Νόμος και "δίκιο"

Πρόσφατα,διάβασα μια δήλωση του Γρηγόρη Ψαριανού (βουλευτή της Δημ.Αρ.) στην οποία εν είδει αυτοκριτικής κατέληγε με τον αφορισμό: "Νόμος είναι το δίκιο.Τελεία.Σκέτο."
Το εν λόγω αποφθεγματικού χαρακτήρα σύνθημα, αποθεώνει σε σχετικό άρθρο της η Ρέα Βιτάλη εδώ .







Το σύνθημα ηχεί εύλογο,ειδικά σε αντιδιαστολή με το παλαιότερο "νόμος είναι το δίκιο του τάδε (εργάτη,αγρότη,φοιτητή,οποιουδήποτε ιδιώτη κλπ)",υπό την έννοια πως προκρίνει μια γενικότερη αντίληψη του Νόμου σε σχέση με την "εξειδικευμένη" ερμηνεία του την οποία χρόνια τώρα επιχειρούν οι κάθε λογής συντεχνίες/ιδιώτες/ομάδες πολιτών, για προφανείς ιδιοτελείς σκοπούς.
Ωστόσο,η σύνδεση που επιχειρεί-του Νόμου με το "δίκιο"-επειδή ακριβώς η έννοια του "δίκιου" είναι σχετική,μας οδηγεί ξανά στο αδιέξοδο της υποκειμενικής ερμηνείας του Νόμου.
Αν ο καθένας μας αποφασίζει με βάση την προσωπική περί δικαίου αντίληψή του "τί είναι Νόμος", τότε η ιδιωτική ερμηνεία/εφαρμογή του Νόμου γενικεύεται και αποκτά θεωρητική υπόσταση.
Σε μία χώρα στην οποία ο Νόμος δεν εφαρμόζεται,λόγω ακριβώς της εθιμικά κατοχυρωμένης "ιδιωτικής" ή/και "συντεχνιακής" ερμηνείας του,το πρόβλημα δε λύνεται αν το ανάγουμε στην αφηρημένη έννοια του "δικαίου".

Διαφωνώ λοιπόν με το εύρημα Ψαριανού και υποστηρίζω πως "Νόμος είναι ό'τι γράφει ο Νόμος"!
Ταυτολογία εκ πρώτης όψεως,αλλά αδυνατώ να προσφύγω σε άλλον ορισμό.
Η ερμηνεία των Νόμων,αποτελεί ζήτημα νομικής αντιπαράθεσης και όχι ζήτημα ιδιωτικής επιλογής!
Τουλάχιστον,αν θέλουμε να ζούμε σε κράτος δικαίου,δηλαδή σε κράτος με θεσμική νομική ισχύ και όχι κράτος αυθαίρετων αποφάσεων.

Η σύνδεση του Νόμου με τη "δικαιοσύνη" αποτελεί διαχρονική επιδίωξη ως ιδανικό,αλλά έχει καταστεί σαφές πως είναι μάλλον θεωρητική επινόηση.
Πρώτον,επειδή η έννοια της "δικαιοσύνης" υπόκειται όχι μόνο σε υποκειμενικές διαφορετικές προσεγγίσεις αλλά και σε ιστορική εξέλιξη.Ο'τι θεωρούσε "δίκαιο" η Ελληνική κοινωνία του 19ου αιώνα,είναι μάλλον ασύμβατο με την περί δικαίου αντίληψη του ίδιου λαού εκατό χρόνια αργότερα.
Δεύτερον,επειδή στις κοινωνίες στις οποίες υπάρχουν θεσμοί,η ίδια η έννοια του "δικαίου" έχει ενσωματωθεί στο εκάστοτε θεσμικό πλαίσιο και αντανακλά τις επικρατούσες-στη συγκεκριμένη χρονική συγκυρία- πολιτικές αντιλήψεις περί δικαιοσύνης.Με άλλα λόγια η "δικαιοσύνη" στις πολιτικές κοινωνίες είναι πολιτική και όχι μεταφυσική έννοια και διαμορφώνεται από την αλληλεπίδραση των πολιτικών αντιλήψεων της δεδομένης κοινωνίας.

Αν ο Νόμος αντιστοιχούσε κάθε φορά στην περί δικαίου αντίληψη της κοινωνίας,δε θα υπήρχε λόγος να υπάρχει νομοθετική διαδικασία.Η κοινωνία θα ήταν ένα στατικό μόρφωμα,υποκείμενο σε ένα αμετάβλητο νομικό πλαίσιο υφιστάμενο στο διηνεκές...
Τέτοιες κοινωνίες νομοθετικής αδράνειας,ιστορικά έχουν υπάρξει και αντιστοιχούν σε καθεστώτα πολιτικού ή θρησκευτικού ολοκληρωτισμού.
Ευτυχώς όμως,οι ζωντανοί οργανισμοί που συγκροτούν τις υπόλοιπες κοινωνίες διαρκώς εξελίσσονται και,μαζί μ'αυτούς,εξελίσσονται και οι κοινωνικοί θεσμοί.

Οι Νόμοι λοιπόν αλλάζουν προσαρμοζόμενοι στις κοινωνικές απαιτήσεις.
Αλλά, η διαδικασία αλλαγής των Νόμων,προβλέπεται από άλλους Νόμους ήδη υφιστάμενους.
Εν προκειμένω,στις κοινοβουλευτικές δημοκρατίες-όπως η Ελλάδα-οι Νόμοι αλλάζουν από το νομοπαρασκευαστικό θεσμικό σώμα,δηλάδή το κοινοβούλιο.
Μέχρι τότε,μπορούν να αμφισβητηθούν από οποιονδήποτε πολίτη,αλλά δεν μπορούν να ακυρωθούν από κανέναν!

Η αντίληψη πως "οι Νόμοι ακυρώνονται έμπρακτα στο πεζοδρόμιο από τα κοινωνικά κινήματα" αντιστοιχεί μεν σε μια υπαρκτή ιδεολογική εκδοχή,αλλά υπονομεύει τη λειτουργία του κοινοβουλίου ως θεσμού.
Είτε λοιπόν αποδεχόμαστε πολιτικά την κοινοβουλευτική διαδικασία, είτε την αμφισβητούμε εν ονόματι άλλων μορφών πολιτικής δράσης.
Το να πατάμε και στις δυο βάρκες,ανάλογα με τη συγκυρία,υποδηλώνει πολιτικό οπορτουνισμό και διαμορφώνει πολίτες καιροσκόπους.

Στο σημείο αυτό είναι απαραίτητο ένα σχόλιο περί "πολιτικής ανυπακοής".
Η έμπρακτη "πολιτική ανυπακοή",όπως την περιέγραψε ο Thoreau, προϋποθέτει την αποδοχή των νομικών κυρώσεων από πλευράς του "ανυπάκουου".Ο ανυπάκουος,επιδιώκει την ποινή ώστε να καταστήσει έμπρακτα σαφές το αποτέλεσμα του- κατ'αυτόν- άδικου Νόμου.Καμία σχέση δηλαδή με την πρακτική των κοινωνικών αμφισβητιών που εναντιώνονται κατ'αρχήν στο κοινωνικό σύστημα.,αλλά στη συνέχεια προστρέχουν στη νομική του προστασία....

Όλη αυτή η θεωρητικολογία,γίνεται επειδή οι κοινωνικές της επιπτώσεις είναι ιδιαίτερα σοβαρές .
Είτε δηλαδή θα προκρίνουμε την πιστή εφαρμογή των Νόμων,ακόμη και αυτών που δεν μας αρέσουν και θα υποστηρίξουμε την κοινοβουλευτική διαδικασία μεταβολής τους,είτε θα επιλέξουμε την ιδιωτική ερμηνεία κάθε Νόμου και άρα την επιλεκτική εφαρμογή του οσάκις κρίνουμε ότι δε θίγει τα συμφέροντά μας.Αυτό,μπορούμε κάλλιστα να το πράξουμε εν ονόματι του "δίκιου" (του δικού μας φυσικά)!
Αφήνω στον αναγνώστη να εκτιμήσει ποιά επιλογή είναι πολιτικά προσφορότερη και τί είδους κοινωνικές συνθήκες διαμορφώνει.

Προσωπικά,επειδή ζω σε μια χώρα που δεν εφαρμόζει τους Νόμους και επειδή εκτιμώ πως η ιδιωτική ερμηνεία του Νόμου προάγει συνθήκες κοινωνικής βίας όπως αυτή που βιώνουμε στην Ελλάδα δεκαετίες τώρα,επιλέγω "την κουρτίνα ένα": Νομοκρατία και κοινοβουλευτική διαδικασία μεταβολής των Νόμων.

Αλλά,πολύ φοβάμαι πως και σ'αυτό το ζήτημα,ανήκω στους μειοψηφούντες...

19/6/2012

Μετεκλογικά...

Μια σύντομη αποτίμηση των εκλογικών αποτελεσμάτων της 18ης/6/2012

-Αρχίζοντας από το δικό μου χώρο (Δράση/Δημιουργία Ξανά) το συμπέρασμα είναι εξόφθαλμο: αποτύχαμε παταγωδώς! Προσωπικά,πίστευα σε ένα 2-2,5%,αλλά ακόμη κι αυτό αποδείχτηκε εξωπραγματικά αισιόδοξο! Το μέλλον είναι πραγματικά άδηλο για τους φιλελεύθερους μεταρρυθμιστές.Είναι προφανές πως ο φιλελευθερισμός δε χαίρει εκτιμήσεως στο εκλογικό σώμα.Αν αυτό οφείλεται στην αποστροφή του κοινού προς τις φιλελεύθερες ιδέες ή στη συστηματική δαιμονοποίησή τους από τα υπόλοιπα κόμματα δεξιάς και αριστεράς,δευτερεύουσα σημασία έχει.
- Η Νέα Δημοκρατία νίκησε και τη συγχαίρω! Δεν ξέρω τί είδους κυβέρνηση θα προκύψει,εύχομαι να είναι σταθερά προσανατολισμένη στην ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας και ελπίζω να πραγματοποιήσει μια-δυο από τις δεκάδες μεταρρυθμίσεις που απαιτούνται.Ενδεικτικά θα μπορούσα να αναφέρω την απλοποίηση του φορολογικού καθεστώτος και την παγίωσή του για μια πενταετία,το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων και την αδιαπραγμάτευτη εφαρμογή των νόμων οσάκις αυτοί-καθημερινά δηλαδή-παραβιάζονται.Ίδωμεν!
-Ο ΣΥΡΙΖΑ απέτυχε να πρωτεύσει.Προσωπικά θεωρούσα πως θα τα κατάφερνε.Ακόμη κι έτσι,η αποτυχία αυτή είναι μάλλον ευτύχημα για τη χώρα,τουλάχιστον μεσοπρόθεσμα.Μεταξύ του πολιτικού τυχοδιωκτισμού (ΣΥΡΙΖΑ) και του αδρανούς συντηρητισμού (ΝΔ),ο πρώτος συνιστά αμεσότερη απειλή για την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας.
-Το ΠΑΣΟΚ,παρέμεινε στην εντατική,πολιτικά απαξιωμένο.Υπό μία έννοια,το ότι συγκράτησε τα ποσοστά του συνιστά επιτυχία.Σε επίπεδο πολιτικής σημειολογίας πάντως,είναι σαφές πως έχει κλείσει τον ιστορικό του κύκλο (ήδη η μετονομασία του έχει δρομολογηθεί).Παραμένει βέβαια ζωντανό το κοινωνιολογικό του πρόταγμα,μόνο που έχει εξ ολοκλήρου υιοθετηθεί από το ΣΥΡΙΖΑ.Σε επίπεδο "ηθικολογίας" (αδόκιμος όρος για τα πολιτικά πράγματα),το ΠΑΣΟΚ υπήρξε κατά 70% υπαίτιο για τη χρεοκοπία,αλλά χρεώθηκε την πολιτική ευθύνη κατά 90%,γεγονός μάλλον "άδικο" ιδιαίτερα αν λάβει κανείς υπ'όψιν του την πολιτική επικράτηση της ΝΔ που φέρει μεγάλη ευθύνη για τα σημερινά αδιέξοδα.Αλλά στην πολιτική (και στη ζωή) η έννοια της "δικαιοσύνης" είναι πολύ σχετική...
-Οι "Ανεξ.Έλληνες" βγήκαν τέταρτοι,έχοντας υποστεί σημαντικές απώλειες προς τη ΝΔ.Από τη στάση του κόμματος στις διερευνητικές διαδικασίες σχηματισμού κυβέρνησης,θα διαφανεί αν έχει όντως ρεαλιστική πολιτική πρόταση ή αν εξαντλείται η δυναμική του στην πολιτική διαμαρτυρία.Στη δεύτερη περίπτωση,η πολιτική του φθίση είναι νομοτελειακά προδιαγεγραμμένη.
-Η "Χρυσή Αυγή" ανήκει αναμφισβήτητα στους νικητές των εκλογών! Έχοντας υποστεί συστηματικό αποκλεισμό από τα ΜΜΕ λόγω της "πολιτικά μη ορθής" ιδεολογίας της,διατήρησε τα ποσοστά της.Το επεισόδιο Κασιδιάρη,σύμφωνα με τους αναλυτές,όχι μόνο δεν την έφθειρε αλλά μάλλον την ενίσχυσε.Είναι προφανές πως,όσο κι αν μας απωθεί ως πολιτική παρουσία,η Χρυσή Αυγή εκφράζει κάποια υπαρκτά κοινωνικά αιτήματα με προέχον αυτό της ασφάλειας και της πάταξης της εγκληματικότητας.Όσο το κράτος δεν ανταποκρίνεται σ'αυτά,τόσο η παρουσία της Χ.Α θα βρίσκει ερείσματα στην κοινωνία.Επιπλέον,σε ιδεολογικό επίπεδο,είναι για μένα σαφές πως οι αντιλήψεις της Χ.Α που χαρακτηρίζονται από ξενοφοβία,ρατσισμό,μισαλλοδοξία,εθνο-λαϊκισμό και εχθρικότητα προς τις αξίες του ευρωπαϊκού διαφωτισμού βρίσκουν σύμφωνη μεγάλη μερίδα Ελλήνων.Κοινώς,παρά τους κομπασμούς μας,δεν είμαστε και τόσο δημοκράτες όσο βαυκαλιζόμαστε!
-Η "Δημ.Αρ" διατήρησε τα ποσοστά της,χάνοντας δυο έδρες στο κοινοβούλιο.Σχετική επιτυχία,αφού δε λεηλατήθηκε προς το ΣΥΡΙΖΑ (όπως το ΚΚΕ) αλλά μάλλον και ένδειξη των ορίων αυτού του ευπρεπούς αλλά πολιτικά άχρωμου αριστερού κόμματος.Θα επιθυμούσα τη συμμετοχή της σε μια φιλο-ευρωπαϊκή κυβέρνηση,αλλά αυτό προϋποθέτει τον αποχωρισμό της αφόρητης θεωρητικολογίας που τη διακατέχει και τη διατύπωση ρεαλιστικών πολιτικών θέσεων.Ίδωμεν και εδώ!
-Το ΚΚΕ τέλος υπέστη πανωλεθρία! Για την ακρίβεια,μεγάλο μέρος των οπαδών του ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ με την προοπτική "αριστερής διακυβέρνησης".Είναι σαφές πως η ηγετική ομάδα έχει χάσει την επαφή με τα στελέχη του κόμματος και αυτό μάλλον σηματοδοτεί εξελίξεις ακόμη και για το παραδοσιακά αρτηριοσκληρωτικό ΚΚΕ.Φαίνεται επίσης πως η πρόταση του κόμματος για "έξοδο απ'την Ευρώπη" δε γίνεται πλήρως αποδεκτή από σημαντική μερίδα των στελεχών που κατέφυγαν στο-ρητορικά φιλοευρωπαϊκό-ΣΥΡΙΖΑ.

Και τώρα τί γίνεται?
Θα σχηματιστεί κυβέρνηση "ευρωπαϊκής προοπτικής"?
Θα προχωρήσει σε μεταρρυθμίσεις στην κρατική λειτουργία?
Θα αντιμετωπίσει πολιτικά το μαινόμενο ΣΥΡΙΖΑ που θα εξωθεί σε πολιτικούς εξτρεμισμούς?

Σύντομα θα γνωρίζουμε.
Προσωπικά,αν μπορώ να εκφράσω μια ευχή,είναι η κυβέρνηση που θα προκύψει να αρχίσει να εφαρμόζει τους νόμους (ξεκινώντας απ'τον αντικαπνιστικό).
Αν γίνει αυτή η αρχή,μπορούμε να ελπίζουμε σε μια-μακρά-διαδικασία εξευρωπαϊσμού...

18/6/2012

Προάσπιση ιδιωτικού χώρου

Με αφορμή το  γνωστό περιστατικό αυτοδικίας στην Παιανία, επείγει η οριοθέτηση του δικαιώματος αυτοάμυνας.


Δε θα ασχοληθώ με τις λεπτομέρειες της δολοφονίας (αν έγινε σπίτι ή στο δρόμο,σκόπιμα ή κατά λάθος,εν βρασμώ ή εν ηρεμία κλπ),αυτά θα τα αξιολογήσει το δικαστήριο.
Δε θα ασχοληθώ επίσης με τα "πολιτικά συμπεράσματα" (βλέπε: πολιτική εκμετάλλευση του φόνου) που σπεύδει να εκμαιεύσει ο ανεύθυνος λαϊκισμός δεξιών και αριστερών.
Προσωπικά με προβληματίζει κάτι άλλο: "πρέπει εντός του ιδιωτικού μας χώρου να έχουμε δικαίωμα οπλοχρησίας"?
Για να το θέσω απλούστερα:" αν ένας διαρρήκτης εισβάλλει στο σπίτι/αυτοκίνητο/γραφείο μας και απειλήσει τη ζωή/οικογένειά μας,έχουμε το δικαίωμα να τον σκοτώσουμε"?

Πριν δώσω την προσωπική μου απάντηση,πρέπει να σημειώσω δυο βασικούς άξονες του συλλογισμού μου:

α) Η υπεράσπιση της ζωής,το δικαίωμα επιβίωσης,συνιστά επιβεβαιωμένο ένστικτο κάθε έμβιου όντος (και του ανθρώπου).Κατά λογική συνέπεια η προάσπιση της ζωής των κατοίκων μιας κοινότητας,συνιστά θεμελιώδη υποχρέωση του ηγεμόνα της ή του θεσμικού πλαισίου που οικοδομεί το πολίτευμά της και προσδιορίζει το φορέα πολιτικής προστασίας (εκτελεστική εξουσία):κάθε κοινωνία,ανεξαρτήτως πολιτεύματος (δημοκρατία,μοναρχία,ολιγαρχία κλπ) απαγορεύει το φόνο και τιμωρεί το δολοφόνο.Η ποινικοποίηση του φόνου δεν τίθεται υπό αμφισβήτηση από κανένα νομικό σύστημα όπου γης!
Επιπλέον,σε όλες τις κοινωνίες,γίνεται κατανοητό πως το δικαίωμα διάπραξης φόνου πρέπει να το έχει αποκλειστικά ο φορέας της εκτελεστικής εξουσίας (αστυνομία).Στις δυτικές δημοκρατίες το δικαίωμα αυτό της αστυνομίας οφείλει να ασκείται -λέει ο νόμος- για σκοπούς αυτοάμυνας.Σε αντίθετη περίπτωση,ο αστυνομικός που δολοφονεί καθ'υπέρβασιν εξουσίας τελεί υπό κατηγορία.Σε λιγότερο δημοκρατικές κοινωνίες η αστυνομική καταστολή ασκείται χωρίς νομικούς περιορισμούς.
Το θεωρητικό όμως αυτό πλεονέκτημα των δυτικών δημοκρατιών,αίρεται εν μέρει από έναν άλλο παράγοντα,ανύπαρκτο στις μη κοινοβουλευτικές χώρες: μιλώ για την ιδεολογική νομιμοποίηση της βίας για πολιτικές επιδιώξεις,την οποία έχει υιοθετήσει τμήμα του πολιτικού τους δυναμικού.
Αυτή η νοητική κατασκευή είναι εξαιρετικά προβληματική,διότι χρησιμοποιώντας την πολιτική σκέψη
"εισάγει απ'το παράθυρο" τη βία ως πολιτικό όπλο-άρα δικαιολογεί τους φόνους πολιτών,ως αναγκαίο
"μέσον" για την επίτευξη απώτερων πολιτικών επιδιώξεων.
Φυσικά σε χώρες μη-κοινοβουλευτικές,τέτοιου είδους νοητικές ακροβασίες είναι αδιανόητες.
Για παράδειγμα στο θρησκευτικό απολυταρχισμό του Ιράν ή στον πολιτικό απολυταρχισμό της Κίνας,δεν υπάρχει περιθώριο να αναπτυχθεί "17Ν" ούτε "Χρυσαυγή"!
Δεν υπάρχει χώρος για θεωρητική υποστήριξη της πολιτικής βίας εκεί που το Κράτος ασκεί ολοκληρωτική και άνευ διακρίσεων βία.
Εξυπνακισμοί περί δήθεν "χαλαρής βίας" την οποία συνιστούν-κατά ΣΥΡΙΖΑ-τα γιαουρτώματα,οι μούτζες και οι καταλήψεις,ευδοκιμούν μόνο σε κρατικές οντότητες χαλαρής έως ανύπαρκτης καταστολής (όσο κι αν οι εκ του ασφαλούς "επαναστάτες" υποστηρίζουν το αντίθετο)...

β) Η ιδιωτική σφαίρα του πολίτη συνιστά προ-απαιτούμενο των ατομικών του δικαιωμάτων.
Η προάσπιση του ιδιωτικού χώρου,δεν αποτελεί φιλελεύθερη ιδεοληψία.Είναι βασική προϋπόθεση για τη διαμόρφωση της ατομικής συνείδησης του καθενός μας.Κάθε άτομο χρειάζεται έναν ιδιωτικό χώρο εντός του οποίου μπορεί να διαμορφώνει τις σκέψεις,τη συμπεριφορά,τον αναστοχασμό,όλα όσα εν γένει απαιτούνται για να συγκροτηθεί η προσωπικότητα του ανθρώπου.
Αντίστροφα,η ιστορία έχει δείξει πως οποτεδήποτε καταργήθηκε βίαια ο ιδιωτικός χώρος των ατόμων,αυτό συνοδεύτηκε από επικράτηση καθεστώτων πλήρους πολιτικού ολοκληρωτισμού.
Η ύπαρξη ιδιωτικού χώρου λοιπόν συνιστά συνθήκη ικανή και αναγκαία για την ευδοκίμηση των ατομικών δικαιωμάτων και-κατά προέκταση-των πολιτικών ελευθεριών.
Μιλώντας για ατομικά δικαιώματα και πολιτικές ελευθερίες,κινούμαστε στο ιδεολογικό πεδίο του φιλελευθερισμού.Το τμήμα της αριστεράς που αποδέχεται τον πολιτικό φιλελευθερισμό (ΔΗΜ.ΑΡ) υιοθετεί σαφώς ηπιότερη στάση έναντι της ιδιωτικής περιουσίας,αν και ακόμη έχει δρόμο να διανύσει προκειμένου να αποδεχτεί το δικαίωμα του επιχειρείν και την οικονομία του ανταγωνισμού...

Προσωπικά,θεωρώ το δικαιώματα στη ζωή και στο απαραβίαστο του ιδιωτικού χώρου θεμελιώδη και αδιαπραγμάτευτα.
Κατά συνέπεια,το δικαίωμα του ανθρώπου να προασπίζει τη ζωή του εντός του ιδιωτικού του χώρου πρέπει να θεωρείται δεδομένο.
Άρα,εντός του ιδιωτικού μας χώρου-στον οποίο ο νόμιμος φορέας βίας,η αστυνομία,πρέπει να έχει περιορισμένη πρόσβαση αν θέλουμε να ζούμε σε δημοκρατικό περιβάλλον-πρέπει να είμαστε ελεύθεροι να χρησιμοποιήσουμε οποιοδήποτε πρόσφορο μέσο,προκειμένου να υπερασπίσουμε τη ζωή μας.
Συνεπώς,ναι,πρέπει να μπορούμε να πυροβολήσουμε και δυνητικά να σκοτώσουμε έναν εισβολέα στο σπίτι μας,ο οποίος απειλεί εμάς ή την οικογένειά μας.

Υπάρχουν δύο βασικές ενστάσεις απέναντι στην πρότασή μου:
-Η πρώτη υποστηρίζει πως δεν πρέπει να υπάρχει αυτοδικία.Το επιχείρημα είναι αφαιρετικό.Αυτοδικία έχουμε όταν σε δημόσιο (όχι σε ιδιωτικό) χώρο επιχειρεί κάποιος πολίτης να υποκαταστήσει την αστυνομία.Προφανώς δεν πρόκειται περί αυτού.Από ένα πάρκο δεν έχω δικαίωμα να εκδιώξω κανέναν,από το σπίτι μου όμως διώχνω όποιον θέλω και όποτε θέλω,δίχως να χρειάζεται να αιτιολογήσω την πράξη μου.
-Η δεύτερη υποστηρίζει πως έχουμε δικαίωμα να αμυνθούμε αλλά όχι και να σκοτώσουμε τον επιτιθέμενο.Είναι μια εντελώς θεωρητική εκτίμηση,η οποία δεν αντιστοιχεί στις πραγματικές συνθήκες της εισβολής: ο εισβολέας μας αιφνιδιάζει,κατά κανόνα οπλισμένος και ενδεχομένως σωματικά δυνατότερος.Ο πυροβολισμός ίσως να είναι η μοναδική μας επιλογή.

Υπάρχει τέλος μια τρίτη ένσταση με σοβαρότερη επιχειρηματολογία.Ό'τι δηλαδή ακόμη και στον ιδιωτικό μας χώρο δε δικαιούμαστε να παραβαίνουμε τον νόμο (π.χ.να δέρνουμε ή να βασανίζουμε τα παιδιά μας ή τρίτους).Εφ'όσον ο νόμος απαγορεύει τη δολοφονία πρέπει η απαγόρευση να ισχύει και εντός του ιδιωτικού μας χώρου!
Το επιχείρημα μοιάζει εύλογο εκ πρώτης όψεως.Καταλύεται όμως όταν τεθεί υπ'όψιν το κριτήριο της  απειλής της ζωής.Θεωρώ πως κάθε εισβολέας δυνητικά συνιστά απειλή για τη ζωή μας.Οφείλουμε να αμυνθούμε με κάθε πρόσφορο μέσο.

Ανακεφαλαιώνοντας,πιστεύω πως πρέπει να θεσπιστεί νομοθετικά το δικαίωμα οπλοχρησίας εντός του ιδιωτικού μας χώρου για περιπτώσεις στις οποίες στοιχειοθετείται δυνητική απειλή της ζωής μας (π.χ διάρρηξη,βίαιη εισβολή).
Νομίζω κάτι τέτοιο είχε προτείνει πριν λίγο καιρό ο Καρατζαφέρης και λοιδωρήθηκε από την politically correct κυριαρχούσα διανόηση.
Δεν υπάρχει τίποτε χειρότερο από το στρουθοκαμηλισμό των διανοούμενων μπροστά στην ωμή βία των κακοποιών.
Το μόνο που επιτυγχάνει,είναι να αναβάλλει την αντιμετώπιση της εγκληματικότητας και να την αναθέτει...νομοτελειακά στη "Χρυσαυγή"!

9/6/2012

Σβαρνούτ

Ο Στέλιος Κούλογλου (spin doctor) ενοχλήθηκε απ΄την επιστολή Τζήμερου στη Μέρκελ και ιδιαίτερα απ'την προσφώνηση "εξοχοτάτη" που χρησιμοποίησε ο αποστολέας.
Συμφωνώ μαζί του κι εγώ ενοχλήθηκα!
Παρόλο που θα ψηφίσω "Δημιουργία/Δράση",αφού συμφωνώ με το μεγαλύτερο μέρος των απόψεων που εκφράζουν,θεωρώ την ανοιχτή επιστολή προς ηγέτη άλλης χώρας ενέργεια πολιτικά άσκοπη και σε επίπεδο εντυπώσεων δυνητικά παρεξηγήσιμη.
Η δε παρότρυνση "να μας στείλει στο διάβολο" είναι ηθικά άκομψη και με προσβάλλει σαν Έλληνα!
Ασφαλώς πρόκειται για ατυχέστατη επιλογή του Θ.Τζήμερου!

Ο Στ.Κούλογλου όμως γράφει κι άλλα εδώ τα οποία σηκώνουν πολλή συζήτηση.

Ξεκινάμε από τη διαπίστωσή του πως "η άρχουσα τάξη της χώρας δεν είχε ποτέ ανεπτυγμένη εθνική συνείδηση".
Πιθανόν,αλλά υπήρχαν πολλές ισχυρές αιτίες γι'αυτό: η ίδια η Ελλάδα ως νεοσύστατο κράτος,οφείλει την ύπαρξή της στη ναυμαχία του Ναυαρίνου.Εκεί ο ενωμένος στόλος Άγγλων-Γάλλων-Ρώσων (Κόδριγκτον-Δεριγνύ-Χέυδεν),καταναυμάχησε τον τουρκο-αιγυπτιακό στόλο του Ιμπραήμ καταφέρνοντας συντριπτικό πλήγμα στον Αιγύπτιο στρατηλάτη που διαγούμιζε την Πελοπόννησο.Την ίδια στιγμή,εμείς -οι Έλληνες-είχαμε στείλει το δικό μας στόλο στον πάτο της θάλασσας,στα πλαίσια του δεύτερου εμφύλιου πόλεμου με τον οποίο ασχολούμασταν.Είναι μάλλον βέβαιο πως δίχως το Ναυαρίνο,η ένδοξη επανάστασή μας,παρά τον ασύλληπτο ηρωισμό των κατά τόπους αγωνιστών,θα έσβηνε.
Αλλά,η μη-άρχουσα τάξη,είχε μήπως ποτέ ανεπτυγμένη εθνική συνείδηση?
Πότε την απέκτησε?
Το 1922 στο Σαγγάριο όταν ο "Ριζοσπάστης" καλούσε τους φαντάρους "να παρατήσουν τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο που κάνουν για λογαριασμό των Άγγλων καπιταλιστών"?
Μήπως το 1924 στην 4η ολομέλεια του ΚΚΕ που προκρίθηκε το σύνθημα για "ενιαία και ανεξάρτητη Μακεδονία και Θράκη" κατ'απαίτηση του Βούλγαρου Γ.Γ της Κομιντέρν Γκιόργκι Δημητρώφ?
Ή τέλος στις 31/3/1946,όταν το ΚΚΕ αντί  συμμετοχής στις εκλογές προτίμησε την ένοπλη επίθεση στο σταθμό χωροφυλακής Λιτοχώρου,ξεκινώντας ουσιαστικά τον τρίτο γύρο του εμφυλίου?

Στη συνέχεια ο Σ.Κ μέμφεται τον Παναγιώτη Κανελλόπουλο για την ιστορική του αποστροφή προς το Βαν-Φλητ "στρατηγέ ιδού ο στρατός σας".Μιλάμε για το 1948,εποχή κατά την οποία το ΚΚΕ είχε εξαπολύσει ένοπλη ανταρσία εναντίον της νόμιμα εκλεγμένης κυβέρνησης της χώρας,έχοντας την αμέριστη υλική-ηθική-επιχειρησιακή υποστήριξη του σοβιετικού μπλοκ και-μέχρι τη ρήξη με την ΕΣΣΔ- του Τίτο! Η εξουθενωμένη από τον πόλεμο και την κατοχή Ελλάδα,ευτύχησε εκείνες τις ώρες να δεχτεί τη στήριξη της ηγέτιδας δύναμης του ελεύθερου κόσμου,των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. Η ρήση του Κανελλόπουλου,αποτύπωνε πλήρως το αίσθημα ευγνωμοσύνης της συντριπτικής πλειοψηφίας των Ελλήνων,όσο κι αν αυτό δεν αρέσει ίσως στον κύριο Κούλογλου.Προχωρώντας ένα βήμα παρακάτω,θα υποστηρίξω πως -όσο κι αν διαφωνώ με τις μετεμφυλιακές πολιτικές διώξεις των αριστερών- η κατάληξη του εμφυλίου πολέμου,η ήττα δηλαδή του ΚΚΕ,υπήρξε ευτύχημα για τη μεταπολεμική μοίρα της Ελλάδας.Σε αντίθετη περίπτωση θα είχαμε κι εμείς γευτεί τις "χάρες" του υπαρκτού σοσιαλισμού...

Ο Σ.Κ υποστηρίζει πως για τα δεινά  της χώρας μας τα τελευταία δύο χρόνια φταίει ο...νεοφιλελευθερισμός (πρωτότυπο)! Έχω συνηθίσει σ'αυτή την κραυγή.Όπως οι " μάγισσες" στο Μεσαίωνα συγκέντρωναν το μένος του πλήθους ,έτσι και σήμερα,για όλα φταίει ο "νεοφιλελευθερισμός"!
Το ερώτημα "τί πρεσβεύει ο νεοφιλελευθερισμός" κανέναν δεν απασχολεί (όπως άλλωστε κανείς δεν ήξερε τί σήμαινε "μάγισσα").Ο "νεοφιλελευθερισμός" είναι ο βολικός αποδιοπομπαίος τράγος του σύγχρονου λαϊκισμού.Μέχρι και για τη φορολογική επιδρομή έχει ενοχοποιηθεί...
"Νεοφιλελευθερισμός" λοιπόν στην Ελλάδα επικρατεί: στη χώρα που έχει το πολυπλοκότερο φορολογικό καθεστώς,φορολογεί την ακίνητη περιουσία,συντηρεί κλειστά επαγγέλματα,χρειάζεσαι για έναρξη επιχείρησης περί τους 6-18 μήνες λόγω δαιδαλώδους γραφειοκρατίας,υπάρχει κρατικό μονοπώλιο στην ενέργεια,εκατοντάδες κρυφές και φανερές επιδοτήσεις προνομιούχων επαγγελματικών κλάδων,μηδενική ανταγωνιστικότητα,συνεχή πρωτογενή ελλείμματα,ασταμάτητος εξωτερικός δανεισμός για την τροφοδοσία του κράτους,ανεξακρίβωτος αριθμός-μέχρι πέρυσι(!)-υπαλλήλων του ευρύτερου δημόσιου τομέα και δημοσίων οργανισμών,καθολική υπέρ του δημοσίου νομοθεσία στις συναλλαγές με τρίτους...
Πουθενά δε βρίσκω ίχνος φιλελευθερισμού στην Ελληνική οικονομία,εκτός από το δικαίωμα στην κατοχή ιδιωτικής περιουσίας,το οποίο φρόντισε το ΠΑΣΟΚ να το μετατρέψει περίπου σε ιδιώνυμο αδίκημα...
Ο κ.Κούλογλου μάχεται ανεμόμυλους!

Στη συνέχεια,ο ίδιος υποστηρίζει πως για τις ελλείψεις στα φάρμακα φταίει η παρακράτηση ενός δισεκατομμυρίου ευρώ που "δε μας έδωσαν οι δανειστές για να μας εκβιάσουν"!
Μα αν έχουμε φτάσει στο σημείο να εξαρτάται από δανεικά η φαρμακευτική μας επάρκεια για ποιού είδους "εθνική αξιοπρέπεια" μας μιλάει ο αρθρογράφος?
Πώς γίνεται να είμαστε "εθνικά υπερήφανοι" και ταυτόχρονα να ζητιανεύουμε λεφτά για φάρμακα?
Αν όντως το πρόβλημα είναι το ένα δις.ευρώ που "δε μας έδωσαν" γιατί δεν περικόπτουμε ισόποσες δαπάνες? Μάλλον είναι νεοφιλελεύθερο αυτό που προτείνω,οπότε ας επιστρέψουμε στην εθνικά υπερήφανη επαιτεία!

Ο Σ.Κ κλείνει το άρθρο του ως συνεπής μαρξιστής διαβεβαιώνοντάς μας πως "η Ιστορία επαναλαμβάνεται" και πως "η Αριστερά θα δώσει-όπως και τότε (sic)-έτσι και τώρα τη μάχη της εθνικής ανεξαρτησίας"!
Ευτυχώς όμως,η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται,λέω εγώ.
Γι'αυτό και η "μάχη" που δίνει ο ΣΥΡΙΖΑ υπέρ διατηρήσεως των συντεχνιακών προνομίων όσων μετανάστευσαν απ'το βαθύ ΠΑΣΟΚ στους κόλπους του,είναι εκ των προτέρων καταδικασμένη.
Πολύ απλά "τα νούμερα δε βγαίνουν".
Ο ιστορικισμός της αριστεράς την οδηγεί στον πειρασμό να " εκβιάζει την ιστορία".
Η απέχθειά της όμως για την πραγματική οικονομία,την κάνει να αγνοεί πως η οικονομία δεν εκβιάζεται.
Ας μην ανησυχούμε όμως.
Όταν και το πείραμα ΣΥΡΙΖΑ θα αποκαλύψει τα αδιέξοδά του,θα φταίει πάλι ο...νεοφιλελευθερισμός!

Καλές λοιπόν οι ιδεοληψίες της ελληνικής αριστεράς,αλλά εξίσου καλό είναι "να μαζεύουμε πού και πού το χαλί": "σβαρνούτ" δηλαδή όπως εικάζεται πως είπε ο Στάλιν στο Ζαχαριάδη,άλλο αν ο τελευταίος δεν το μάζεψε εγκαίρως και το πλήρωσαν ένα σωρό αθώοι...

7/6/2012

Το στοιχειωμένο τρία

Σκηνή 1η: εκλογές 1993.Σκηνικό κοινωνικής και πολιτικής έντασης (ανατροπή κυβέρνησης ΝΔ από Συμπιλίδη,πρώτες απόπειρες ιδωτικοποιήσεων/ξεσηκωμός συντεχνιών,ρεβανσισμός ΠΑΣΟΚ για το "βρώμικο "89" κλπ).Ψηφίζω "Συνασπισμό" ελπίζοντας στην είσοδο του κόμματος (και του μακαρίτη Μιχάλη Παπαγιαννάκη) στη Βουλή.Το κόμμα λαμβάνει 2,93% και μένει εκτός κοινοβουλίου...

Σκηνή 2η:εκλογές 2012.Σκηνικό κοινωνικής/πολιτικής κατάρρευσης εν μέσω οικονομικής χρεοκοπίας.Ψηφίζω "Δράση" ελπίζοντας στην είσοδό της (και του Στέφανου Μάνου) στη Βουλή.Τα αποτελέσματα είναι αποκαρδιωτικά (1,8% μόλις)...Το εγχείρημα θα έχει μια δεύτερη ευκαιρία σε λίγες μέρες,ως συνασπισμός "Δράση/Δημιουργία Ξανά" αλλά με εξίσου δυσοίωνες προοπτικές...

Το στατιστικό ελάχιστο του 3% που απαιτείται για την είσοδο ενός κόμματος στη Βουλή,αντιστοιχεί  σε περίπου 200.000 ψήφους.Μοιάζει δύσκολο να βρεθούν τόσοι ψηφοφόροι για να προασπίσουν μια μεταρρυθμιστική πολιτική πρόταση σήμερα (όπως και πριν είκοσι χρόνια)!
Αν ίσχυε η "απλή αναλογική" εκτιμώ πως τα πράγματα θα ήταν σαφώς προτιμότερα: τα κόμματα θα εξαναγκάζονταν σε συνεργασίες και κατά συνέπεια το πολιτικό/κοινωνικό κλίμα θα ήταν ηπιότερο.Ο "κυρίαρχος λαός" αντί να εξωθούνταν σε συγκρούσεις και τεχνητές πολιτικές οξύνσεις,θα εξοικειώνονταν με την αντίληψη των πολιτικών συνθέσεων,των συνεργασιών,της αναζήτησης κοινών στόχων αντί της μέχρι τέλους αντιπαράθεσης.Βαθμιαία θα εξέλιπε η λαϊκίστικη ρητορική περί "προδοτών","εχθρών του λαού","δοσίλογων" κλπ που δηλητηριάζει την πολιτική πρακτική στη χώρα.
Οι πολίτες θα εκπαιδεύονταν στο διάλογο και στην ανεκτικότητα.
Η ανοχή στο διαφορετικό θα πραγματώνονταν καθημερινά.
Η δημοκρατία μας θα ήταν πολύ καλύτερη: θα σέβονταν τις μειοψηφίες!
Οι ανεκτικοί στο διαφορετικό/συνδιαλεγόμενοι πολίτες,εύκολα θα μετέφεραν αυτή την αντίληψη στα σπίτια τους ως ανεκτικοί στο διαφορετικό/συνδιαλεγόμενοι γονείς,καλλιεργώντας στα ελληνόπουλα αντίστοιχη κουλτούρα συνδιαλλαγής και αλληλοσεβασμού,αντί της αγένειας που εκπροσωπούν οι μούτζες και ο αποκρουστικός εφηβικός τσαμπουκάς των σημερινών μας βλασταριών!
Η απλή αναλογική είναι κάτι πολύ ουσιαστικότερο από εκλογικό σύστημα: προάγει τη δημοκρατία στην πράξη!

Επειδή όμως η από μέρους μου επίκληση της απλής αναλογικής μπορεί να εκληφθεί ως υστερόβουλη-αφού ευνοεί το Μάνο-δε θα επιμείνω περισσότερο και θα επιστρέψω στο "τρία".
Ο αριθμός "3" ανήκει στους μαγικούς αριθμούς: ο τριαδικός Θεός,οι τρεις μάγοι με τα δώρα,οι τρεις δοκιμασίες,οι τρεις πύλες της κόλασης,τα τρία στάδια της "θείας Κωμωδίας",οι τριανδρίες των Ρωμαίων,οι τρεις σωματοφύλακες (που ήταν τέσσερις),ο τρικέφαλος Κέρβερος,οι τρεις χάριτες,τα τρία γουρουνάκια και βέβαια...η τρόικα!
Δεκάδες οι χρήσεις του "3" σε όλες τις λαϊκές παραδόσεις.Ίσως αυτό το δέος του "3" να οδήγησε τον "ανώνυμο νομοθέτη",να το θεσπίσει ως όριο κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης.Πάλι καλά που δεν επιλέχτηκε το εξίσου μαγικό "7",γιατί τότε δε θα υπήρχαν καν μικρά κόμματα (ίσως δυο μόνο μεγάλα που θα εναλλάσσονται εν είδει λοτταρίας).

Τί κοινό έχει ο "Συνασπισμός" του 1993 με τη "Δράση" του 2012?
Πολύ περισσότερα απ'όσα φαντάζεται κανείς:
α)είναι και οι δύο χώροι πολιτικά φιλελεύθεροι.Η αντίθετη γνώμη όχι απλά δε φιμώνεται,αλλά ευνοείται να αναπτυχθεί ως "τάση".Η επίκληση της κομματικής πειθαρχίας ηχεί αδιανόητη!
β)είναι χώροι ανεπιφύλακτα φιλο-ευρωπαϊκοί.Υποστηρίζουν τη θέση της Ελλάδας στην οικογένεια των κοινοβουλευτικών ευρωπαϊκών δημοκρατιών.
γ)είναι χώροι μεταρρυθμιστικοί.Υποστηρίζουν το διαχωρισμό εκκλησίας/κράτους,την κοινωνική θητεία,την εναλλακτική-μέχρι νομιμοποίησης- πολιτική για τα ναρκωτικά ,το σεβασμό στους αλλοεθνείς/αλλόθρησκους/αλλόγλωσσους/άθρησκους/διαφορετικούς εν γένει ανθρώπους.
δ)είναι σχηματισμοί φιλο-κοινοβουλευτικοί.Υποστηρίζουν την υπεροχή του κοινοβουλίου έναντι άλλων μορφών αντιπροσώπευσης.Είναι συνεπώς αστικοί σχηματισμοί.Δεν επιδιώκουν την ανατροπή του κοινοβουλευτικού καθεστώτος.
ε)διαπνέονται κατ'ανάγκη από έναν ελιτισμό (θέλουν δε θέλουν) λόγω της υψηλής παιδείας των στελεχών τους και σ'ένα βαθμό σ'αυτόν οφείλεται η μειωμένη απήχηση που έχουν στο εκλογικό σώμα.

Διαφορές, θα ρωτήσει κάποιος, δεν έχουν?
Ασφαλώς και έχουν.Ο "Συνασπισμός" εξέφραζε την ανανεωτική/δημοκρατική αριστερά του "93, η "Δράση" τη φιλελεύθερη δεξιά του 2012.Ο "ΣΥΝ" μετεξελίχθηκε σε "ΔΗΜ.ΑΡ",η "Δράση" προέκυψε από την απόσπαση των φιλελεύθερων απ'τον κορμό της ΝΔ.
Η βασική διαφορά των χώρων-κατά τη γνώμη μου-είναι η αντίληψή τους για την οικονομία.
Η ΔΗΜ.ΑΡ,ως αριστερό κόμμα,τη θεωρεί διαχωρισμένη απ΄την πολιτική και "υποδεέστερή της",γι'αυτό και ζητά κυβερνητικές παρεμβάσεις στην αγορά.
Η "Δράση",ως φιλελεύθερο σχήμα,θεωρεί την οικονομία και την πολιτική αλληλένδετες και συνδέει κάθε πολιτική μεταρρύθμιση με αντίστοιχες οικονομικές προϋποθέσεις.
Εδώ κάπου ερμηνεύεται και η προσωπική μου πορεία.
Το "93,ως σοσιαλίζων,θεωρούσα τις "αγορές" περίπου εχθρούς της κοινωνίας και πίστευα στην ανάγκη κυβερνητικών ρυθμίσεων που θα "εκλογίκευαν" τις συνέπειες του οικονομικού αναταγωνισμού.
Τώρα πια, φιλελεύθερος ων, θεωρώ την ελεύθερη αγορά προαπαιτούμενο της πολιτικής ελευθερίας και εκτιμώ πως είναι οι κυβερνητικές παρεμβάσεις που στρεβλώνουν-επί τα χείρω- τις κοινωνικές συνέπειες του κρατικά χειραγωγούμενου οικονομικού ανταγωνισμού.
Μπορώ όμως πολύ άνετα να συζητήσω με το μέσο ψηφοφόρο της ΔΗΜ.ΑΡ. του οποίου τη συγκρότηση κατά κανόνα εκτιμώ!

Στην πορεία της εικοσαετίας βέβαια,παρέμεινα αστός.Το μόνο που άλλαξε ήταν πως παλιά αποδοκίμαζα τον αστικό πολιτισμό (και με γοήτευε η εικόνα του "φυσικού ανθρώπου"),ενώ σήμερα είμαι ανεπιφύλακτος υποστηρικτής του! Χρειάστηκε να διαβάσω Hayek για να κατανοήσω αυτό που υποσυνείδητα εκτιμούσα!

Όλα αυτά βέβαια,θεωρητική σημασία έχουν μόνο.Κουβέντα να γίνεται! Στις 17 του μηνός.ο "κυρίαρχος λαός" θα επανεκτονωθεί με τον πολιτισμικό αταβισμό που του έχουν χρόνια καλλιεργήσει και εμείς θα θυμηθούμε τους στίχους του ποιητή:


"Επιδιώκοντας το τρία,
παίρνουμε διαρκώς τα τρία"

7/6/2012

Tο δόγμα του Βένιου

Το σύντροφο Βένιο Αγγελόπουλο δεν τον γνωρίζω.Το όνομά του το άκουσα πρόσφατα με αφορμή την αναδίφηση της δίκης της 17Ν.Ακολουθούν δυο χαρακτηριστικά αποσπάσματα των δηλώσεών του.

http://www.megatv.com/megagegonota/summary.asp?catid=17532&subid=2&pubid=29391196

Ο Β.Α λοιπόν "δεν έχει μετανιώσει στο παραμικρό" που υπερασπίστηκε τον  Αλ.Γιωτόπουλο.
Προφανώς η υπεράσπιση ενός κατηγορούμενου,αποτελεί θεμελιώδη κατάκτηση των ατομικών δικαιωμάτων του ανθρώπου.Προφανώς και κάθε κατηγορούμενος δικαιούται υπεράσπισης και απολογίας.Προφανώς και κάθε κατηγορούμενος είναι αθώος μέχρις αποδείξεως του αντιθέτου (τεκμήριο αθωότητας).Μόνο που ο Αλ.Γιωτόπουλος δεν είναι πλέον κατηγορούμενος.Έχει κριθεί ένοχος ως αρχηγός της "17Ν" για τη σχεδίαση και εκτέλεση πλήθους δολοφονιών και εκτίει ποινή φυλάκισης.Το να δηλώνει λοιπόν κάποιος,εννιά χρόνια μετά,πως δεν έχει μετανιώσει στο παραμικρό επειδή υπερασπίστηκε έναν δολοφόνο,δύο πράγματα μπορεί να υποδηλώνει:
α) είτε ό'τι αποδέχεται τις δολοφονίες και τους δολοφόνους γενικότερα
β) είτε ό'τι αποδέχεται κάποιες δολοφονίες και κάποιους δολοφόνους κατά περίπτωση

Εν προκειμένω,η κατάθεση του Β.Α,αποσαφηνίζει το ερώτημα (α) ή (β).

http://www.tanea.gr/ellada/article/?aid=4725886

Ο Β.Α λοιπόν θεωρεί τη "17Ν" "επαναστατική οργάνωση".
Κατά λογική συνέπεια,οι πράξεις της "17Ν" δε θεωρούνται "κοινές δολοφονίες" αλλά "επαναστατικές ενέργειες" και είναι δικαιολογημένες στο όνομα περαιτέρω πολιτικών επιδιώξεων.
Ποιές ήταν οι πολιτικές επιδιώξεις της "17Ν"?
Ανατρέχοντας στα κείμενά της,ήταν "η ανατροπή του αστικού καπιταλιστικού καθεστώτος" και "η επαναστατική εγκαθίδρυση της σοσιαλιστικής κοινωνίας".
Δυστυχώς βέβαια-για το Βένιο και τη 17Ν-"μιμητές δε βρέθηκαν"."Το να σκοτώνεις έναν το χρόνο" έλεγε ο Βένιος "δε θα φέρει την επανάσταση".Δεν προσδιόρισε ο Βένιος ελάχιστο αριθμό απαιτούμενων σκοτωμένων ανά έτος,προκειμένου να "έρθει η επανάσταση",αλλά πάντως "ένας το χρόνο" προφανώς δεν αρκεί...

Ο Βένιος λοιπόν,είναι ξεκάθαρος στις απόψεις του: υποστηρίζει την ένοπλη επαναστατική βία προκειμένου να ανατραπεί το καπιταλιστικό καθεστώς.
Περιγράφοντάς το διαφορετικά,υποστηρίζει κάποιες δολοφονίες προκειμένου να επιτευχθούν απώτεροι πολιτικοί στόχοι.
Μεγάλος δημοκράτης δηλαδή ο Βένιος και προπάντων ανεκτικός στη διαφορετική άποψη!
Βάζω στοίχημα πως "κουνάει το δάχτυλο" σε πολλούς που δεν τους θεωρεί αρκετά δημοκράτες ή αρκετά ανεκτικούς...

Το επόμενο ερώτημα,είναι τί κάνει ο Βένιος τώρα?
Είναι στους δρόμους με τα φυσεκλίκια και "πραγματώνει την επανάσταση"?
Κυκλοφορεί μέρα ή νύχτα?
Με τα "μονά" βγαίνει ο Βένιος ή με τα "ζυγά"?
Σκοτώνει όσους πρέπει ή "δεν πιάνει τη νόρμα"?

Αντιλάμβάνομαι τον τρόμο σας,αλλά μην ανησυχείτε: ο Βένιος προς το παρόν οικουρεί!
Για την ακρίβεια τυγχάνει σημαίνον στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ και διεκδικεί την είσοδό του στο "αστικό κοινοβούλιο".
Ενδεχομένως να στερείται πυρομαχικών ή να αποφάσισε "να γκρεμίσει τον καπιταλισμό από μέσα".
Ως καθηγητής ο Βένιος πιθανόν γοητεύτηκε από το συμβολισμό: ο  ΣΥΡΙΖΑ ως δούρειος ίππος κατάλυσης του καπιταλισμού!
Ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ δε μας μιλάει για το Βένιο.
Συμφωνεί μαζί του διαφωνεί ή τηρεί σιγή ασυρμάτου για να μη "διαστρεβλωθούν οι θέσεις του απ'τα συστημικά ΜΜΕ"?
Έχει κι άλλους Βένιους ο ΣΥΡΙΖΑ και πόσους?
Πώς θα αξιοποιήσει το Βένιο αύριο το κόμμα, ως κυβέρνηση ή αξιωματική αντιπολίτευση?

Ρητορικές φυσικά οι ερωτήσεις αυτές για μια κοινωνία η οποία έχει αποδεχθεί τη λογική της πολιτικής βίας.
Ο ΣΥΡΙΖΑ μάλιστα έχει επινοήσει τον όρο "χαλαρή βία" για να δικαιολογήσει τα γιαουρτώματα,τα ντου,τις μούτζες,τις καταλήψεις και ένα σωρό χάππενινγκς επαναστατικής γυμναστικής.
Προφανώς η μεγάλη μερίδα του πληθυσμού που θέλγεται αυτή τη στιγμή απ'το κόμμα,αποδέχεται ή πάντως δεν ενοχλείται από αυτές τις πρακτικές.
Κάποιοι αναμφίβολα συμφωνούν και με την οπτική του Βένιου: σκοτώστε τους εχθρούς του λαού και πάρτε τους τα λεφτά να τα μοιραστούμε και να ζήσουμε καλά!
Είναι κοινό μυστικό πως η "17Ν" παρέμενε δεκαετίες ασύλληπτη επειδή την επιχειρηματολογία της (τυπική κοινωνικοπολιτική ανάλυση της εξτρεμιστικής αριστεράς) ασπάζονταν σεβαστό τμήμα του λαού.
Είναι προφανές πως σ'αυτά τα ταπεινά συλλογικά ένστικτα του όχλου απευθύνεται η "επαναστατική" ρητορεία του ΣΥΡΙΖΑ και η συλλογική "άφεση αμαρτιών" του "περιούσιου λαού" που τον λυμαίνονται "ντόπιοι και ξένοι εκμεταλλευτές"! Οι τελευταίοι καλά θα κάνουν να προετοιμάζονται γιατί ο Βένιος "δεν κρατιέται".Ήδη η Μέρκελ φοβάται αναβίωση της "RAF" και ο Ολαντρέου τρέμει την "Action Directe" και τους αυτονομιστές της Κορσικής.

Πριν από λίγες δεκαετίες,ομοϊδεάτες του Βένιου,υλοποίησαν τους οραματισμούς τους.
Παντού και πάντοτε το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο.
Από τα γκουλάγκ της Κολιμά ως τις κοιλάδες της Καμπότζης,από τα λαογκάι της Κίνας ως την τροπική καταστολή της Κούβας,από τα μεταποικιακά σοσιαλιστικά πειράματα της Αφρικής ως το σημερινό κράτος-μαυσωλείο της Βόρειας Κορέας,παντού καταστολή,ανελευθερία,εξαθλίωση και θάνατος!
Μπορεί ο Βένιος να μην πτοείται απ'αυτά καθώς ανάβει το "Σαντέ" του και να χαμογελά με τσιπρέϊκη αυταρέσκεια,αλλά ας γνωρίζει πως απέναντί του υπάρχουμε εμείς.
Όσοι πιστεύουμε στον άνθρωπο και στο δικαίωμά του να επιλέγει.
Όσοι σεβόμαστε τη διαφορετικότητα στη γνώμη και στην επιλογή (έμπρακτα όχι στη θεωρία)!
Όσοι τέλος,τιμούμε το ίδιο κάθε ανθρώπινη ζωή,είτε φίλου είτε "ταξικού εχθρού"!

Γιατί το αίμα,όπως γράφει ο Salamov, είναι παντού "το ίδιο αληθινό και ανώνυμο"...


ΥΓ Τιμή στα θύματα των δολοφόνων της "17Ν",όποια κι αν ήταν,όπου κι αν "ανήκαν",όποια γνώμη κι αν έχει ο Βένιος γι'αυτά...

31/5/2012

Διαχείριση αστοχίας

http://www.inews.gr/185/anakoinosi-tou-yp-paideias-gia-to-lathos-thema-tis-fysikis.htm

Πριν λίγες μέρες,στις πανελλαδικές εξετάσεις ένα από τα θέματα της φυσικής υπήρξε κατά γενική ομολογία ασαφές.Η δικαιολογημένη αναστάτωση που προκλήθηκε σε υποψήφιους και γονείς,έδωσε αφορμή για τοποθετήσεις της "Πανελλήνιας ένωσης φυσικών",του "Υπουργείου Παιδείας κλπ" και...των κομμάτων.
Πριν τοποθετηθώ,σπεύδω να σημειώσω πως συμμερίζομαι απόλυτα το άγχος και την αγωνία των νέων παιδιών που προσδοκούν να βελτιώσουν τις προοπτικές της ζωής τους σπουδάζοντας.Υπήρξα κάποτε κι εγώ ένας απ'αυτούς και η εμπειρία μου ήταν τραυματική: όσα ζει ένας υποψήφιος των πανελλαδικών είναι απόλυτα καταπιεστικά,μονομερή,ανόητα και-μια και μιλάμε για νέους ανθρώπους-βαθιά αντιερωτικά!
Ταυτόχρονα όμως,οι πανελλαδικές εξετάσεις,υπήρξαν ένας από τους ελάχιστους θεσμούς αξιολόγησης (με τα όποια μειονεκτήματά τους) που συνάντησα ως τώρα,για να μην πω πως επρόκειτο για έναν από τους πλέον αδιάβλητους και αξιοκρατικούς.

Ας προσπαθήσω τώρα να σκιαγραφήσω το σκηνικό.

-Το "Υπουργείο Παιδείας" σπεύδει να ακυρώσει τη βαθμολόγηση του επίμαχου θέματος! Πρόκειται για απροκάλυπτη παρέμβαση στη διαδικασία αξιολόγησης! Το υπουργείο οφείλει να μεριμνά για την προάσπιση του αδιάβλητου της διαδικασίας και όχι να παρεμβαίνει αυθαίρετα τροποποιώντας τους εξεταστικούς κανόνες.Πολλά ερωτήματα εγείρει η παρέμβαση αυτή:
Ένα θέμα ασαφές απαγορεύεται να τίθεται προς επίλυση?
Τί γίνεται με τους μαθητές που το προσέγγισαν και το έλυσαν?
Τί σημαίνει "αντιεπιστημονικό θέμα" (όρος που χρησιμοποίησε η "ένωση φυσικών")?
Είναι δυνατόν να αναστέλλεται η κρίση των μαθητών μπροστά σε ένα "ασαφές" ή "αντιεπιστημονικό"(?) ερώτημα και να ζητείται άνωθεν παρέμβαση για την...εξάλειψή του?
Ως γενικότερη θεώρηση,πρέπει να απαγορευτούν οι ασαφείς ερωτήσεις?
Πρέπει να απαλειφθεί το ενδεχόμενο "λάθους"?
Ποιοί αποφασίζουν για τα θέματα?
Επέκταση της παραπάνω ερώτησης: ποιοί θέτουν τις ερωτήσεις?
Περαιτέρω επέκταση της ερώτησης: ποιοί αποφασίζουν ποιές ερωτήσεις είναι "νόμιμες"?
Ο πλειοψηφικός κανόνας (γονέων/μαθητών) είναι δυνατόν να καθορίζει την αξιολόγηση?
Ο ίδιος κανόνας,έχει θέση σε μια αξιοκρατική διαδικασία?
Έχει δικαίωμα η πολιτεία να συμπεριφέρεται πατερναλιστικά στους πολίτες της?
Αν,ναι,ποιά τα όρια της πατερναλιστικής της παρέμβασης?
Μήπως ο μαθητής που ζητά απ'την πολιτεία να παρέμβει στις εξετάσεις,γίνει αύριο ο πολίτης που περιμένει απ'το κράτος να φτυαρίσει το χιόνι απ'την αυλή του?

Τα ερωτήματα μπορούν να συνεχιστούν και δεν είναι διόλου θεωρητικά.Κατά τη γνώμη μου,αυτού του είδους η αντιμετώπιση της "αστοχίας του θέματος των πανελλαδικών",λέει πολλά για την κοινωνική αντίληψη που επικρατεί στη χώρα.
Η πλειοψηφία των εξετασθέντων (και των γονιών τους) ζητούν-φυσικά-την ακύρωση του θέματος ως "ασαφούς".Η "ένωση φυσικών",συναινεί χαρακτηρίζοντάς το "αντιεπιστημονικό".Και το "Υπουργείο Παιδείας",αντί να υπερασπισθεί τη διαδικασία και να αναγνωρίσει τις πιθανότητες αστοχίας της,σπεύδει να την ακυρώσει κατά το τμήμα εκείνο που απαιτεί η κοινωνική πλειοψηφία!
Πρόκειται για λαϊκιστική αντίληψη της εκπαιδευτικής διαδικασίας.
Η εναρμόνιση των απαιτήσεων της εκπαίδευσης με τις επιθυμίες του "λαού",ακυρώνει την ίδια την ουσία της.
Η ίδια αντίληψη ωθούσε το λαϊκίστικο Τύπο,να κάνει λόγο στο παρελθόν για "βατά θέματα" ή για "μαθητικό πογκρόμ" ανάλογα με το βαθμό δυσκολίας των εξετάσεων!
Η ίδια αντίληψη κατάργησε τη βάση του "10" ως ελάχιστο προαπαιτούμενο της εισαγωγής στο πανεπιστήμιο!
Η ίδια αντίληψη προωθεί τη χαλάρωση της βαθμολόγησης και των εξετάσεων,στο όνομα της "μη εντατικοποίησης των σπουδών" και της "δημοκρατικής"(!) εκπαίδευσης "χωρίς αποκλεισμούς"(!?).

-Η "Πανελλήνια ¨Ενωση Φυσικών",επικρίνει το θέμα ως "αντιεπιστημονικό" και "ζητά συγγνώμη" από την Ελληνική κοινωνία.
Αδυνατώ να κατανοήσω τον όρο "αντιεπιστημονικό".
Έστω ό'τι δεν αντιστοιχεί στην επίσημα παραδεκτή μεθοδολογία.
Από πότε η εκπαίδευση προάγει το δόγμα της "επίσημα παραδεκτής μεθοδολογίας" αντί της πολλαπλότητας της επιστημονικής αναζήτησης?
Το δόγμα της "επίσημης αυθεντίας",εξυπηρετεί το δόγμα του "καθηγητικού συγγράμματος" στο Πανεπιστήμιο και-σε κοινωνικό επίπεδο-το δόγμα της "αυθεντίας των κρατικών οργανισμών".
Πρόκειται για αντιλήψεις βαθιά συντηρητικές,εναντιωνόμενες στην αμφισβήτηση,την αναζήτηση εναλλακτικών προτάσεων,τον ελεύθερο στοχασμό,την κριτική αντίληψη: όλων αυτών που -υποτίθεται-είναι τα ζητούμενα της Παιδείας!

-Τέλος... (last but not least) τα κόμματα!
Ο ΣΥΡΙΖΑ και ο ΛΑΟΣ έσπευσαν να τοποθετηθούν.Ειδικά ο ΣΥΡΙΖΑ,επέδειξε ισχυρά αντανακλαστικά.
http://www.madata.gr/epikairotita/politics/197706.html

http://www.newsnow.gr/article/107680/syriza-oi-neofileleftheres-politikes-efthynontai-gia-to-lathos-sta-themata-tis-fysikis.html

Τί μας λένε λοιπόν τα κόμματα?
Και τα δύο πως "αποδεικνύεται η διάλυση της δημόσιας παιδείας"! Μία αστοχία θέματος,οδηγεί σ'αυτή τη συνολική διαπίστωση! Ενδιαφέρον συλλογιστικό άλμα,κοινό χαρακτηριστικό του λαϊκισμού των κομμάτων.
Ο ΛΑΟΣ ζητά την "απόδοση ευθυνών": η εύκολη καταφυγή στη λογική της τιμωρίας,αποτελούσε ανέκαθεν δέλεαρ για τις συντηρητικές αντιλήψεις που το κόμμα εκπροσωπεί.
Τα επιχειρήματα του ΣΥΡΙΖΑ συγκεντρώνουν μεγαλύτερο ενδιαφέρον.
Προσπερνώ την καταδίκη του νεοφιλελευθερισμού για το ερώτημα Γ4 της Φυσικής των πανελλαδικών και παραθέτω την πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ

"...Ο Συνασπισμός της Ριζοσπαστικής Αριστεράς από καιρό έχει καταθέσει την πρότασή του για μια συνολική, ριζική εκπαιδευτική μεταρρύθμιση. Πρόταση που έχει ως επίκεντρο την ανασυγκρότηση συνολικά του Λυκείου ως αυτόνομης μορφωτικής βαθμίδας, την κατάργηση των γενικών εξετάσεων και τη μετακίνηση προς την ανοιχτή πρόσβαση στην ανώτατη εκπαίδευση..."

Αυτόνομη μορφωτική βαθμίδα το Λύκειο: καμία αντίρρηση! Συμφωνώ κι εγώ πως θα έπρεπε να αποδεσμευθεί το απολυτήριο Λυκείου από τις πανελλαδικές εξετάσεις.Αλλά,για την απόκτηση απολυτηρίου Λυκείου δεν πρέπει να προβλέπεται κάποιος εξεταστικός μηχανισμός? Ή μήπως,όπως εθιμικά έχει επικρατήσει εδώ και χρόνια,κάθε μαθητής δικαιούται απολυτήριο Λυκείου,ανεξαρτήτως απόδοσης?

Ανοιχτή πρόσβαση προς την ανώτατη εκπαίδευση: σύμφωνοι και εδώ.Κάθε μαθητής να δηλώνει τη σχολή της αρεσκείας του και να εγγράφεται σ'αυτήν! Ας υποθέσουμε πως στα αμφιθέατρα των ΑΕΙ/ΤΕΙ της χώρας,χωράνε όλοι οι απόφοιτοι των Λυκείων...
 Και μετά? Πάλι κάποια διαδικασία αξιολόγησης δεν είναι απαραίτητη ή θα απονέμονται πτυχία "εθιμικώ δικαίω" σε όλους τους φοιτητές ?

Αυτό που αποφεύγει ο ΣΥΡΙΖΑ να μας πει είναι πως για λόγους αριστερού λαϊκισμού,είναι υπέρ της παλλαϊκής πρόσβασης στο Πανεπιστήμιο,αλλά κατά της οποιασδήποτε αξιολόγησης!

Αποτελεί άραγε αυτή η αντίληψη, πρόταση αναβάθμισης της Παιδείας?

Ας το κρίνει  ο καθένας μας...




Ανακεφαλαιώνοντας
Με αφορμή μια αστοχία στη διατύπωση ενός θέματος των πανελλαδικών εξετάσεων,αποκαλύφθηκε η βαθιά συντηρητική αντίληψη της ελληνικής κοινωνίας απέναντι στην προσέγγιση της γνώσης,τη διαμόρφωση της παιδείας του πολίτη,την αναγκαιότητα αξιοκρατικών διαδικασιών αξιολόγησης.
Αποκαλύφθηκε η φοβία της κοινωνίας μας απέναντι στο άγνωστο,ο πανικός μπροστά στο αστάθμητο,η ανωριμότητα στη διαχείριση του σφάλματος.
Αντί της ψύχραιμης συλλογιστικής,κραυγές,αφορισμοί,αναζητήσεις "αυθεντιών",κρατική αυθαιρεσία με πατερναλιστικά προσχήματα και αριστερο-λαϊκιστικός μηδενισμός στο όνομα της "δημοκρατικής αντίληψης για την παιδεία"...


Πότε θα διαμορφώσουμε παιδεία που θα προάγει την αμφιβολία αντί της αναζήτησης του δόγματος?
Πότε θα αναγνωρίσουμε το" αστάθμητο", το "τυχαίο",ως αναπόφευκτα στοιχεία του βίου που είναι αδύνατον να τα εξαλείψει οποιοδήποτε "σύστημα"?
Πότε θα καταφέρουμε να δούμε την "αναποδιά" σαν πρόκληση δημιουργίας και υπέρβασής της παρά σαν "κατάρα" απ'την οποία "πρέπει να μας γλιτώσει το Κράτος"?
Πότε θα αποδεχτούμε την άμιλλα ως προϋπόθεση  προόδου και την επιβράβευση των αρίστων ως διαδικασία κοινωνικής δικαιοσύνης,αντί του ισοπεδωτικού αυθαίρετου εξισωτισμού?

Ο δρόμος είναι μακρύς...

28/5/2012