας,ο Άκης πράγματι είναι πιο επιτυχημένος απ'το Μάνο!

"...είναι και (Νέο;)-Φιλελεύθερος ακόμη και τώρα που είδαμε πια τα χάλια αυτής της ιδεολογίας..."

Εδώ,δηλώνω ενεός! Είδαμε κανένα φιλελευθερισμό στην Ελλάδα και δεν το αντιλήφθηκα? Όποια πέτρα κι αν σηκώσεις,κάποια κρατική υπηρεσία βρίσκεται από κάτω! Για να ανοίξεις μια επιχείρηση χρειάζεσαι πιστοποιητικά δεκάδων κρατικών οργανισμών,η φορολόγηση είναι από τις υψηλότερες παγκοσμίως (μήπως είναι φιλελεύθερη?),τα προνόμια των κλειστών επαγγελμάτων ζουν και βασιλεύουν,οι βουλευτές είναι υπεράνω νόμων (ασυλία!),η ενέργεια αποτελεί κρατικό μονοπώλιο! Θα μπορούσα να αναφέρω πολλά ακόμη δείγματα του κρατικοδίαιτου μοντέλου οικονομίας μας που χρεοκόπησε. Πού ανακάλυψε ο αρθρογράφος το φιλελευθερισμό σε όλα αυτά?

"...δήλωσε μπροστά στην κάμερα του protagon ότι πρέπει να φύγουν 400 χιλιάδες Δημόσιοι Υπάλληλοι..."

Πράγματι το δήλωσε και το αιτιολόγησε.Επίσης,πρότεινε γι'αυτούς τους ανθρώπους,να λαμβάνουν για τρία χρόνια ως μηνιαία αποζημίωση το 70% των τακτικών τους αποδοχών.Κανείς δεν χαίρεται όταν άνθρωποι πρόκειται να χάσουν τις δουλειές τους.Διερωτώμαι όμως γιατί ο αρθρογράφος πουθενά δεν αναφέρει τους 700 χιλιάδες ιδιωτικούς υπαλλήλους που η σοσιαλιστική πολιτική έχει ήδη απολύσει τα τελευταία δύο χρόνια,δίχως καμία ανάλογη αποζημίωση! Μήπως η έμμεση απόλυση ταιριάζει καλύτερα στα εργασιακά ήθη του σοσιαλισμού?

"... Μόνο που οι αριθμοί δεν έχουν ψυχή και αυτονομία. Τους κάνει ό,τι θέλει όποιος ξέρει να τους χειρίζεται καλά..."

Διαφωνώ απολύτως! Δεν ξέρω αν οι αριθμοί έχουν ψυχή,με το θέμα ασχολήθηκαν οι Πυθαγόρειοι.Αυτό που γνωρίζω είναι πως,αν εφαρμόζεις αξιόπιστα συστήματα μετρήσεως (όπως εδώ και χρόνια προτείνει ο Μάνος) οι αριθμοί είναι αμείλικτοι και καθόλου χειραγωγήσιμοι! Η "δημιουργική λογιστική" της μεταπολίτευσης ακριβώς αυτό απέφευγε συστηματικά: την καταμέτρηση! Μόλις πέρυσι μάθαμε (?) πόσους υπαλλήλους απασχολεί το ελληνικό κράτος! Φέτος,αρχίσαμε να ανακαλύπτουμε και κάμποσες χιλιάδες "νεκρούς" που εισέπρατταν σύνταξη! Η αξιόπιστη καταμέτρηση είναι το θεμέλιο για οποιονδήποτε σχεδιασμό.Ένα κράτος που επιθυμεί να ασκεί πολιτική κοινωνικής πρόνοιας,πρέπει να μετρά σωστά τους πολίτες που τη χρειάζονται!

"...Το κράτος το μισεί και θα ήθελε αν είναι δυνατόν να το εξαφανίσει. Να πάνε όλα στους ιδιώτες..."

Δεν έχω ακούσει το Μάνο να λέει πουθενά κάτι τέτοιο.Μιλά για μείωση και όχι εξάλειψη του κράτους.Το ίδιο υποστηρίζουν με συνέπεια όλοι οι φιλελεύθεροι,από το Σμιθ ως το Φρίντμαν.Υπάρχουν τομείς της οικονομίας (π.χ δημόσια ασφάλεια,στρατός,οδικά έργα) στους οποίους η κρατική εμπλοκή είναι απαραίτητη ("wide and unquestioned" κατά την έκφραση του A.Smith).

Απλώς δε χρειάζεται το κράτος να εμπλέκεται παντού!Επιπλέον,όπου υπάρχει ανταγωνισμός (δημοσίου/ιδιωτών) ο τελικός ενδιαφερόμενος πολίτης/καταναλωτής βγαίνει πάντοτε κερδισμένος! Αμφιβάλλει κανείς?

Μείωση του κράτους,καλύτερη απόδοσή του,προστασία του ανταγωνισμού! Αυτά λέει ο Μάνος! Αν διαφωνείτε,μην τον ψηφίζετε!

"...Ελληνικό, ΟΠΑΠ., ΔΕΗ, ακόμη και αν είναι κερδοφόρες για το ίδιο το κράτος και έχουν προοπτική για ακόμη καλύτερες ημέρες..."

Βιώνουν ήδη έξοχες ημέρες-ειδικά η επιδοτούμενη μονοπωλιακή ΔΕΗ-ας μην τους ενοχλούμε! Άλλωστε "ανήκουν στο λαό" (δηλαδή τις πληρώνει ο λαός)...Η δε "κερδοφορία" τους είναι άλλο ένα ζήτημα αξιόπιστης καταμέτρησης...

Σε ό'τι αφορά τώρα τις ιστορίες που επικαλείται ο αρθρογράφος περί "λεφορειούχων που...εμπόδισαν την κατασκευή σιδηροδρομικής γραμμής στη γέφυρα Ρίου-Αντιρρίου",περί "απευθείας αναθέσεων σε εθνικούς προμηθευτές",τα ζητήματα φυσικά εκφεύγουν της δυνατότητάς μου να τα γνωρίζω! Ωστόσο,ο αρθρογράφος παραβλέπει δυο σημαντικά στοιχεία: 

α) οι απευθείας αναθέσεις-που εγκυμονούν διαφθορά/διαπλοκή-έγιναν από...το Κράτος! Στην ελεύθερη αγορά,όταν ο ανταγωνισμός λειτουργεί απρόσκοπτα,οι κανόνες είναι σαφείς: η πιο συμφέρουσα προσφορά προκρίνεται! Αντίθετα,όταν αποφασίζουν αυθαίρετα οι κρατικοί αξιωματούχοι,προκρίνονται οι κρατικοδίαιτοι επιχειρηματίες της μεταπολίτευσης!

β) όταν αποκαλύφθηκε το "σκάνδαλο Siemens",ο Μάνος ζήτησε από την ελληνική κυβέρνηση "να ακυρώσει όλα τα συμβόλαια που βρίσκονται σε ισχύ μεταξύ Siemens-ελλ.δημοσίου",μέχρι να δημοσιοποιήσει η εταιρεία τη λίστα με τους Έλληνες πολιτικούς/αξιωματούχους που δωροδόκησε! Φυσικά,η πρόταση αυτή δεν εφαρμόστηκε ποτέ! Φταίει ο Μάνος άραγε γι'αυτό?

Η διαπλοκή/διαφθορά των ιδιωτών επιχειρηματιών γίνεται πάντοτε σε συνεννόηση με κρατικούς υπαλλήλους/αξιωματούχους,με τη χρησιμοποίηση ευεργετικών διατάξεων του Κρατικού παρεμβατισμού! Αυτή την απλή αλήθεια,μάλλον ο αρθρογράφος την παραβλέπει...

Για τη φορολόγηση της ακίνητης περιουσίας,δεν έχει νόημα να επιχειρηματολογήσω: τη θεωρώ-όπως και ο Μάνος- αυθαίρετη και οικονομικά καταστροφική! Όποιος διαφωνεί,ας μην ψηφίσει "Δράση"... 

Την κα.Ξαφά δεν τη γνωρίζω προσωπικά! Το γεγονός πως εργάζεται σε ελβετική εταιρεία δε βρίσκω γιατί αποκλείει-κατά τον αρθρογράφο-το ενδεχόμενο να ενδιαφέρεται για την Ελλάδα.Χιλιάδες Έλληνες ζουν/εργάζονται στο εξωτερικό.Με ποιά λογική εμείς οι "γηγενείς" ενδιαφερόμαστε "περισσότερο" για τη χώρα μας?

Από πότε ο τόπος διαμονής ή εργασίας πιστοποιεί το φρόνημα ενός ανθρώπου?

"...Τέλος είναι και η αύρα αυτή η γεμάτη αλαζονεία που δεν περιβάλλει πια μόνο τον αρχηγό της Δράσης αλλά φαίνεται πως κολλάει σαν γρίππη και στους παροικούντες..."

Δεν ξέρω πόσους παροικούντες γνωρίζει ο αρθρογράφος.Ασφαλώς θα υπάρχουν και αλαζόνες ανάμεσά μας: δεν είμαστε άγιοι! Υποστηρίζουμε τη "Δράση",επειδή συμφωνούμε με τις απόψεις της.Ο φιλελευθερισμός δεν προκρίνει την ατομική πρωτοβουλία επειδή δήθεν οι άνθρωποι είναι "άγιοι",αλλά επειδή θεωρεί πως είναι προτιμότερο κάθε άνθρωπος να καθορίζει ο ίδιος τα δεδομένα της ζωής του,παρά να τα παραδίδει στη "σοφία του γραφειοκρατικού κεντρικού σχεδιασμού"!

Υπάρχουν και άνθρωποι που προτιμούν τον κρατικό πατερναλισμό! Αυτοί,ας επιλέξουν ανάλογα!

Εγώ πάντως,σίγουρα "Δράση" και Στέφανο Μάνο!

1/5/2012

Φιλελευθερισμός και συλλογικότητα

Η ανάγκη γι'αυτήν την ανάρτηση προέκυψε με αφορμή ένα σχόλιο του φίλου μου Στάμου,σε ένα μικρό διάλογο που είχαμε στο blog του  http://sxoliopoliti.blogspot.com/2012/04/blog-post_18.html .Ο καλός φίλος , σε μια αποστροφή του λόγου του αναφέρει:" Ο νεοφιλελευθερισμός έχει -όπως και για κάθε μορφή συλλογικότητας- αλλεργία (υστερόβουλη αλλεργία, θα έλεγα) στον συνδικαλισμό γενικώς και όχι μόνο στους Φωτόπουλους..."

Η άποψη αυτή ήχησε μέσα μου περισσότερο ως αφορισμός,άλλη μία παρανόηση ίσως της φιλελεύθερης αντίληψης και σπεύδω να διευκρινίσω: ο φιλελευθερισμός δεν αποστρέφεται τη συλλογικότητα γενικά,αλλά την καταναγκαστική συλλογικότητα. Την υποχρεωτική δηλαδή ένταξη του ατόμου σε ένα συλλογικό μόρφωμα,δίχως να υπάρχει εναλλακτική επιλογή.

Προφανώς κάποιες περαιτέρω αποσαφηνίσεις είναι αναγκαίες.

Μια πρώτη μορφή καταναγκαστικής συλλογικότητας είναι η υποχρεωτική βασική εκπαίδευση:το παιδί εντάσσεται υποχρεωτικά σε ένα σχολικό περιβάλλον,στο οποίο οφείλει να παραμείνει επί δώδεκα συναπτά έτη.Ποιά εναλλακτική υπάρχει? Ο Friedman στο "Capitalism and Freedom" έχει προτείνει μια ελκυστική-κατά τη γνώμη μου-επιλογή:θα μπορούσε το κράτος να κοστολογήσει το ύψος των διδάκτρων ανά μαθητή και να προμηθεύει κάθε οικογένεια με εκπαιδευτικά κουπόνια αντίστοιχης αξίας.

Κάθε οικογένεια στη συνέχεια θα επέλεγε για το παιδί της το σχολείο της αρεσκείας της αντί να είναι υποχρεωμένη να το στέλνει στο δημόσιο σχολείο της γειτονιάς. Θα προχωρήσω ακόμη περισσότερο και θα προτείνω το δικαίωμα μιας οικογένειας να μη στείλει το παιδί στο σχολείο και να επιλέξει να το εκπαιδεύσει η ίδια κατ'οίκον! Χιλιάδες άνεργοι εκπαιδευτικοί μπορούν να εκπαιδεύουν τα παιδιά τους-και άλλα παιδιά-στο σπίτι τους και να αμείβονται με εκπαιδευτικά κουπόνια! Ελευθερία επιλογής στην πράξη,έμπρακτος ανταγωνισμός αντί για το μονοπώλιο της κρατικής εκπαίδευσης,σύνδεση της αμοιβής με την απόδοση αντί για τους παγιωμένους μισθούς των εκπαιδευτικών δημόσιας εκπαίδευσης,απορρόφηση των ανέργων εκπαιδευτικών μέσω του αντικειμένου της δουλειάς τους και όχι με νέες προκηρύξεις θέσεων! 

Η εναλλακτική επιλογή δημιουργεί παντού νέες προοπτικές! Η μη-επιλογή αντίθετα,καταδικάζει τους μαθητές στο μονοπώλιο του ενός συγγράμματος,τους μη-διορισμένους καθηγητές στην ανεργία ή υποαπασχόληση,τους γονείς (εκτός από τους εύπορους) στην αποκλειστικότητα του δημόσιου σχολείου. Η μη-επιλογή,λειτουργεί προς όφελος των εύπορων!

Η υποχρεωτική στρατιωτική θητεία,είναι μια δεύτερη καταναγκαστική συλλογικότητα: εδώ δε χρειάζεται να επιχειρηματολογήσω ιδιαίτερα,αφού είναι κάτι το οποίο έχει συμπεριλάβει στην κριτική της και η-κυρίαρχη- αριστερά.Η πρόταση της εναλλακτικής ή κοινωνικής θητείας είναι γνωστή.Σε μια χώρα γηράσκοντος πληθυσμού με δημοσιονομική κρίση,όπως η Ελλάδα,θα μπορούσε π.χ η "βοήθεια στο σπίτι" να παρέχεται από στρατεύσιμους δωρεάν.Κοινωνική προσφορά στο συνάνθρωπο,εναλλακτική επιλογή γιά όσους αποστρέφονται τη στράτευση,εξοικονόμηση πόρων από τους χειμαζόμενους ΟΤΑ!

Η υποχρεωτική ένταξη του εργαζόμενου σε δημόσιο ασφαλιστικό φορέα,είναι ακόμη ένα παράδειγμα καταναγκαστικής συλλογικότητας: θα έπρεπε να υπάρχει για κάθε εργαζόμενο η δυνατότητα επιλογής του φορέα ασφάλισής του,όπως επίσης και το δικαίωμα της μη-ασφάλισης για όποιον το επιθυμεί! Υποτίθεται πως το δημόσιο ασφαλιστικό σύστημα είναι ανταποδοτικό.Στην πράξη,τα χρήματα που υποχρεωτικά δίνουμε,τα διαχειρίζεται η κρατική γραφειοκρατία κατά το δοκούν και το σύνηθες αποτέλεσμα είναι ελλειμματικά έως χρεοκοπημένα ταμεία που αδυνατούν να ανταποκριθούν στις έναντι των ασφαλισμένων υποχρεώσεις τους.Επιπλέον,η γραφειοκρατία που συχνότατα αναπτύσσεται γύρω απ'τους ασφαλιστικούς φορείς (με πρόσχημα πάντοτε το "κοινωνικό κράτος") κατά κανόνα δημιουργεί κυκλώματα διαφθοράς στα οποία θησαυρίζουν επιτήδειοι (τα παραδείγματα άπειρα)...

Η υποχρεωτική ένταξη του εργαζόμενου στον οικείο επαγγελματικό σύλλογο,είναι ακόμη ένα παράδειγμα καταναγκαστικής συλλογικότητας! Θα περιοριστώ στην αναφορά μου μόνο στον Ιατρικό Σύλλογο στον οποίο ανήκω.Είμαι υποχρεωτικά ενταγμένος,πληρώνω την ετήσια εισφορά μου και η μόνη χρήση που κάνω είναι να παραλαμβάνω πιστοποιητικά μέλους,αφού το Κράτος έχει εκχωρήσει αυτή την αρμοδιότητα στο Σύλλογο και έχει νομικά καθιερώσει την αναγκαιότητα των πιστοποιητικών μέλους,σχεδόν για κάθε συναλλαγή μου μαζί του! Μια μινι-γραφειοκρατία-ο Σύλλογος- που συστήθηκε από το Κράτος (με νομοθετική πρόβλεψη),συντηρείται και συντηρεί την Κρατική γραφειοκρατία,έχει πλήρως απαξιωθεί στη συνείδηση των ιατρών-μελών του και αποτελεί το εφαλτήριο πολιτικής σταδιοδρομίας των συνδικαλιστών-ιατρών...Προσωπικά θεωρώ πως η επίδειξη του ιατρικού πτυχίου,πρέπει να είναι επαρκής απόδειξη της ιατρικής ιδιότητας.Η ένταξη του ιατρού σε επαγγελματικό Σύλλογο θα πρέπει να αποτελεί προσωπική του επιλογή και όχι υποχρέωση!

Φτάνουμε στην καυτή πατάτα του συνδικαλισμού! Ο συνδικαλισμός γεννήθηκε στα εργοστάσια στα τέλη του 19ου αιώνα και συνέβαλλε αναμφισβήτητα στην προάσπιση των συμφερόντων των εργατών και στη βελτίωση των συνθηκών εργασίας!
Ήταν μια απόλυτα αναγκαία εξέλιξη με σημαντικές κατακτήσεις:εξάλειψη παιδικής εργασίας,8ωρη απασχόληση,ιατροφαρμακευτική περίθαλψη των εργατών,καθιέρωση του δικαιωμάτος της άδειας,βελτίωση των συνθηκών εργασίας κλπ
Η άμεση πολιτική διασύνδεση του εργατικού συνδικαλισμού με τις επιδιώξεις των σοσιαλιστικών κομμάτων,τα οποία πλειοδοτούσαν σε αναφορές προς την εργατική τάξη,κατέστησε αναπόφευκτη την υιοθέτηση πλείστων συνδικαλιστικών αιτημάτων στα πολιτικά προγράμματα των σοσιαλιστικών κομμάτων και την εφαρμογή αντίστοιχων "φιλεργατικών" πολιτικών ,όποτε τα κόμματα αυτά αναλάμβαναν να κυβερνήσουν.

Από τα πρώτα χρόνια ,η ένταξη του εργάτη στο "σωματείο" ήταν υποχρεωτική.Οι συνδικαλιστές απέκτησαν εξ αρχής ευρύτατες εξουσίας εκπροσώπωσης αλλά και χειραγώγησης των εργατών και συν τω χρόνω προνομιακές θέσεις διαπραγμάτευσης με τα πολιτικά κόμματα.Το επόμενο βήμα,η συνδικαλιστική γραφειοκρατία ήταν εύκολο.Τα συνδικάτα,από το μεσοπόλεμο ήδη,αλλά ιδιαίτερα μεταπολεμικά,εκφυλίστηκαν σε συλλόγους προάσπισης ιδίων συμφερόντων,επιβάλλοντας συχνά πολιτικές προνομίων για τα μέλη τους. Οι μισθολογικές "ωριμάνσεις" για παράδειγμα,αυξάνοντας το κόστος εργασίας,ήταν μεν ευεργετικές για τους εργαζόμενους,αλλά παρεμπόδιζαν την είσοδο νέων εργατών στην εργασία: διαιώνιζαν την ανεργία των μη-εργαζομένων.

Οι "εργατοπατέρες" φυσικά,απολάμβαναν τη μερίδα του λέοντος και συχνά μεταπηδούσαν στην πολιτική,σε κάποιο"σοσιαλιστικό"κόμμα (Κανελλόπουλος,Πρωτόπαππας, Κουτσούκος,Πολυζωγόπουλος κ.α).

Την εκφύλιση του συνδικαλισμού είχαν εγκαίρως διαγνώσει  οι αναρχοσυνδικαλιστές του περασμένου αιώνα και ζητούσαν απ'τους εργάτες να φύγουν απ'τα "συνδικάτα που συναλλάσσονταν με τους καπιταλιστές" και υιοθετούσαν αντι-επαναστατικές πολιτικές! Από τη δική τους οπτική η κριτική αυτή ήταν δικαιολογημένη: τα προνόμια των trade unions, κατεύναζαν το επαναστατικό ένστικτο των μελών τους και απομάκρυναν τον τελικό σκοπό της "σοσιαλιστικής επανάστασης"...

Στα καθ'ημάς,κάτι αντίστοιχο υπαινίσσεται και το ΚΚΕ όταν,απογοητευμένο από την ΠΑΣΟΚική άλωση της ΓΣΕΕ,προκρίνει τη δική του εκπροσώπηση δια του ΠΑΜΕ...

Πόσο ευχαριστημένοι είναι οι εργάτες από τους συνδικαλιστικούς τους εκπροσώπους?

Ακόμη σημαντικότερο: πόσο ευχαριστημένοι είναι οι άνεργοι  από τις πολιτικές επιδιώξεις ΓΣΕΕ/ΑΔΕΔΥ? Θα είχε ενδιαφέρον να τους ρωτήσουμε!

Εκτιμώ πως ο συνδικαλισμός στη χώρα μας -όχι μόνο ΓΣΕΕ/ΑΔΕΔΥ/ΕΦΕΕ αλλά κάθε συνδικαλιστικό όργανο-έχει πλήρως εκφυλισθεί σε γραφειοκρατικό παράσιτο που αναζητά επιδοτήσεις από τον κρατικό προϋπολογισμό (μόνο για τα μέλη του φυσικά) και πολιτική καριέρα για τους αρχιερείς του...

Η πολιτική του συμπεριφορά είναι κατά κανόνα συντεχνιακή και αντίθετη με τις επιδιώξεις της κοινωνικής πλειοψηφίας και τείνει-προασπίζοντας τα προνόμια των εχόντων εργασία-να αδιαφορεί για τους άνεργους.

Ως φιλελεύθερος,αδυνατώ να τη συμμεριστώ!

Ανακεφαλαιώνοντας,οι φιλελεύθεροι υποστηρίζουν το "ελευθέρως συνέρχεσθαι" και "ελευθέρως συνεταιρίζεσθαι",ως θεμελιώδη ατομικά δικαιώματα.Αντιτίθενται όμως σε κάθε μορφή καταναγκαστικής συλλογικής ένταξης,για τους λόγους που προανέφερα.

24/4/2012

Έχει το τέρας διακριτικά?

Ενθυμούμενος την επέτειο της 21ης Απριλίου 1967,όταν επίορκοι αξιωματικοί κατέλυσαν την κοινοβουλευτική δημοκρατία στη χώρα και επέβαλλαν ολοκληρωτικό δικτατορικό καθεστώς,θα αποφύγω την ιστορική ανασκόπηση και θα επιχειρήσω κάτι άλλο: με δεδομένο πως νοσταλγοί τέτοιας μορφής καθεστώτων,εξακολουθούν να υπάρχουν στη χώρα μας και όντας πεπεισμένος βαθειά για την απανθρωπία του ολοκληρωτισμού που αντιπροσωπεύουν,θα προσπαθήσω να ανιχνεύσω κάποια διακριτικά στοιχεία αυτής της πολιτικής αντίληψης,ώστε να την αντιλαμβάνομαι στις περιπτώσεις που καμουφλάρεται πίσω από "αγνές" διακηρύξεις.

Ένα πρώτο τέτοιο χαρακτηριστικό,είναι η έλλειψη ανεκτικότητας απέναντι στη διαφορετικότητα.Υπάρχει μια απροκάλυπτη μισαλλοδοξία.Η ανεκτικότητα (tolerance) ως ιδανικό του φιλελευθερισμού που υιοθετείται από τον ευρωπαικό πολιτισμό,ως όρος πρωτοχρησιμοποιήθηκε από τον Locke στην "Epistola de Tolerantia",γραμμένη το 1685 στην Ολλανδία όπου ο συγγραφέας είχε καταφύγει για να διασωθεί από τις θρησκευτικές διώξεις της εποχής.Το έργο,αποτελεί μια έκκληση για σεβασμό της ανεξιθρησκείας και,παρά τις ατέλειές του (απέναντι στον καθολικισμό ο Locke δεν διατηρεί ουδετερότητα),αποτελεί την πρώτη διακήρυξη του δικαιώματος κάθε ανθρώπου να ασπάζεται όποιο δόγμα επιθυμεί  και-κατά συνέπεια-όποια αντίληψη προκρίνει ως προσφορότερη.Την ιδέα αυτή,εξέφρασε αργότερα συνοπτικά η γνωστή ρήση του Voltaire "διαφωνώ με την άποψή σου,αλλά υπερασπίζομαι το δικαίωμά σου σ'αυτήν".
Το τέρας,δεν διαθέτει ανεκτικότητα!

Ένα δεύτερο στοιχείο του,είναι η δυσπιστία απέναντι στον Ευρωπαικό Διαφωτισμό,ο οποίος εκτός από την ανεκτικότητα,υπερασπίζεται τα δικαιώματα του ατόμου: το δικαίωμα στη ζωή,την ιδιοκτησία,την αυτο-διάθεση,τον αυτοπροσδιορισμό,την ατομική επιλογή του βίου.Όλα αυτά,είναι αδιανόητα για το τέρας!  Αυτό δεν αναγνωρίζει άτομα αλλά συλλογικότητες! Δεν αποδέχεται την έννοια του νοούντος  υποκειμένου (δηλαδή του ανθρώπου που δρα ως αυτόνομη ύπαρξη στην Ιστορία),αλλά αντίθετα προβάλλει την ιδέα του "υπέρτατου ιδανικού" το οποίο οφείλουν να επιδιώξουν οι επιμέρους μονάδες (οι άνθρωποι υποβιβασμένοι σε αριθμούς) με κάθε τρόπο,ακόμη και θυσιάζοντας την ύπαρξή τους!
Το "υπέρτατο ιδανικό" υποχρεωτικά το ενσαρκώνει μια συλλογική σύλληψη: "το κράτος","η φυλή","το γένος","η αδερφότητα","το έθνος" και άλλες αντίστοιχες.Τα υποκείμενα έχουν εξαυλωθεί!
"...Απαγορεύονται προσωπικά φυλλάδια και αφίσες υποψηφίων.Όλοι στρατιώτες της Ιδέας και τίποτε άλλο..." (ιστοσελίδα Χρ.Αυγής/εκλογές 2012).
Το τέρας,προτού καταβροχθίσει τους "εχθρούς",έχει ήδη χωνέψει τους ομοιδεάτες...

Τρίτο χαρακτηριστικό του τέρατος, ο μιλιταρισμός: στρατιωτικό λεξιλόγιο,καλλιέργεια πνεύματος πειθαρχίας,ενθάρρυνση τυποποιημένης αμφίεσης/κόμμωσης (χακί παντελόνια,άρβυλα,ξυρισμένα κεφάλια),έκκληση σε διαρκή εγρήγορση έναντι εχθρικών απειλών (ΜΜΕ,"σύστημα","κατεστημένο","Εβραίοι","Μασόνοι","Κεφάλαιο",αλλόθρησκοι και αλλοεθνείς ως συλλήβδην "ξένοι" κλπ).Είναι απαραίτητο για το τέρας να επικαλείται "συνθήκες πολέμου",ώστε να δικαιολογεί το επόμενο-και βασικότερο ίσως- χαρακτηριστικό του.

Η βία,είναι η λυδία λίθος του τέρατος.Ακόμη κι αν για όλα τα προηγούμενα χαρακτηριστικά έχει καθένας ενστάσεις ή μπορεί να εφεύρει δικαιολογίες,μπροστά στη θηριωδία της βίας, ο λόγος σιωπά! Αγριεμένα πρόσωπα,απαξιωτικό υβρεολόγιο και ωμή βία! Το τέρας "πολιτεύεται" μουγκρίζοντας και δαγκώνοντας.Το αίμα,όχι απλά δεν προκαλεί αποστροφή,αλλά εξυμνείται ως δήθεν μυστηριακό υγρό εξαγνισμού! Η βία συνθλίβει την έλλογη σκέψη,ο άνθρωπος υποβιβάζεται στο επίπεδο της προιστορίας,ο αποκρυφισμός και η προκατάληψη εξοβελίζουν τον λόγο (ratio),οι οπαδοί του τέρατος υιοθετούν τις πιο απίθανες συνωμοσιολογίες ως "όντως αλήθεια"...

Προσπάθησα να σκιαγραφήσω ορισμένα διακριτικά του τέρατος.Δεν ξέρω αν το κατόρθωσα,αλλά θα σταματήσω εδώ,γιατί προσπαθώντας να μπω στο πνεύμα του τέρατος,ένιωσα ανείπωτη αποστροφή...
Μην αμφιβάλλετε,το τέρας είναι ζωντανό,είναι δίπλα μας,έχει θεριέψει απ'την αγριότητα της εποχής,διψάει για αίμα!

Μην αποστρέφετε το πρόσωπο,κοιτάξτε το μίσος που εκπέμπει κατάματα κι ύστερα αποκηρύξτε το με τη νηφαλιότητα του λόγου και το θάρρος της ελευθερίας!

Στείλτε το πίσω,στο σκοτάδι που ανήκει!

ΥΓ1) Το ΚΚΕ,στην ανακοίνωσή του για το τέρας,επανέρχεται στη γνωστή του θεωρία
http://www.kke.gr/anakoinoseis_grafeioy_typoy/anakoinosh_toy_grafeioy_typoy_gia_thn_epithesh_ths_%C2%ABxryshs_ayghs%C2%BB_kata_toy_p_eythymioy?morf=1
Θα ήταν τιμιότερο,να αποκηρύξει από πλευράς του και τις ιστορικές τερατωδίες του κομμουνισμού,ώστε να έχει το ηθικό δικαίωμα να δηλώνει αποστροφή προς τα τέρατα...

ΥΓ2) Όσοι σκέφτεστε να ψηφίσετε για να "τιμωρήσετε το σύστημα",τουλάχιστον μην επιλέξετε την ωμή βία ως "σωτηρία"...

22/4/2012

Ώρα για "Δράση"

Στις επερχόμενες εκλογές,υπάρχει μια επιφανειακή σύγκρουση μεταξύ " μνημονιακών-αντιμνημονιακών" σχηματισμών,αλλά και πολλές βαθύτερες και ουσιαστικότερες που ζητούν από τους πολίτες να πάρουν θέση:
1) Επιλέγουμε την προσπάθεια ερμηνείας των δεδομένων με μέσον τη λογική ανάλυση ή τις θεωρίες συνωμοσίας ?
2) Υιοθετούμε την αντίληψη της ατομικής ευθύνης για όσα καθορίζουν τη ζωή μας ή τα αποδίδουμε όλα σε υπέρτερες ξένες δυνάμεις (φυσικές ή υπερφυσικές)?
3) Υποστηρίζουμε τα δικαιώματα του ατόμου ως απαραβίαστες αρχές ή θεωρούμε την ισχύ τους σχετική και υποκείμενη σε έναν "υπέρτατο σκοπό" που τον καθορίζει η εκάστοτε κυβερνώσα ελίτ?
4) Πιστεύουμε στην ελευθερία του πολίτη ως υπέρτατη αξία και σε όσα αυτή συνεπάγεται: δικαίωμα επιλογής,αυτοπροσδιορισμού,ιδιοκτησίας,ελεύθερης διακίνησης προσώπων-ιδεών-εμπορευμάτων,πλουραλισμός επιλογών,απουσία παρεμβάσεων στην ιδιωτική σφαίρα του ατόμου?
'Η αντιθέτως,θέτουμε τον πολίτη και τη ζωή του στην υπηρεσία του Κράτους και αναθέτουμε στο Κράτος να ρυθμίζει όλες τις παραμέτρους του ατομικού βίου?
5) Προτιμούμε ένα οικονομικό περιβάλλον περιορισμένων φορολογικών συντελεστών,ελάχιστων γραφειοκρατικών απαιτήσεων,ανοιχτό σε νέες ιδέες και τεχνολογικές καινοτομίες ή μια οικονομία εκτεταμένης κρατικής παρέμβασης και άνωθεν σχεδιασμών?
6) Πιστεύουμε πως στην Ελλάδα χρεοκόπησε το Κρατικό μοντέλο που κυριάρχησε την τελευταία τριακονταετία ή πως η χώρα μας υφίσταται την επίθεση σκοτεινών οικονομικών κύκλων που αποσκοπούν στην καταστροφή της?
7) Ονειρευόμαστε τη δυνατότητα της ατομικής στοχοθεσίας ή μια θέση στο Δημόσιο?
8) Επιλέγουμε την ανασφάλεια της ελευθερίας ή την "εξασφάλιση" της υποταγής στο πελατειακό σύστημα?
9) Εκτιμούμε ένα σύστημα πρόνοιας για τους ασθενέστερους βασισμένο σε ίδιους πόρους ή προκρίνουμε ένα ευρύ πλαίσιο παροχών,χρηματοδοτούμενο από δάνειο πλούτο?
10) Πιστεύουμε πως πρέπει να παράξουμε πλούτο πριν τον καταναλώσουμε ή επιζητούμε τρόπους να δανειστούμε για να καταναλώσουμε?
11) Ζητάμε ισονομία καθολική και εφαρμογή των νόμων (νομοκρατία) δίχως εξαιρέσεις ή δικαιολογούμε άνομες συμπεριφορές στο όνομα ιδεολογικών επιδιώξεων?
12) Προκρίνουμε την κοινοβουλευτική δημοκρατία ως ιδανικότερο πολίτευμα ή αναζητούμε άλλες πολιτειακές μορφές ως καταλληλότερες?
13) Είμαστε ανεκτικοί απέναντι στο διαφορετικό ή το εκλαμβάνουμε ως απειλή? Λύνουμε τις διαφορές μας διαλεγόμενοι ή επιχειρώντας να εξολοθρεύσουμε (ηθικά ή βιολογικά) τον "αντίπαλο"?
14) Έχουμε πεισθεί για την αφερεγγυότητα των πολιτικών (ιδεών και προσώπων) που κυριάρχησαν στη χώρα μας την τελευταία τριακονταετία ή εκτιμούμε πως είναι δυνατόν οι ίδιοι άνθρωποι να ανανήψουν πνευματικά και ηθικά και να βγάλουν τη χώρα απ΄το αδιέξοδο?
15) Πιστεύουμε στην Ευρωπαική μοίρα της Ελλάδας ή επιθυμούμε την αποχώρησή της απ'το σύστημα αξιών του Ευρωπαικού πολιτισμού εν ονόματι άλλων "υπέρτερων" επιδιώξεων?
16) Υπήρξαν πολιτικά πρόσωπα που αποστασιοποιήθηκαν από τις πρακτικές που μας χρεοκόπησαν ή "όλοι το ίδιο ήτανε"?

Οι ερωτήσεις/διλήμματα μπορούν φυσικά να συνεχιστούν επ'άπειρον.Ελπίζω να επικέντρωσα στις-κατά τη γνώμη μου-σημαντικότερες.
Αν στις παραπάνω ερωτήσεις,τείνετε να επιλέξετε την πρώτη εκδοχή καθεμιάς και,αν στην τελευταία ερώτηση ο πολιτικός που αυθόρμητα σας έρχεται στο νου είναι ο Στέφανος Μάνος,η επιλογή ψήφου προκύπτει κατά λογική συνέπεια: "Δράση"!

Η παλιά θεωρία της "χαμένης ψήφου" ήταν απλώς η ιδεολογική επικάλυψη των πολιτικών των "χαμένων ευκαιριών".Το πελατειακό κράτος που δημιουργήθηκε και μεγαλούργησε όσο το δάνειο χρήμα έρεε αφειδώς,κατέρρευσε με πάταγο! Οι πολιτικοί "ηγέτες" που το εκπροσωπούσαν αποδείχθηκαν άνθρωποι περιορισμένων δυνατοτήτων,δίχως ιδεολογικό έρμα και ηθικό ανάστημα!
Αντίστοιχα,ο "απόβλητος" του πελατειακού καθεστώτος,αποδεικνύεται δραματικά προφητικός!

Αν υπάρχει μια προοπτική εξόδου από το τέλμα,με συνεπή φιλελεύθερη αντίληψη ζωής,αυτή είναι η "Δράση"!
Και η ώρα είναι τώρα!

21/4/2012

Blucher και Μαριλίζα...

Η είδηση πέρασε στα ψιλά,αν και δε θα έπρεπε: η Μαριλίζα ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα του Ευάγγελου για πανστρατιά (sic)!



http://news247.gr/eidiseis/politiki/kommata/epistrofh_ksenogiannakopouloy_sto_pasok.1723998.html

Αυτόματα ο νους μου ταξίδεψε στην Ιστορία.
Ιούνιος του 1815,Βατερλώ. Ο παλινοστήσας Ναπολέων,μια απ'τις μεγαλύτερες στρατηγικές ιδιοφυίες που ανέδειξε η ανθρωπότητα,δίνει την αποφασιστική μάχη.Απέναντί του,ένας συνασπισμός αντιπάλων με μείζονες εκπροσώπους τους Βρετανούς υπό τον "σιδερένιο δούκα" Ουέλλιγκτων και τους Πρώσσους υπό τον γηραιό στρατάρχη Μπλύχερ.
Το γαλλικό πεζικό δυσκολεύεται στο λασπωμένο πεδίο και μετά από σκληρές συγκρούσεις καταλαμβάνει το Ουγκουμόν.Η επέλαση του Βρεταννικού ιππικού αποκρούεται από τους Λογχοφόρους του Ναπολέοντα και,παρά τη σθεναρή αντίσταση των τετραγώνων πεζικού του Ουέλιγκτων,η μάχη αρχίζει να κλίνει υπέρ των Γάλλων.
Ξαφνικά,ένα απρόσμενο γεγονός ανατρέπει την πορεία της μάχης και σφραγίζει την κατάληξή της: οι Πρώσσοι,εμφανίζονται στο πεδίο! Πενήντα χιλιάδες ξεκούραστοι πολεμιστές! Ο Μπλύχερ διατάζει να ανυψωθούν οι μαύρες σημαίες και επιτίθεται...
Η συνέχεια είναι γνωστή.Ο Ναπολέων υφίσταται συντριπτική ήττα και ολοκληρώνει την πολιτικοστρατιωτική του σταδιοδρομία.Ο στρατάρχης Γκρουσύ που είχε σταλεί για να αναζητήσει τους Πρώσους,δίχως να τους ανακαλύψει,απλά θα καθυστερήσει τη συμμαχική προέλαση προς το Παρίσι δρομολογώντας την πολιτική λύση του ζητήματος.
Η Ιστορία θα στέψει τον Ουέλιγκτων με τις δάφνες του νικητή,αν και δίχως την αποφασιστική συνδρομή του Μπλύχερ,είναι εξαιρετικά αμφίβολο αν ο "σιδερένιος δούκας" θα νικούσε τον  Ναπολέοντα.
Η αιφνιδιαστική είσοδος του Μπλύχερ στη μάχη,ίσως συνιστά έναν από τους σημαντικότερους αστάθμητους παράγοντες που αλλάζουν τον ρου της Ιστορίας!

Ωραία όλα αυτά,αλλά τί σχέση έχει η Μαριλίζα?
Εκ πρώτης όψεως καμία.Είναι γυναίκα,πολιτικός του 21ου αιώνα και Ελληνίδα.Ο Μπλύχερ ήταν άρρεν,στρατιωτικός του 19ου αιώνα και Πρώσσος!
Στο ελληνικό τσίρκο της πολιτικής όμως,είναι συνηθισμένοι οι πολιτικοί μας να βαυκαλίζονται χρησιμοποιώντας στρατιωτική ορολογία:"προσκλητήριο","μάχη","πανστρατιά","πόλεμος","αντίσταση","κατοχή" και λοιπά φαιδρά κοσμούν εκ του ασφαλούς τους λεκτικούς λεονταρισμούς τους.

Συντάσσομαι λοιπόν κι εγώ με το κλίμα και "ευπειθώς αναφέρω τα εξής":
Ο στρατηγός Βενιζέλος κηρύσσει πανστρατιά ενόψει εκλογών,αλλά αρχικά δεν πείθει.Η απαξίωση μοιάζει με Ναπολέοντα μπροστά στον δυστυχή Μπένι,ο οποίος έχει αναμφισβήτητη ευγλωττία,αλλά Ουέλιγκτων δεν είναι.
Μήπως λοιπόν ήρθε η ώρα του αστάθμητου πορθητή?
Η Μαριλίζα σε ρόλο Μπλύχερ καλείται να επαναλάβει την Ιστορία ως φάρσα!
Μόλις πρόσφατα η Μαριλίζα καθαιρέθηκε απ'το στράτευμα λόγω της επαμφοτερίζουσας στάσης της στο Μνημόνιο ΙΙ.Τώρα.επανέρχεται ως Μπλύχερ!
Ενας "Μπλύχερ-ναι μεν αλλά" : "να βοηθήσω παιδιά,αλλά υπό όρους","να πάρουμε το χρήμα,αλλά να παραμείνουμε σοσιαλιστικά αμόλυντοι"! Τί να κάνουμε όμως? Τέτοιους "Μπλύχερ" παράγει ο κομματικός σωλήνας.
Φαντάζεστε τον αληθινό Μπλύχερ να περίμενε να στεγνώσει η λάσπη πριν επιτεθεί? ¨Αλλη θα ήταν η μοίρα του Βατερλώ...

Στη μάχη-παρωδία του Μπένι όμως,οι πρωταγωνιστές πείθουν ως καρικατούρες: ο Μπένι-Ουέλιγκτων,η Μαριλίζα-Μπλύχερ,η Φώφη-Γκνάιζεναου.Το Βατερλώ της χώρας έχει ήδη συντελεσθεί και ο θίασος του δύοντος ηλίου συνεχίζει να μάχεται σκιές...Οι στρατηλάτες είναι έτοιμοι,αλλά η μάχη χάθηκε από πριν! Ο Μπένι παίζει Stratego με σημαία εκ των προτέρων παραδομένη...

Στη ζωή,κανένα γεγονός δεν είναι μονοσήμαντο.Ακόμη και μέσα στην τραγωδία,υπάρχει χώρος για φάρσα.Όπως λέει και η λαική ρήση "δεν υπάρχει κηδεία αγέλαστη"!
Ας απολαύσουμε λοιπόν την επέλαση των πράσινων δραγόνων εναντίον "των ανεμόμυλων της τρόικας"...

20/4/2012

Ο Οδυσσέας στο κατάρτι

"...Σειρῆνας μὲν πρῶτον ἀφίξεαι, αἵ ῥά τε πάντας
ἀνθρώπους θέλγουσιν, ὅτις σφεας εἰσαφίκηται..."
                                              (Οδύσσεια,μ 39-40)


Εκλαμβάνουμε τη ζωή συχνά,σαν ένα ταξίδι.Σ'αυτό βοηθά η γραμμική θέαση του χρόνου που κυλάει,σαν ένα ασταμάτητο ποτάμι που συνεχώς διαβαίνει απ'το παρελθόν προς το μέλλον.
Αντιμέτωποι με τα πρώτα εμπόδια,τις αντιξοότητες,τα γυρίσματα του καιρού,ερχόμαστε ακριβέστερα να προσδιορίσουμε τη βιωτή μας σαν ένα ταξίδι θαλασσινό: μόνο η θάλασσα παραμένει ακόμη απρόβλεπτη,ανεξερεύνητη,γεμάτη θανάσιμες απειλές αλλά και ονειρικές προοπτικές.Μοιάζει πολύ με τον τρόπο της ζωής...

Στο ταξίδι αυτό, κάθε άνθρωπος έχει το δικό του νησί των Σειρήνων!
Ακριβέστερα,κάθε ηλικία έχει τις δικές της Σειρήνες! Ο ίδιος άνθρωπος μαγεύεται διαφορετικά στο πέρασμα των χρόνων.Ο ίδιος άνθρωπος κινδυνεύει αλλιώτικα καθώς ο χρόνος κυλά! ¨Αλλα τα οράματα της γενιάς του "30,άλλα τα ιδανικά της Μεταπολίτευσης,άλλες οι αναζητήσεις των παιδιών μας...

Υπάρχει βέβαια,στο τέρμα του νοητού ταξιδιού,για τον καθένα μας ένα ιδανικό νησί των Μακάρων ή μια Καβαφική Ιθάκη! Αυτό το όραμα είναι που δίνει κίνητρο για το ταξίδι και κουράγιο για την υπέρβαση των δυσχερειών της διαδρομής.

Πιστεύω πως όλες οι μεγάλες ιδεολογίες και οι μεγάλες θρησκείες,αυτό το όραμα του μακάριου τελικού προορισμού επεξεργάστηκαν και πάνω σ'αυτό οικοδόμησαν την επίγεια κυριαρχία τους.
Ο Χριστιανισμός,τοποθέτησε τον προορισμό αυτό πέραν του κόσμου τούτου,σε μια άλλη διάσταση ζωής.Είχε προηγηθεί της χριστιανικής αφήγησης ο Πλάτωνας στην "Πολιτεία",αναπαράγοντας  στο μύθο του Ηρός  την αντίληψη της"μετά θάνατον ανταμοιβής της ψυχής".
Ο Μωάμεθ,έξι αιώνες μετά το Χριστό,επεξεργάστηκε ακριβώς αυτό το όραμα της μετά θάνατον ανταμοιβής (στο Κοράνι,ο Ιησούς αναγνωρίζεται ως ένας από τους προφήτες,αλλά όχι ως γιός του Θεού,ιδιότητα απαράδεκτη για τους μουσουλμάνους).
Ο Δάντης,στη Θεία Κωμωδία,αφηγείται ουσιαστικά ολόκληρο το μεταθανάτιο ταξίδι των ανθρώπων και τους σημαντικούς του σταθμούς (κόλαση-καθαρτήριο-παράδεισος) όπως τους συνέλαβε η ευφυία του.
Ο Μαρξ,απορρίπτει την αναζήτηση του παραδείσου στο επέκεινα και σκιαγραφεί τις δικές του Σειρήνες ενθάδε του βίου: ο σοσιαλισμός έχει όλα τα χαρακτηριστικά των Μεσσιανικών θρησκειών,μόνο που ο Μεσσίας δεν είναι πια ο Θεός,αλλά η νέα κοινωνία των ανθρώπων που ευαγγελίζεται.Κατά τούτο,ο σοσιαλισμός μοιράζεται με τις μονοθειστικές θρησκείες κοινά χαρακτηριστικά: την πίστη στην μοναδική αλήθεια του δόγματος,το ιερατείο που αναλαμβάνει την ερμηνεία των γραφών και την εφαρμογή του δόγματος,τους ηθικούς κώδικες συμπεριφοράς που συνοδεύουν το δόγμα,την ιδιότυπη ηθική (χριστιανική,μουσουλμανική,σοσιαλιστική),τις λατρευτικές εκδηλώσεις,τις τελετουργίες αποδοχής ή απόρριψης (αφορισμός-διαγραφή απ'το κόμμα) και-ίσως το χαρακτηριστικότερο-το μίσος προς τους αιρετικούς (προτεστάντες,σέχτες,τροτσκιστές,αναρχικούς κοκ).
Μετά το Μαρξ,ο Νίτσε αποκήρυξε κάθε παράδεισο από όσους κήρυτταν τα ιερατεία-θρησκευτικά και σοσιαλιστικά.Το δικό του κήρυγμα ήταν για ένα ταξίδι δίχως προορισμό.Ήταν ίσως ο πρώτος που τόλμησε να ατενίσει την άβυσσο του μηδενός κι εκείνη,ανταποδίδοντας,τελικά τον κατάπιε!
Ο Υπαρξισμός,ξαναγυρίζει στον Οδυσσέα και το ταξίδι του και μάλλον αποδυναμώνει το όραμα του μακάριου τελικού προορισμού.Υπάρχει η αγνωστικιστική εκδοχή του (Χάιντεγγερ-Σαρτρ) που αναγκάζεται να προσδεθεί σε μια επίγεια ιδεολογία (ναζισμός-κομμουνισμός αντίστοιχα) προκειμένου να βρει προορισμό! Υπάρχει και η χριστιανική εκδοχή του (Κίρκεγκωρ-Γιάσπερς) που καταδύεται στα βάθη της ανθρώπινης μοναδικότητας και μοιάζει ν'αγκαλιάζει την απελπισία του Οδυσσέα που ακούει το μαγευτικό τραγούδι,αλλά δεν μπορεί να το ιδιοποιηθεί όντας δεμένος στο κατάρτι του σκάφους!

Υπάρχουν κι άλλες,ιδιάζουσες εκδοχές του ταξιδιού:
-Η μακαριότητα ως μέσον και ως αυτοσκοπός για την τελική ενσωμάτωση με την παγκόσμια αρμονία: ο δρόμος των Στωικών και του Βούδα.
-Η επιδίωξη της ηδονής (απουσία πόνου) ως μέσου για την εναρμόνιση του ανθρώπινου βίου με τη φυσική τάξη: ο δρόμος του Επίκουρου και του Λουκρήτιου.
-Η λυρική εκδοχή του μηδενός,όπως την περιγράφει ο Πεσόα: "θα απομείνει η θάλασσα,να ξεπλένει το τίποτα".Είναι αξιοθαύμαστη και συνάμα τραγική η εξόρυξη του λυρισμού εν μέσω του απόλυτου μηδενισμού.Ακόμη και μέσα στο μηδέν,μπορεί ο άνθρωπος να συλλάβει την ομορφιά! Η διαπίστωση είναι σχεδόν αλαζονική,αλλά συνάμα και αναπόφευκτη...Το να φτιάξει εκ του μηδενός την ομορφιά,ίσως υπερβαίνει τον άνθρωπο,είναι ιδιότητα του Θεού (" Σὺ ἐκ τοῦ μὴ ὄντος εἰς τὸ εἶναι ἡμᾶς παρήγαγες",κατά τη Θ.Λειτουργία του Ι.Χρυσοστόμου).

Οπως κι αν το προσεγγίσουμε,το ταξίδι είναι πάντα παρόν κι ο Οδυσσέας εσαεί δεμένος στο κατάρτι.
Δεν έχω καμία γνώση γύρω απ΄τη  Μυστική Θεολογία της Ορθοδοξίας,την οποία συχνά επικαλείται ο Γιανναράς.Ένα ενδιαφέρον ωστόσο στοιχείο της είναι η σύλληψη του χρόνου όχι ως γραμμικής ακολουθίας γεγονότων,αλλά ως διαρκώς επαναλαμβανόμενων κύκλων.Όπως ακριβώς οι εποχές του χρόνου που διαρκώς ανακυκλώνονται,έτσι και το Ορθόδοξο εορτολόγιο επαναλαμβάνεται περί τις εποχές του χρόνου,με μείζον βέβαια σημείο αναφοράς τη Μεγάλη Εβδομάδα και τα Πάθη του Ιησού.
Οπως η ΄Ανοιξη,διαρκώς ανανεώνει τη Φύση,έτσι και η επανάληψη των Παθών διαρκώς ανανεώνει τη σχέση μας μαζί Του.Οσοι πιστεύουμε,κάθε τέτοιες μέρες,κάτι νέο πάντοτε ανακαλύπτουμε σ'αυτή τη σχέση.Ο Χριστός στο Σταυρό κι ο Οδυσσέας στο κατάρτι,μοιράζονται την κοινή αγωνία της ανθρωπότητας...

Ας μην εκπέσω όμως σε θεολογικό κήρυγμα.Ανεξάρτητα απ'τη δική μου πίστη,το ταξίδι του Οδυσσέα αφορά όλη την ανθρωπότητα και ιδιαίτερα όσους-γενναίους-αρνούνται τα μεταφυσικά αποκούμπια ελπίδας.Έχω δε την αίσθηση πως ο θεός της αγάπης-τουλάχιστον όπως εγώ τον προσεγγίζω-γι'αυτούς ακριβώς επιφυλάσσει τα δάκρυά Του (θεολογίζω ξανά...).

Υπάρχει κάποιο "νόημα" στο ταξίδι?
Το ερώτημα θα απασχολεί την ανθρωπότητα ως το τέλος.
Καθένας νομιμοποιείται να δίνει τη δική του απάντηση.
Έχει επίσης κάθε δικαίωμα να αναθεωρήσει,ν'αλλάξει ρότα στη μέση του πλου,να μαγευτεί από νέες σειρήνες,
να δοκιμάσει νέους λωτούς,να λησμονήσει παλιές αγάπες και ν'αφιερωθεί σε νέες.
Δικό μας "χρέος" είναι να δείξουμε ανεκτικότητα απέναντί του.Οι Σειρήνες καθενός είναι απόλυτα προσωπικές,μόνο αυτός ακούει το τραγούδι τους,τα δικά μας αυτιά είναι κλεισμένα με κερί καθώς κωπηλατούμε στην καθημερινότητα.
Ανεκτικότητα (tolerance) είναι η λέξη-κλειδί που καθαγιάζει την ανθρώπινη αγωνία.

Και ίσως το σημαντικότερο: καθένας έχει δικαίωμα να μην έχει προορισμό στο ταξίδι του.
Μια παραλλαγή του Ομηρικού μύθου λέει πως ο Οδυσσέας,αφού επέστρεψε στην Ιθάκη,μετά από λίγο καιρό ξανάνοιξε πανιά,πέρασε το Γιβραλτάρ,ίδρυσε τη Λισσαβώνα και χάθηκε στον Ατλαντικό...

Κάτι ανάλογο υπαινίσσεται κι ο Μπόρχες στο ποίημα που διαλέγω για επίλογο

        « Οδύσσεια 23^η ραψωδία»

Τώρα πια,το σιδερένιο σπαθί

έκανε αυτό που ήταν να κάνει,εκδικήθηκε

τα τρομερά δοξάρια και τα δόρατα

έχουν βαφτεί στου αντίπαλου το αίμα.

Σε πείσμα ενός θεού και του πελάγου του

ο Οδυσσέας γύρισε ξανά στη γη και τη γυναίκα του

σε πείσμα ενός θεού,των παγωμένων ανέμων του

και της αντάρας του Άρη.

Και τώρα,ειρηνικά στο νυφικό κρεβάτι τους

κοιμάται η περίφημη βασίλισσα

πάνω στο στήθος του βασιλιά της.

Όμως,πού να’ναι άραγε εκείνος

που νύχτα μέρα τριγυρνούσε

εξόριστος στον κόσμο σα σκυλί

κι έλεγε πως τ’όνομά του είναι Κανένας?

9/4/ 2012 (Μ.Δευτέρα)