Βραβεία ΕΡΤ

1) Βραβείο "αλογόμυγας": απονέμεται στο Σίμο Κεδίκογλου για την πειστική του παράσταση κατά την ανακοίνωση του "κλεισίματος της ΕΡΤ".

2) Βραβείο "πρωτότυπου σεναρίου": Αντώνης Σαμαράς! Χτυπάει τη γροθιά στο τραπέζι,κλείνει το σήμα,εξαγγέλλει το τέλος του κομματισμού.Ακολουθεί διάλειμμα ποπ-κορν/μπυρίτσα και στο δεύτερο μέρος όλα ανατρέπονται! Αναδίπλωση,συμβιβασμός,εξομολόγηση στο Άγιον Όρος...

3) Βραβείο "στρατηγικού σχεδιασμού": στο επιτελείο του Αντώνη Σαμαρά/πρωθυπουργού!

4) Βραβείο β ανδρικού ρόλου: Βαγγέλης Βενιζέλος! Αν και εύκολος ρόλος,στα μέτρα του Βαγγέλη,αφού ήξερε το σενάριο εδώ και χρόνια (για την ακρίβεια αυτός το είχε γράψει!).Παρόλ'αυτά η κριτική επιτροπή εκτίμησε τη σκηνή "ο Ευάγγελος έπεσε απ'τα σύννεφα" γιατί την έπαιξε χωρίς κασκαντέρ...

5) Βραβείο "υποβολέα": στους δυο Παν-Παν,τον υπουργό αμύνης και τον πρώην διευθυντή ΕΡΤ για την αθόρυβη δουλειά τους στο παρασκήνιο.

6) Βραβείο "λευκού σεναρίου": Φώτης Κουβέλης και ΔΗΜ.ΑΡ

7) Βραβείο "από μηχανής διαβόλου": ομοίως

8) Βραβείο "καλλιτεχνικού αυτοσχεδιασμού": ομοίως

9) Βραβείο "επελαύνουσας μεταρρύθμισης": ΔΗΜ.ΑΡ παμψηφεί,με πρόταση να απονέμεται στην ίδια για τα επόμενα τρία συνεχή χρόνια τιμής ένεκεν,άνευ ανταγωνισμού.Οι μεταρρυθμιστικές τις προτάσεις υπήρξαν πράγματι συγκλονιστικής εμπνεύσεως...

10) Βραβείο "καλύτερης κωμικής σειράς": απονέμεται στη φαντασιακή οντότητα "υπεύθυνη Αριστερά" (αγνώστου συγγραφέως,όπως λέμε "ανωνύμου")!

11) Βραβείο "ο χριστιανός στην αρένα με τα λιοντάρια": στον Καλφαγιάννη !

12) Βραβείο "μετανοήσαντος Βαρραβά": στο μούσι του Καλφαγιάννη !

13) Βραβείο "αθώας περιστεράς" : στους "εργαζόμενους" της ΕΡΤ. Επειδή η επιτροπή αδυνατεί να τους διαχωρήσει απ'τους εργαζόμενους (άνευ εισαγωγικών) της ΕΡΤ,το βραβείο θα απονείμει ειδική επιτροπή που θα συστηθεί για το σκοπό αυτό με κοινή υπουργική απόφαση/προεδρικό διάταγμα/κύρωση απ'την ύπατη αρμοστεία του ΟΗΕ και την επιτροπή Αθανάτων σε εύθετο χρόνο...

14) Βραβείο "καλλιτεχνικής ευαισθησίας" : στους καλλιτέχνες που συμπαραστάθηκαν στους "εργαζόμενους".Το βραβείο συνοδεύεται από διπλασιασμό της επιχορήγησής τους απ'το Υπ.Πολιτισμού!

15) Βραβείο "εξοργισμένη Μαντόνα" : στο Σταμάτη Κραουνάκη για τη συγκινητική του προσφορά στον πολιτισμό επί οδοστρώματος (street culture).

16) Βραβείο "βωβού κινηματογράφου": Ανεξάρτητοι Έλληνες για τη συγκινητική τους σιωπή!

17) Βραβείο "αξιόπιστης πολιτικής": ΚΚΕ,για τη συνεπή ευθυγράμμισή του στα ζητήματα ΕΡΤ/902/Ριζοσπάστη σε κοινή ιδεολογικο-πολιτική πλατφόρμα! Σπάνια συναντά κανείς τέτοια αξιοπιστία/συνέπεια στον καλλιτεχνικό χώρο.Πρόκειται ίσως για ένα νέο καλλιτεχνικό ήθος!

18) Βραβείο "αχ τα πλευράκια μου": στο μεταρρυθμιστικό χώρο που δεν εκπροσωπείται στο Κοινοβούλιο (Δράση included) για τη συνεπή τους στάση στην ανάγκη για μεταρρυθμίσεις με όρους savoir vivre...Το moto του χώρου: "η μεταρρύθμιση είτε θα είναι σαλονάτη,είτε δε θα υπάρξει",εκτιμούν οι κριτικοί πως ανοίγει νέους δρόμους στην πολιτική!

19) Βραβείο "αξιόπιστης ενημέρωσης": στους δημοσιογράφους της ΕΡΤ για τον συνεπή αποκλεισμό όσων διαφωνούσαν μαζί τους,από τις εκπομπές των "επαναστατικών στούντιο"!

20) Βραβείο "ξεβαμμένου τζιν" : στην Έλλη Στάη που το τόλμησε!

21) Βραβείο "εργατικής κολλεκτίβας": ΣΥΡΙΖΑ χωρίς επεξηγήσεις...

22) Βραβείο "στάσου,δημόσιε υπάλληλε,μύγδαλα": ΣΥΡΙΖΑ μετά από σκληρή μάχη με τους υπόλοιπους.

23) Βραβείο "έρωτας στο χρηματόδεντρο": ΣΥΡΙΖΑ και ειδικά στην Κ.Ο γεωπόνων του κόμματος.

24) Βραβείο "άσπρο πουκάμισο/ανερμάτιστος λόγος": Αλέξης Τσίπρας στο προαύλιο της ΕΡΤ

25) Βραβείο "road movie με τζελ στο μαλλί": Αλέξης Τσίπρας /λεωφόρος  Μεσογείων.

26) Βραβείο "παίζω και ρόλους που δε μου πάνε και δε μου αρέσουν,αλλά μου τους προτείνει ο ατζέντης μου": Αντώνης Σαμαράς/πρωθυπουργός.

27) Βραβείο "σταθερή αξία": Κωστάκης ο Καραμανλής (το βραβείο θα σταλεί με courier στη Βάρη μετά τις 7 το απόγευμα που ανοίγουν οι σούβλες).

28) Βραβείο "κάτω τα χέρια,αυτά είναι τα δικά μου χάλια": υπερήφανος ελληνικός λαός!

29) Βραβείο "του δημόσιου η δουλειά είναι λειτούργημα": ο ίδιος λαός!

30) Βραβείο "αθωότητας/ευφυίας/ανωτερότητας": στον αυτό λαό,με απόφαση να απονέμεται αριστίνδην,εσαεί,έστω και όταν Αυτός το απαρνείται,ωθούμενος από την έμφυτη ταπεινοφροσύνη του!

22/6/2013

Για τους 4 τροχούς...

Καλοκαίρι του 1980,Κέρκυρα.
Ένα από τα ατέλειωτα εκείνα παιδικά καλοκαίρια που δε θα ξαναζήσουμε και πάντα θ'αναπολούμε.
Είμαι εννιά χρονών και περνώ τα μεσημέρια μου καταβροχθίζοντας κόμικς.
Ταυτόχρονα,λατρεύω τα αυτοκίνητα και τις μοτοσικλέτες,έχω πάθος με την ταχύτητα,αλλά περισσότερο με την αίσθηση ελευθερίας που σου δίνει η αυτοκίνηση.
Το βλέμμα μου πέφτει για πρώτη φορά σ'ένα περιοδικό : νομίζω το λέγανε "Motor show" και είχε εξώφυλλο τον Ιαβέρη.Το αγοράζω κι αρχίζω να μπαίνω στο μαγικό κόσμο του αυτοκινήτου.Τι είναι,πως λειτουργεί,πως οδηγείται,που σε ταξιδεύει.Αυτό ήταν! Από την επόμενη μέρα ξεκοκκαλίζω τον ειδικό τύπο.Ανάμεσα στα περιοδικά,ένα μου τραβάει την προσοχή: "4ΤΡΟΧΟΙ".
Γίνομαι τακτικός αναγνώστης και συλλέγω τα τεύχη με θρησκευτική ευλάβεια,μέχρι το 2004.
Εικοσιτέσσερα χρόνια πιστός οπαδός του περιοδικού,ως τη στιγμή που -για λόγους που θα εξηγήσω παρακάτω-το εγκατέλειψα.

Πριν από ένα μήνα,διάβασα την είδηση της αναστολής της λειτουργίας του.
Οι 4τροχοί και το σύνολο των περιοδικών των Τεχνικών Εκδόσεων περνούν στην Ιστορία.
Παρόλο που τους είχα εγκαταλείψει,η είδηση με συγκίνησε.Νομίζω πως σηματοδότησε τον οριστικό αποχαιρετισμό της παιδικής μου ηλικίας (αλλά όχι και των ονείρων της).
Ο πρώην συνεργάτης,Νίκος Δήμου έγραψε τη δική του εκδοχή-αποχαιρετισμό.Νιώθω την ανάγκη να το κάνω κι εγώ.
Η διήγηση,αναγκαστικά λόγω συγκινησιακού φόρτου θα είναι αποσπασματική και βάσει επιλεκτικών αναμνήσεων.

-Ο πρώτος μου δάσκαλος οδήγησης ήταν ο πατέρας μου.Αυτός δέχτηκε την πρώτη βροχή των ερωτήσεών μου και τις παραινέσεις μου να πηγαίνει πιο γρήγορα.Δεν ήμουν ποτέ το παιδί του "μπαμπά μην τρέχεις",δεν ξέρω αν υπάρχουν τέτοια παιδιά,εγώ τουλάχιστον δε γνώρισα κανένα.Εγώ και οι φίλοι μου θέλαμε να τρέχουμε και να προσπερνάμε.Ο πατέρας μου ,μου έμαθε τα πρώτα βήματα,ο Κώστας Καββαθάς με προχώρησε πολύ παρακάτω.

-Απ'τον πατέρα μου υιοθέτησα την αγάπη στη στρωτή οδήγηση και το σεβασμό στο όχημα.Ήταν τότε τα χρόνια δύσκολα,οι Έλληνες αγόραζαν ένα αυτοκίνητο,το πολύ δυο σε όλη τους τη ζωή και γι'αυτό το φρόντιζαν σαν παιδί τους.Μακριά από μοτέρ στο κόκκινο,λιώσιμο ελαστικών,ανάποδα τιμόνια,αλλαγές ταχυτήτων χωρίς συμπλέκτη και λοιπά εντυπωσιακά πλην τρομερά φθοροποιά για το αυτοκίνητο.Ο πατέρας μου με έμαθε να σέβομαι το αυτοκίνητο και τον ΚΟΚ.

-Ο Καββαθάς ανέδειξε την ομορφιά της οδήγησης,όχι κατ'ανάγκην της σπορ,αλλά της καθημερινής.Μ'έμαθε επίσης κάτι πολύ σημαντικό: την ανάγκη να προβλέπεις τι θα συμβεί στο δρόμο. "Πολλές φορές γλίτωσα τροχαίο επειδή πρόσεχα παραμέτρους όπως η κατάσταση του προπορευόμενου οχήματος,η ανύπαρκτη ορατότητα,οι χειρονομίες του προπορευόμενου οδηγού (τότε δεν υπήρχαν κινητά...),ακόμη και...το σχήμα του κεφαλιού του"...έγραφε.
Κι εγώ το ίδιο Κώστα,σ'ευχαριστώ για το μάθημα.

-Συγκεράζοντας τη σβέλτη οδήγηση με το σεβασμό (στο όχημα/στο δρόμο/στους άλλους χρήστες του δρόμου) υιοθέτησα τη γρήγορη αλλά όχι υστερική οδήγηση.Μ'αρέσει να χρησιμοποιώ τη ροπή του κινητήρα και όχι ν'ανεβάζω στροφές "στα κόκκινα". Προτιμώ να οδηγώ με 200 και 6000 στροφές,παρά με 140 και 8500 στροφές.Προτιμώ δηλαδή να οδηγώ μια Aston Martin παρά ένα ταπεινό χιλιαράκι. Υποθέτω το ίδιο κι εσείς. Μπορώ όμως να συμβιβαστώ με το χιλιαράκι και να το πηγαίνω με τη ροπή του (4000 στροφές και όσα χιλιόμετρα δίνει).
Κι αυτό γιατί σέβομαι το όχημα,όχι μόνο λόγω του κόστους κτήσης του.Αλλά -κυρίως-ως ανθρώπινο δημιούργημα.Για ένα ταπεινό χιλιαράκι κάποιοι συνάνθρωποί μου,χιλιάδες μίλια μακριά,αφιέρωσαν τις γνώσεις,τον κόπο,το μεράκι,τη φαντασία,τη δουλειά τους για να το κατασκευάσουν.Ως concept (σύλληψη-εκτέλεση-τελείωση-συντελεστής απόδοσης) είναι απολύτως όμοιο και εξίσου σεβαστό με την οποιαδήποτε Aston Martin.
Ο Καββαθάς μου το έμαθε και αυτό και τον ευχαριστώ.

-Το αυτοκίνητο δεν είναι μόνο λαμαρίνες,λάστιχα,λάδια,μπιέλες,ελατήρια,έμβολα και λοιπά.
Είναι και εργαλείο αυτονομίας,έστω υποκείμενο στους περιορισμούς του δρόμου.Σε ταξιδεύει σε άγνωστες διαδρομές,σε προστατεύει απ'τα στοιχεία της φύσης,γίνεται κοιτώνας ή σπίτι σου αν χρειαστεί,σου δίνει διέξοδο ως ταξιδιωτικό διαβατήριο,κουβαλάει εσένα και την αγάπη σου στην άκρη του ορίζοντα.
Μ'αυτήν την έννοια το αυτοκίνητο είναι κάτι περισσότερο από όχημα μεταφοράς ανθρώπων.Είναι μια μηχανή ονείρων,ένα μέσο που ομορφαίνει την ανθρώπινη ζωή.
Όσοι έχουν σμίξει στριμωγμένοι στο κάθισμα ενός Autobianchi (που λέει κι ο Τουρνάς) καταλαβαίνουν απόλυτα τι εννοώ.
Και με αυτήν την έννοια,ένα ταπεινό χιλιαράκι μπορεί να προσφέρει περισσότερη ευτυχία από κάθε Aston Martin,ειδικά αν ο οδηγός της τελευταίας φοβάται μήπως λερωθεί το δέρμα Connolly του σαλονιού της...
Κι αυτή την οπτική της αυτοκίνησης,την υποστήριξε ο Καββαθάς,ακόμη ένα ευχαριστώ λοιπόν.

- Ο Καββαθάς ήταν Ιταλόφιλος.Τα κείμενά του για τις Alfa Romeo και τις Lancia ξεχείλιζαν από πάθος.Ακόμη θυμάμαι ένα κείμενο για τις σκέψεις τις παλιάς Alfasud καθώς ο κύριός της την πήγαινε για απόσυρση.Η λατρεία για το δέσιμο ανθρώπου-μηχανής,έφτανε σ'ένα είδος λυρικού ανιμισμού: το αυτοκίνητο αποκτούσε ψυχή,αναπολούσε το βίο του,προαισθάνονταν το επερχόμενο τέλος! Τελείωσα το κείμενο δακρυσμένος αναφωνώντας: "Cuore Sportivo"!
Κάτι αντίστοιχο έκανε κι ο πατέρας μου,παρκάροντας το Fiat 128 στο γκαράζ μετά από ταξίδι: "άστο τώρα το καημένο να ξεκουραστεί"...(πόσο μ'έχουν στοιχειώσει τέτοιες φράσεις πατέρα)!

-Δεν ήταν κακό που ο Καββαθάς ήταν Ιταλόφιλος.Κάθε άνθρωπος δικαιούται να έχει τις αδυναμίες του.Κακό ήταν που δεν το παραδέχονταν ποτέ κι ας τον πρόδιδαν τα γραπτά του.Η λατρεία στο Ιταλικό design και τα μοτέρ,τον έκαναν συχνά να υποτιμά την ποιοτική υστέρηση και αναξιοπιστία των Ιταλών.Ταυτόχρονα,περιφρονώντας τη σχεδιαστική αδιαφορία των Ιαπώνων και Κορεατών και παρομοιάζοντας τα αυτοκίνητά τους με "πλυντήρια",προσπερνούσε με ανεπίτρεπτη ελαφρότητα την παροιμιώδη τους μηχανολογική αξιοπιστία.Για το μέσο καταναλωτή-χρήστη όμως,αυτό το χαρακτηριστικό είναι εξαιρετικά σημαντικό.Να λοιπόν μια εγγενής αδυναμία του περιοδικού: προσηλώθηκε υπέρμετρα στη συγκινησιακή πλευρά της οδήγησης,αμελώντας την οδήγηση ως πρακτική ανάγκη του καθημερινού ανθρώπου που δεν ενδιαφέρεται "να στρίψει".

-Κάποια στιγμή το περιοδικό ξέφυγε κι άρχισε να εκφέρει απόψεις επί παντός επιστητού.Πιθανότατα έφταιγε η ευρύτατη απήχησή του στο ελληνικό κοινό.Αλλά τότε-όπως σωστά έγραψε ο Νίκος Δήμου-άρχισε να χάνει και την αθωότητά του,φιλοξενώντας ένα σωρό μαϊντανούς.
Αποκορύφωμα της έπαρσης,ήταν πως αυτοδιαφημίζονταν ως "κομμάτι του σύγχρονου Ελληνικού πολιτισμού"...

-Ο Καββαθάς δε χαρίστηκε στο Ελληνικό κράτος και την αντι-αυτοκινητιστική πολιτική του.Η πολιτική επιλογή της αποβιομηχάνισης,της εκδίωξης των αυτοκινητοβιομηχανιών απ'την Ελλάδα,της μετατροπής του αυτοκινήτου από βιομηχανικού προϊόντος που θα μπορούσε να κοσμεί την παραγωγική διαδικασία,σε φορολογήσιμου αγαθού και status symbol επικρίθηκαν ανελέητα και απόλυτα δικαιολογημένα.
Δε χαρίστηκε επίσης στους παρωχημένους οικολόγους του Γούντστοκ που αποστρέφονταν τον "δολοφόνο των ανθρώπων και του περιβάλλοντος".
"Οι πραγματικοί οικολόγοι-έγραφε-είναι αυτοί που εφηύραν τους καταλύτες,τα καθαρά καύσιμα,τις νέες τεχνολογίες στους κινητήρες,τα ανακυκλώσιμα υλικά κατασκευής,την ηλεκτροκίνηση,όλες τις τεχνολογικές καινοτομίες που καθιστούν την αυτοκίνηση συμβατή με το σεβασμό στο περιβάλλον"!
Συμφωνώ μαζί του!
Απομυθοποίησε επίσης το μολώχ της "υπερβολικής ταχύτητας".Τα περισσότερα τροχαία στην Ελλάδα οφείλονται στην παραβίαση προτεραιότητας,αν ποτέ αποκτήσουμε αξιόπιστες στατιστικές θα το μάθουμε.Αμέσως μετά,έρχεται το αντικανονικό προσπέρασμα.Η ταχύτητα από μόνη της δεν αρκεί για να προκαλέσει τροχαίο,η δε έννοια της υπερβολικής ταχύτητας είναι σχετική: 30 χιλιόμετρα την ώρα σε κατοικημένο χώρο μπορεί να είναι επικίνδυνα,180 χιλιόμετρα την ώρα στην Αθηνών-Θεσσαλονίκης μπορούν να επιτυγχάνονται με απόλυτη ασφάλεια (και επιτυγχάνονται)...

-Στην πορεία δημιουργήθηκε ισχυρός ανταγωνισμός,αλλά νομίζω το καίριο χτύπημα δόθηκε απ'το διαδίκτυο.Κανένα περιοδικό σήμερα δεν μπορεί να ανταγωνιστεί ιστοσελίδα αντίστοιχης θεματολογίας και είναι προφανές το γιατί.
-Σχετική με το παραπάνω σχόλιο είναι και η από μέρους μου εγκατάλειψη των 4Τ. Το 2004 αγόρασα ένα Renault Megane έχοντας πειστεί απ'τα γραφόμενα του περιοδικού για την αξία του (κυρίως όμως γιατί το δίνανε σε 48 άτοκες δόσεις). Αποδείχτηκε το πιο αναξιόπιστο όχημα που είχα ποτέ,στα 25 χρόνια που οδηγώ,με τη χειρότερη αντιπροσωπεία που έχω συναντήσει! Κοιτάζοντας-εκ των υστέρων-στο διαδίκτυο,ανακάλυψα πως το συγκεκριμένο μοντέλο ήταν διεθνής failure story και το internet είχε κατακλυστεί από ιστορίες εξαγριωμένων οδηγών που το επιβεβαίωναν.

Αυτό ήταν!
Σταμάτησα ν'αγοράζω 4Τ,χωρίς βέβαια να στραφώ σε κανένα άλλο έντυπο.Απλά γύρισα την πλάτη στον ειδικό τύπο και έγινα τακτικός επισκέπτης των ηλεκτρονικών σελίδων αυτοκίνησης.
Εννιά χρόνια μετά,οι 4Τ αναστέλλουν τη λειτουργία τους.
Νομίζω η εξέλιξη των πραγμάτων αργά ή γρήγορα εκεί θα οδηγούσε.
Το μέλλον του τύπου είναι το internet. Πολύ λίγα έντυπα και εφημερίδες θα μπορέσουν στο μέλλον να επιβιώσουν.Ένας κόσμος χάνεται,ένας νέος κόσμος ανατέλλει.
Ευχαριστώ τον Κώστα Καββαθά και τους 4Τροχούς γιατί με συντρόφεψαν σε πολύ όμορφες στιγμές της ζωής μου.
Αντί επιλόγου,ένα κείμενό του (όπως το θυμάμαι) από την παρουσίαση του Ford Escort cabrio αρχές της δεκαετίας του "90 στην Ανδαλουσία:

"...κατηφορίζω την ορεινή διαδρομή ακούγοντας μουσική.Μπροστά μου ξαφνικά μια Mercedes 190 οδηγούμενη από Γερμανό συνταξιούχο και την κυρία του πλάι με μαλλί χρώματος οξυζενέ! Μήπως το ζεύγος "φριτς" επιθυμεί αγώνα? Ακολουθεί μικρός ανταγωνισμός και η 190 μένει πίσω,αδυνατώντας ν'ακολουθήσει το ρυθμό του κόκκινου Escort που χάνεται στο ρυθμό του Buddy Holly και της Ανδαλουσιανής άνοιξης..."


(Αφιερωμένο στο φίλο μου τον Δημήτρη απ'τα Γιάννενα,που λάτρευε τις Citroen και τελικά αγόρασε Volkswagen)!

8/6/2013

"Straw dogs"

Το 1929 το Ελληνικό Κοινοβούλιο υπερψήφισε τον νόμο "περί προστασίας του κοινωνικού καθεστώτος" που έγινε γνωστός ως "ιδιώνυμον".Η τελευταία κυβέρνηση Βενιζέλου θεωρούσε αναγκαία τη θωράκιση του αστικού κοινοβουλευτισμού από τη δράση των κομμουνιστών.Στη συζήτηση που έγινε τότε,αρκετοί εξέφρασαν επιφυλάξεις ως προς τον κίνδυνο καταχρηστικής ερμηνείας του νόμου που θα είχε ως αποτέλεσμα τη δίωξη του φρονήματος.Ανάμεσα στους επικριτές του ιδιωνύμου,ήταν και ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου (ο οποίος όμως,παρά τα αναμφισβήτητα δημοκρατικά του φρονήματα είχε στηριχθεί λίγα χρόνια πριν στο στρατιωτικό κίνημα των "τριών"-Πλαστήρα-Γονατά-Χατζηκυριάκου- προκειμένου να επιτύχει την εκδίωξη της δυναστείας των Γλύξμπουργκ).Ταυτόχρονα,κάποιοι απ'τους ομιλητές έθεσαν το ζήτημα της επιλεκτικής έναντι των κομμουνιστών νομοθεσίας τη στιγμή που εξίσου σοβαρό κίνδυνο για το αστικό κοινοβούλιο αποτελούσαν και τα φασιστικά πολιτικά κινήματα του μεσοπολέμου,τα οποία είχαν βρει θιασώτες και εντός της Ελληνικής πολιτικής σκηνής (ο σημαντικότερος αυτών Μεταξάς,έμελλε να κυβερνήσει λίγα χρόνια αργότερα ως δικτάτορας,επικαλούμενος τον "κομμουνιστικό κίνδυνο").

Την ίδια εποχή,ενώ στην Αθήνα οι πολιτικοί διαξιφισμοί εξελίσσονταν αμείωτοι,στην Ελληνική ύπαιθρο οι άνθρωποι είχαν άλλα προβλήματα.Η ληστεία,φαινόμενο με βαθιές ρίζες στην Ελληνική επαρχία,όχι μόνο δεν είχε εξαλειφθεί αλλά στην κυριολεξία βασίλευε.Ο Γιαγκούλας σκοτώθηκε το 1925 μετά από συμπλοκή,ενώ το 1926 οι Ρεντζαίοι οργάνωσαν την πρώτη ληστεία χρηματαποστολής στην Ελλάδα στην Πέτρα της Πρέβεζας δολοφονώντας και τους επτά συνοδούς του οχήματος.Άλλες συμμορίες μικρότερου μεγέθους αλλά αντίστοιχης αγριότητας λυμαίνονταν την ύπαιθρο έχοντας γίνει φόβος και τρόμος για τους κατοίκους.
Οι Ρεντζαίοι συνελήφθησαν το 1929 δικάστηκαν και εκτελέστηκαν ένα χρόνο αργότερα.Περίπου την ίδια εποχή εξοντώθηκαν και οι Κουμπαίοι,άλλοι διαβόητοι ληστές.

Το Ελληνικό κράτος του μεσοπολέμου,παρά τις διοικητικές του αδυναμίες,διατηρούσε επαφή με την επαρχία και τα προβλήματά της και ανταποκρίνονταν σ'αυτά όσο μπορούσε.Δεν υπήρχε τότε ακόμη η διάσταση Αθήνας/επαρχίας την οποία προκάλεσε η μεταπολεμική αστυφιλία.Ασφαλώς η πρωτεύουσα διατηρούσε την πρωτοκαθεδρία,αλλά  η αγροτική οικονομία της χώρας που κρατούσε κόσμο στα χωριά,είχε σαν αποτέλεσμα οικονομικά,πολιτισμικά και κοινωνικά η διάσταση με την πρωτεύουσα να μην είναι εξωπραγματική.Τα χωριά έσφυζαν από ζωή,υπήρχαν διοικητικές υπηρεσίες,σχολεία πλήρως στελεχωμένα,κοινωνικές εκδηλώσεις στις λίγο μεγαλύτερες πόλεις.Ακόμη κι αν οι ειδήσεις έφταναν με καθυστέρηση,η πρωτεύουσα και τα όργανα της πολιτικής διοίκησης είχαν επαφή με την ελληνική ύπαιθρο.


Σήμερα,το Ελληνικό κοινοβούλιο αναλώνεται σε φορμαλιστικές διατυπώσεις περί αντιρατσιστικού νομοσχεδίου.
Την ίδια στιγμή,στην Εύβοια ένα ακόμη ιδιαζόντως ειδεχθές έγκλημα έχει σοκάρει την τοπική και ευρύτερη κοινωνία.Ένα ζευγάρι δολοφονήθηκε από τον οικιακό του βοηθό.Ο δολοφόνος συνέθλιψε το κεφάλι της γυναίκας χτυπώντας το με τσιμεντόλιθο και στη συνέχεια κατέκοψε την καρωτίδα του άντρα με ένα κομμάτι αιχμηρού ξύλου...Πριν λίγους μήνες,ένα νεαρό κορίτσι στην Πάρο δέχτηκε επίθεση και κακοποιήθηκε και έκτοτε νοσηλεύεται σε κωματώδη κατάσταση (αν βέβαια δεν έχει καταλήξει).Την ίδια περίπου περίοδο,ένας νεαρός άντρας δολοφονήθηκε (σφαγιάστηκε για την ακρίβεια) στο πεζοδρόμιο του σπιτιού του,προκειμένου οι δράστες να του κλέψουν μια βιντεοκάμερα...
Είναι σαφές πως τα εγκλήματα κατά της ζωής σημειώνουν ανησυχητική αύξηση.
Ακόμη απεχθέστερο όμως,είναι το γεγονός πως ολοένα και περισσότερα απ'αυτά διαπράττονται με μεθόδους μεσαιωνικής βαρβαρότητας.
Αυτό που τα χαρακτηρίζει είναι-πέρα από το όποιο κίνητρο των δραστών-η πλήρης περιφρόνηση προς την ανθρώπινη υπόσταση : η εξάλειψη της φυσικής παρουσίας του ανθρώπου δεν αρκεί,πρέπει να κακοποιηθεί με το βαναυσότερο πρόσφορο τρόπο το σώμα του.
Τέτοια βαρβαρότητα,χαρακτήριζε ασφαλώς τους ληστές του μεσοπολέμου και μοιάζει αναχρονισμός του τρόμου η επανεμφάνισή της σήμερα.
Είναι επίσης γεγονός πως για μεγάλο αριθμό ιδιαζόντως ειδεχθών εγκλημάτων ενοχοποιούνται αλλοδαποί.
Όσοι αρνούμαστε αυτή την παραδοχή προκειμένου να μη χαρακτηριστούμε προκατειλημμένοι ή εμφορούμενοι από ρατσιστική προδιάθεση,προφανώς εθελοτυφλούμε.
Αλλά το ζήτημα που τίθεται εδώ δεν είναι ποιός διαπράττει τις φρικωδίες-αυτό είναι δευτερεύον-αλλά πως αντιμετωπίζει η Πολιτεία την έκρηξη της βαρβαρότητας.

Υποστηρίζω την άποψη ότι χρειάζεται επειγόντως αυστηροποίηση του υπάρχοντος νομικού καθεστώτος,απέναντι στα ιδιαζόντως ειδεχθή εγκλήματα κατά της ζωής.
Κανένας δεν μπορεί να αισθάνεται δικαιωμένος αν ένας εγκληματίας που κατακρεουργεί έναν άνθρωπο έχει τη δυνατότητα σε λιγότερο από δέκα χρόνια να αποφυλακίζεται.
Ας ξεκινήσουμε με μια σοβαρή στατιστική καταγραφή: πως ορίζουμε το ειδεχθές έγκλημα,πόσα τέτοια εγκλήματα καταγράφονται ανά έτος,σε ποιές περιοχές παρουσιάζουν έξαρση,ποιό είναι το προφίλ των δραστών (οικονομικό στάτους,μορφωτικό επίπεδο,εθνικότητα,ήθη και έθιμα,αξιακό υπόβαθρο,ψυχιατρική εκτίμηση κλπ).
Αφού γίνει αυτό και επιβεβαιωθεί και στατιστικά πλέον η διάχυτη αίσθηση που κυριαρχεί,πρέπει να  γίνουν αυστηρότερες οι ποινές και να περιοριστούν οι ευνοϊκές ρυθμίσεις αποφυλάκισης.
Να συζητηθεί ακόμη και η επαναφορά της θανατικής ποινής για εξόχως φρικιαστικά περιστατικά!

Γνωρίζω εξ αρχής πως μειοψηφώ.
Η πρωτεύουσα "καθεύδει υπό Μανδραγόρα".
Δεκαετίες εμπέδωσης αστικού πολιτισμού,έχουν καταστήσει άγνωστες τις συνθήκες ωμής φρίκης που μπορεί να βιώσει ένας άνθρωπος.Για να το πω λίγο λαϊκά έχουμε τόσο πολύ "φλωρέψει" που αποστρέφουμε το βλέμμα απ' το αποτρόπαιο.Η φρίκη όμως είναι υπαρκτή,όσο κι αν αρνούμαστε την παρουσία της.Και βέβαια δεν αντιμετωπίζεται με αφ'υψηλού διδακτισμό περί "πολιτισμικών μας κατακτήσεων" που αποκλείουν εξ ορισμού αυστηρές ποινές.
Πολύ περισσότερο δεν αίρεται με αφελείς επικλήσεις περί δήθεν "δυνατοτήτων σωφρονισμού" και "κοινωνικοποίησης" των ειδεχθών-ανεξαρτήτως εθνικότητας- εγκληματιών!

Το ζήτημα είναι φλέγον και ζητά επείγουσα αντιμετώπιση!
Η ενασχόληση του Πολιτικού και Μηντιακού κατεστημένου με ζητήματα πολιτικής ορθότητας (βλ.αντιρατσιστικά νομοσχέδια,κάθε κόμμα καταθέτει κι από ένα),τη στιγμή που οι απλοί πολίτες βιώνουν τον τρόμο του εκβαρβαρισμένου εγκληματία,πιστοποιεί την πλήρη αποξένωση της Πολιτείας από την καθημερινότητα των πολιτών.Και δικαιολογεί βέβαια την απήχηση εκείνων των πολιτικών δυνάμεων (χρυσαυγή) που σπεύδουν να καλύψουν το έλλειμμα: μια κακή απάντηση είναι για τους πολίτες προτιμότερη απ'τη μη-απάντηση,οι δημοσκοπήσεις τουλάχιστον αυτό επιβεβαιώνουν.

Η Πολιτεία λοιπόν και τα κόμματα οφείλουν να απαντήσουν στο έλλειμμα ασφάλειας των πολιτών.
Αν αισθάνονται πως το δόγμα "νόμος και τάξη" δεν ανταποκρίνεται στην ιδεολογία τους,αφήνουν το πεδίο ελεύθερο στην ακροδεξιά.Ίσως μάλιστα αν δεν υπήρχε ο Νίκος Δένδιας που τολμά να υπερασπίζεται τα αυτονόητα,η ακροδεξιά να είχε πολλαπλώς θεριέψει.

Για όσους ακόμη διατηρούν επιφυλάξεις και υποστηρίζουν πως τέτοια περιστατικά είναι μεμονωμένα και πως "ο πολιτισμός" θα είναι πάντοτε η αποτελεσματικότερη απάντηση στη φρίκη,θα ήθελα να τους υπενθυμίσω την ταινία του Peckinpah "Straw dogs".Ένας φιλήσυχος διανοούμενος-Dustin Hoffman- εξαναγκάζεται υπερασπιζόμενος τη ζωή του να καταφύγει στη βία.Έσχατο καταφύγιο φυσικά η βία,μα ενίοτε αναπόφευκτο.Στη ζωή καλώς ή κακώς δεν ελέγχουμε πάντοτε τις συνθήκες του κοινωνικού μας περιβάλλοντος οι δε καλές προθέσεις μας,δεν αποτελούν εχέγγυο ανταπόδοσης καλοσύνης από τον άγνωστο στο δρόμο.Η ζωή επιπλέον,υπερβαίνει κάθε κινηματογραφικό σενάριο...
Δυσάρεστο μεν,αληθές δε: "παν ερπετόν πληγή νέμεται" (Ηράκλειτος).

Πολύ φοβάμαι όμως πως η φυσική δειλία που καταφεύγει συχνότατα σε διανοητικές υπεκφυγές,θα επιτείνει την αδράνειά μας απέναντι στη φρίκη...

5/6/2013 

Το δέλτα που γίνεται σκαντζόχοιρος

Οι μεγάλοι ποταμοί συνήθως εκβάλουν στη θάλασσα σχηματίζοντας δέλτα.Στα δέλτα,η ανάμιξη που επικρατεί είναι κοσμογονική! Το ανάλατο με το αλμυρό,το ψυχρό με το θερμό στροβιλίζονται διαρκώς σ'ένα ατελείωτο shaker γιγαντιαίων διαστάσεων που ανανεώνει τη ζωή.Εκατομμύρια φυτικοί και ζωϊκοί οργανισμοί συναντούν στα δέλτα των ποταμών τις ιδανικές συνθήκες διατροφής και αναπαραγωγής τους.Από βιολογικής άποψης,τα δέλτα συνθέτουν μια πραγματική κοσμογονία.

Η "δράση" ιδρύθηκε το Μάρτη του 2009 αρχικά σαν ένα φιλελεύθερο φιλοευρωπαϊκό μεταρρυθμιστικό κόμμα.Το εγχείρημά της,το παρακολούθησα με ενδιαφέρον απ'την αρχή,ως ιδεολογικός συγγενής και αποφάσισα πέρυσι στις εκλογές να δραστηριοποιηθώ ενεργότερα ως εθελοντής.Η αλήθεια είναι πως,δε θυμάμαι ακριβώς πότε έγινα μέλος της,πρέπει να ήταν το 2010 ή "11, αλλά ουσιαστικά άρχισα να ασχολούμαι από τις περσινές εκλογές.
Η εκλογική συντριβή του φιλελεύθερου μεταρρυθμιστικού χώρου,έθεσε άμεσα το δίλημμα της πολιτικής επιλογής: διάλυση ή διεύρυνση και επανάληψη της προσπάθειας.
Προκρίθηκε η δεύτερη επιλογή,η διεύρυνση προς άλλους χώρους με τους οποίους θα μπορούσε να υπάρξει συμφωνία σε καίρια ζητήματα (ατομικά δικαιώματα,λειτουργία κράτους-οικονομίας,προστασία περιβάλλοντος κλπ).Επιχειρήθηκε συνεπώς η διεύρυνση προς τη σοσιαλδημοκρατία,τα πράσινα κινήματα,τους πολιτικά ουδέτερους κεντρώους μεταρρυθμιστές.
Μέχρι και η χρήση του όρου "φιλελευθερισμός" κρίθηκε πολιτικά ατελέσφορη και υπαναχώρησε απ'τις πολιτικές διακηρύξεις τη "δράσης".
Αυτό που διατηρήθηκε ζωντανό,ήταν η πολυφωνία,ο σεβασμός της μειοψηφίας,η προσπάθεια πολιτικών συνθέσεων και εξομάλυνσης των διαφορών,το άνοιγμα στην κοινωνία των πολιτών,οι διαφανείς πολιτικές συμπεριφορές.

Ο σκαντζόχοιρος όταν απειληθεί,μετατρέπεται σε μια μπάλα από αγκάθια τα οποία προτείνει απέναντι στον εχθρό.Η μέθοδος δεν είναι πάντοτε αποτελεσματική...








Το τελευταίο συνέδριο της "δράσης" ανέδειξε ένα νέο στην κυριολεξία κόμμα.Νέος αρχηγός,μόλις έξι μήνες μέλος του κόμματος (!) εκλεγμένος από νέα Κεντρική Επιτροπή,απαρτιζόμενη από πολλά νέα μέλη (αρκετά απ'τα οποία πριν από σαράντα μέρες δεν ήταν καν στη "δράση" !).
Φυσικά,το καταστατικό τηρήθηκε,όπως και οι δημοκρατικές διαδικασίες.Αλλά η μεθόδευση υπήρξε κάτι παραπάνω από χονδροειδώς εξώφθαλμη και παλαιοκομματική.
Ο νέος πρόεδρος,παλαιό πολιτικό στέλεχος με μακρά διαδρομή,προφανώς χρησιμοποίησε τον προσωπικό του μηχανισμό για να "αλώσει" ένα έτσι κι αλλιώς αφρούρητο οχυρό.
Και όλα αυτά,εν κρυπτώ,δίχως επίσημες πολιτικές τοποθετήσεις,σε κλίμα κρυψίνοιας,αδιαφάνειας,καχυποψίας.

Η "δράση" από όλη αυτή τη διαδικασία έχει ζημιωθεί σε δυο επίπεδα:
α) σε επίπεδο διεύρυνσης προς τα αριστερά,μάλλον το ζήτημα πρέπει να θεωρείται λήξαν.Ήδη αρκετοί "αριστεροί υπέρ δράσης" έχουν αποχωρήσει ενώ όσοι απομένουν είναι βαθιά ενοχλημένοι-δικαίως-από τη μεθόδευση που ακολουθήθηκε.
β) σε επίπεδο πολιτικής συμπεριφοράς,ο παλαιοκομματικός εισοδισμός και η κρυψίνοια,ενόχλησαν και σημαντικό μέρος των ανένταχτων φιλελεύθερων της "δράσης",στους οποίους συγκαταλέγω κι εμένα.

Για να υπάρξει μεσοπρόθεσμη προοπτική πολιτικής επιβίωσης,πρέπει η "δράση" να φανεί ικανή για παραγωγή αξιόπιστων πολιτικών προτάσεων,τα νέα μέλη της που ελέγχουν την Κ.Ε να δείξουν συμπεριφορά συναινετική και ενωτική (πράγμα το οποίο δεν κάνουν μέχρι τώρα,αναλισκόμενοι σε ανταλλαγές συγχαρητηρίων και ειρωνείες προς τους επικριτές τους)και-πράγμα εξίσου βασικό-το καταστατικό του κόμματος να αλλάξει και η εκλογή προέδρου να γίνεται από τα μέλη του κόμματος με καθολική ψηφοφορία!
Ένα φιλελεύθερο κόμμα δεν μπορεί να εκλέγει πρόεδρο απ'την Κ.Ε,μιμούμενο τις πρακτικές των κομμουνιστικών κομμάτων!

Μ'αυτά και μ'αυτά, είναι σαφές πως αισθάνομαι λίγο ξεκρέμαστος.
Ένας φιλελεύθερος δεν μπορεί να αγνοεί την ουσιαστική μεθόδευση που οδήγησε στην εκλογή νέου προέδρου,ακόμη κι αν ο πρόεδρος αυτός είναι φιλελεύθερος!
Η πολιτική διαδικασία είναι σημαντικότερη απ'το πολιτικό αποτέλεσμα!
Θα δώσω όμως χρόνο,στον νέο πρόεδρο και στην νέα Κ.Ε να παράξουν έργο και-ειλικρινά το εύχομαι-να με διαψεύσουν ευχάριστα.

Ως τότε ελπίζω το δέλτα της πολιτικής μεταρρύθμισης να μη μετατραπεί οριστικά σε παλαιοκομματικό σκαντζόχοιρο.
Αλλά κι αν αυτό συμβεί,η πορεία προς το φιλελευθερισμό είναι ανοιχτή,μακριά από αγκαθωτές μπάλες...

2/6/2013

Επίσκεψη κατ'οίκον

Πρώτη φορά τον έβλεπα (και μάλλον δεν του'χει μείνει αρκετός χρόνος για να ξανανταμώσουμε).
Καθισμένος στο κρεβάτι με τα χέρια να πιέζουν το στρώμα,κάτισχνος με προχωρημένη αλωπεκίαση,πάλευε να μιλήσει στα διαλείμματα του βασανιστικού βήχα που τον τυραννούσε.
Αδύνατον να ξαπλώσει,η δύσπνοια γίνονταν τότε αφόρητη,αδύνατον να περπατήσει,οι δυνάμεις του είχαν εγκαταλείψει το αποστεωμένο του κορμί,κάθονταν στο κρεβάτι κι ανέπνεε γρήγορα κι αχόρταγα.
Οι γιατροί αυτό το σύμπτωμα το λέμε ορθόπνοια,ο άνθρωπος ανακάθεται για ν'αναπνεύσει επαρκώς,αφού αν ξαπλώσει, η άνοδος του διαφράγματος περιορίζει τα ήδη νοσούντα πνευμόνια κι η αναπνοή δεν επαρκεί.
Έπασχε από καρκίνο του πνεύμονα,δε χρειαζόταν να το πει,δεν ήταν αναγκαία η αναζήτηση του ιστορικού.Ήταν σε στάδιο προχωρημένο,λίγη ζωή του απέμενε.
Τον εξέτασα,του μίλησα,του 'γραψα μια συνταγή για την τιμή των όπλων (παρηγορητική θεραπεία το λέμε εμείς οι γιατροί).
Έβγαλε να πληρώσει,απόδειξη δεν ήθελε,τον χτύπησα στον ώμο ευχόμενος "περαστικά" κι ύστερα βγήκα στο διάδρομο για να μιλήσω με τη γειτόνισσα που "τον έχει στο νου της".Της είπα αυτά που απέφυγα να του αποκαλύψω,οδηγίες κυρίως για την περίπτωση που επιδεινωθεί, πότε ν'αναζητήσει εφημερεύον νοσοκομείο και "αν χρειαστείτε κάτι,τηλεφωνήστε μου".
Βγήκα στο δρόμο κι άνοιξα το γκάζι της μοτοσικλέτας να νιώσω τον αέρα της ζωής πάνω μου,να φύγω μια ώρα γρηγορότερα απ'το δωμάτιο της αγωνίας που μύριζε αρρώστια και θάνατο...

Η δουλειά μας έχει να κάνει με τη ζωή και το θάνατο,οι άνθρωποι μας ανοίγουν το σπίτι τους για να μας εμπιστευτούν τον πόνο,την αγωνία,το φόβο,την απελπισία.Ξεγυμνώνουν το σώμα κι ένα κομμάτι της ψυχής τους μπροστά μας,μήπως και μπορέσουμε ν'απαλύνουμε το απεχθές φορτίο.Δεν είναι πάντοτε εύκολο,συχνά δεν είναι καν εφικτό.

Υπάρχουν στην ιατρική πράξη ζητήματα που κανένα Πανεπιστήμιο δεν πραγματεύεται: ψυχική προσέγγιση του αρρώστου,ενημέρωσή του,απόκρυψη επώδυνων πληροφοριών ή πλήρης αποκάλυψή τους,όρια της θεραπευτικής παρέμβασης,η ευθανασία ως ατομική επιλογή απέναντι σε άγραφους κώδικες μέχρις εσχάτων θεραπευτικής κι ένα σωρό άλλα.
Οι ίδιοι οι γιατροί,αποφεύγουμε να τα κουβεντιάζουμε μεταξύ μας.
Μπροστά σε ανίατες περιπτώσεις,το πεδίο του αυτοσχεδιασμού είναι ανοιχτό για κάθε γιατρό.
Η Ιπποκρατική παραίνεση περί αμερόληπτης προς τον ασθενή προσέγγισης καταλύεται στην πράξη,αφού ο γιατρός-μη διαθέτοντας τεκμηριωμένες οδηγίες-επιστρατεύει την προσωπική του φιλοσοφία,τις ηθικές του αντιλήψεις,την αισθητική και μεταφυσική προσέγγιση του επερχόμενου θανάτου,προκειμένου να συμβουλέψει τον ανιάτως πάσχοντα.

Φυσικά δεν πρόκειται να προτείνω κάτι,διαπιστώσεις κάνω.
"Θανάτου ένεκα,Πολιτείαν ατείχιστον οικούμεν" γράφει ένα ανώνυμο σχόλιο στον Επίκουρο.
Αλλά και μπροστά στο αναπότρεπτο,ένα σωρό διεκδικητές διαγκωνίζονται να επιβάλλουν τη δική τους προσέγγιση:
-Η ιατρική αυθεντία,διεκδικεί τη "μέχρις εσχάτων θεραπευτική",εν ονόματι ενός κενού ανθρωπισμού.Ο άνθρωπος,στις τελευταίες του στιγμές,δε λογίζεται σαν ον που υποφέρει και αγωνιά,αλλά σαν θεραπευτικό πρωτόκολλο που πρέπει να εκπληρωθεί.Τι κι αν υπάρχουν στιγμές που οι θεραπευτικές παρενέργειες υπερβαίνουν την προσδοκώμενη κλινική βελτίωση? Τι κι αν μόλις φτάσουμε σ'αυτό το σημείο,είναι μάταιος κόπος οι περαιτέρω αιμοληψίες/παρακεντήσεις του ετοιμοθάνατου κορμιού? Η οίηση του θεράποντος αρνείται πεισματικά να αναθεωρήσει.Έχω συναντήσει πολλές τέτοιες προσεγγίσεις στο χώρο μας.
Έχω δει όμως-ευτύχησα σ'αυτό- και τον θεράποντα που ξέρει να αναλαμβάνει την ευθύνη της μη-θεραπείας.
Είναι ευθύνη του γιατρού να επιλέξει τη θεραπεία,αλλά και να κρίνει πότε κάθε θεραπεία είναι μάταιη!
Οι περισσότεροι από εμάς,είμαστε καλοί στο πρώτο σκέλος και αποφεύγουμε εντέχνως το δεύτερο,επικαλούμενοι λόγους "ανθρωπισμού": "και έσεται η εσχάτη πλάνη,χείρων της πρώτης"...
-Ο δεύτερος διεκδικητής της προθανάτιας προσέγγισης είναι τα θρησκευτικά δόγματα.Και ως δόγματα,είναι αναπόφευκτα ανελαστικά.Οι μάρτυρες του Ιεχωβά αρνούνται να υποβληθούν σε μετάγγιση αίματος για λόγους θρησκευτικών πεποιθήσεων.Η εκκλησία της Ελλάδας αρνείται να τελέσει εξόδιο ακολουθία στους αυτόχειρες αφού τους θεωρεί αμαρτήσαντες! Η αλήθεια είναι πως υπάρχουν εξαιρέσεις στο ζήτημα,αλλά δεν παύει η αυτοκτονία να είναι καταδικαστέα.Με το ίδιο σκεπτικό (άρνηση του δικαιώματος στον άνθρωπο να θέσει τέλος στη ζωή του) η εκκλησία αρνείται στη γυναίκα το δικαίωμα να διαθέσει το σώμα της κατά τη βούλησή της (καταδίκη των αμβλώσεων,ακόμη και στα αρχικά στάδια της σύλληψης,με το επιχείρημα πως πρόκειται για φόνο)!
Για παρόμοιους λόγους αποστρέφεται την ευθανασία ενώ,υπάρχουν και ζηλωτές που καταδικάζουν τα αντισυλληπτικά δισκία!

Ούτε μπροστά στο θάνατο λοιπόν ο άνθρωπος δεν έχει ασυλία!
Θεράποντες με "θεϊκό σύνδρομο" τον καταδικάζουν σε αέναη θεραπεία!
Ιερείς άκαμπτης δογματικής του επιβάλλουν παθητικότητα μέχρι τέλους!
Πολιτείες ανεπαρκώς εκκοσμικευμένες-όπως η Ελληνική-του απαγορεύουν άλλους τρόπους ταφής πέραν των αποδεκτών από την "επικρατούσα στην Ελλάδα θρησκεία"!
Οι άνθρωποι δεν μπορούν να περιτοιχίσουν το θάνατο.Οι θεσμοποιημένες αυθεντίες όμως,το επιχειρούν! Επελαύνουν προς τους ανεμόμυλους ως καρικατούρες Δον Κιχώτη,δίχως το άλλοθι της παραφροσύνης,μα με τη φαιδρή σοβαροφάνεια του επαίοντος.

Ας επιστρέψουμε στον δυστυχή του σκοτεινού δωματίου.
Όταν ο άνθρωπος φεύγει,χρέος του γιατρού είναι να του απαλύνει-αν μπορεί-την αγωνία.
Δυο πράγματα συνήθως φέρνουν αγωνία: ο πόνος και η δύσπνοια.
Κι αν για τον πρώτο,υπάρχουν ισχυρά αναλγητικά στο οπλοστάσιό μας,για τη δεύτερη λίγα μπορούμε να κάνουμε.Έχω δει ανθρώπους που υπέφεραν, να φεύγουν ήρεμοι υπό την επήρεια ενός ισχυρού ναρκωτικού.Αλλά όσοι δυσπνοούσαν και δεν τους έφτανε ο αέρας,έφευγαν μεσ' στην αγωνία,φορώντας μια μάσκα οξυγόνου που πάλευε μάταια να τους ανακουφίσει.

Ο πάσχων,ήταν βαρύς καπνιστής.
Ξέρω πως δεν μπορούμε να προδικάσουμε το κατευόδιό μας.Αν όμως έχουμε κάποιες πιθανότητες να γλιτώσουμε την αγωνία της ασφυξίας,γιατί να τις κάψουμε στην κάφτρα του τσιγάρου?
Θα 'θελα πλάι στον κάου μπόυ του Marlboro να μπορούσα να κοινοποιήσω την εικόνα του ανώνυμου ορθοπνοϊκού!
Θα 'θελα στον καπνιστή που "το καίει για την παλιοζωή",να του θυμίσω πόσο όμορφη είναι η ζωή όταν έχεις δυνάμεις να τη ζεις!

Δε χρειάζονται πολλά πράγματα για να ζήσεις τη ζωή.
Απέφευγε τα δηλητήρια των δογματικών και μη δηλητηριάζεις εσύ τον εαυτό σου.
Συνταγή αθανασίας δεν υπάρχει,ούτε και συνταγή ευμάρειας.
Υπάρχει μόνο η δική σου επιλογή και όσα δεν εξαρτώνται απ'αυτήν.

Υπάρχουν επίσης και περιπτώσεις όπου κάθε θεραπεία είναι μάταιη: ο υπογράφων ανήκει στους θεράποντες που το ανακοινώνουν...

21/5/2013

Τα δύο άκρα

Η πύλη του στρατοπέδου Auswitz

Gulag στη Vorkuta (ΕΣΣΔ)

Η επικίνδυνη για την ίδια τη δημοκρατία θεωρία των δυο άκρων αφήνει έκθετο τον κυβερνητικό εκπρόσωπο, αλλά και τα κόμματα που συνεχίζουν να τον στηρίζουν ως εκπρόσωπο την κυβέρνησης. (Γραφείο τύπου ΣΥΡΙΖΑ, 18/5/2013)

Για να μιλήσουμε για άκρα,πρέπει ταυτόχρονα να μπορούμε να περιγράψουμε το μεταξύ τους χώρο.

Ο όρος "άκρα",κατά κανόνα αναφέρεται σε προσλαμβάνουσες χώρου (ο χρόνος έχει άκρα μόνο αν ορίσουμε συγκεκριμένης διάρκειας χρονική περίοδο).

Μια ράβδος έχει άκρα,μέση και ενδιάμεσα διαστήματα.Ένα κόκκαλο έχει διάφυση (σώμα) και επιφύσεις (άκρα).Ένας δρόμος έχει αρχή και τέλος (άκρα) και ενδιάμεσα σημεία.Μια ευθεία γραμμή,δεν έχει άκρα,θεωρητικά εκτείνεται στο άπειρο δίχως αρχή και τέλος.Ένας κύκλος,επίσης δεν έχει άκρα,αλλά η διάμετρός του έχει άκρα και μέσο σημείο.Ακόμη λοιπόν και στα κατεξοχήν εργαλεία περιγραφής του χώρου-τα γεωμετρικά σχήματα-η ανεύρεση των άκρων δεν είναι πάντοτε σαφής ούτε δεδομένη.

Τι γίνεται όμως στο χώρο των ιδεών?

Υπάρχει κάποιο στοιχείο που να επιτρέπει το χαρακτηρισμό μιας ιδέας ως ακραίας?

Το ερώτημα δεν είναι θεωρητικό.

Η ανθρώπινη διάνοια και οι επινοήσεις της είναι απεριόριστες: ζωγραφική,μουσική,γλυπτική,ποίηση και πεζογραφία,επιστημονική έρευνα,κάθε είδους έκφραση στο χώρο τη τέχνης και της επιστήμης...

Υπάρχει ακραίο καλλιτεχνικό δημιούργημα,ακραία ιδέα,ακραία φαντασίωση,ακραία επιστημονική υπόθεση?

Αν θεωρήσουμε ακραίο ό'τι υπερβαίνει τις κείμενες συνήθειες,πρέπει να παραδεχτούμε πως δίχως ακραίες υποθέσεις η επιστημονική έρευνα θα έμενε στάσιμη και το ίδιο θα συνέβαινε στην καλλιτεχνική δημιουργία αν έλλειπαν οι ακραίες συλλήψεις.Ο Αϊνστάϊν με αυτό το σκεπτικό ήταν ακραίος,όπως και ο Μότσαρτ ή ο Πικάσο.

Μάλλον λοιπόν είναι άτοπος ο όρος "ακραίο" όταν μιλάμε για τέχνες και επιστήμες.

Περνώντας στο χώρο της κοινωνιολογίας και των ηθών,ο όρος αρχίζει ν'αποκτά νόημα μόνο σε συνάρτηση με την αξιολόγηση των ανθρώπινων εμπειριών.Ο άνθρωπος και η ζωή του,οι ανάγκες του και τα συναισθήματά του,αποτελούν το κριτήριο για να χαρακτηριστεί μια κατάσταση ως "ακραία".

Ένας τυφώνας στη μέση του Ατλαντικού,δίχως επιπτώσεις στην ανθρώπινη ζωή,σπανιότατα θα χαρακτηριστεί ακραίος.

Μια μικρότερης ισχύος καταιγίδα που προξενεί καταστροφές σε σπίτια και κοστίζει σε ανθρώπινες ζωές αντίθετα,πληρεί τις προϋποθέσεις για να περιγραφεί ως "ακραίο καιρικό φαινόμενο".

Ο όρος "ακραίο" λοιπόν αρχίζει ν'αποκτά νόημα μόνο σε σχέση με τον άνθρωπο: ακραίες θερμοκρασίες όσες δεν μπορεί ν'αντέξει ο άνθρωπος,ακραία μεγέθη όσα υπερβαίνουν κατά πολύ το δικό μας,ακραίες εμπειρίες όσες προξενούν δυσφορία ή πόνο στην πλειονότητα των ανθρώπων κ.ο.κ

Παραφράζοντας τον Πρωταγόρα ("πάντων χρημάτων μέτρον άνθρωπος"),μπορούμε να υποστηρίξουμε πως "των άκρων μέτρον άνθρωπος".

Αν οι υποθέσεις αυτές ευσταθούν,στο πεδίο των ανθρώπινων κοινωνιών,οι συνθήκες διαβίωσης των ανθρώπων αποτελούν το κριτήριο για το χαρακτηρισμό της μορφής της πολιτειακής τους οργάνωσης.

Μια πολιτική κατάσταση που χαρακτηρίζεται από μαζική υποβάθμιση του επιπέδου διαβίωσης της ανθρωπότητας,μπορεί να χαρακτηριστεί ακραία: καθολική ένδεια,μακροχρόνια εμπόλεμη κατάσταση,λιμοί και λοιμοί σε μαζική κλίμακα είναι μερικές ενδεικτικές ακραίες καταστάσεις των ανθρώπινων κοινωνιών.

Αυτά τα φαινόμενα είναι ιστορικά καταγεγραμμένα και ενίοτε,ακόμη παρόντα κατά τόπους.

Το καίριο ερώτημα που ακολουθεί είναι: υπάρχουν πολιτικές ιδεολογίες που οδηγούν σε ακραίου τύπου κοινωνίες?

Η απάντηση έχει δύο σκέλη.

Αν διερευνήσουμε τις προθέσεις των πολιτικών ιδεολογιών,καμία δεν προπαγανδίζει την ανθρώπινη δυστυχία,το αντίθετο.Όλες ομνύουν στον άνθρωπο και στη βελτίωση της ζωής του.

Αν όμως μελετήσουμε την πρακτική εφαρμογή των ιδεών αυτών,οποτεδήποτε είχαν ιστορικά την ευκαιρία να υλοποιηθούν,τα συμπεράσματα διαφέρουν.

Εν προκειμένω,τόσο ο φασισμός,όσο και ο κομμουνισμός,μολονότι διαφέρουν ριζικά στις διακηρύξεις τους,ιστορικά υλοποιήθηκαν και οι δυο ως καθεστώτα πολιτικού ολοκληρωτισμού.

Τα φασιστικά καθεστώτα δε μακροημέρευσαν,αφού η ανάδυσή τους συνέπεσε με τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο,τον οποίο αυτά προκάλεσαν και το πέρας του οποίου σήμανε και την πολιτική τους εξάλειψη.

Τα κομμουνιστικά αντίθετα,κυριάρχησαν για τέσσερις ακόμη δεκαετίες μετά το Β.Π.Π σε μεγάλο τμήμα της γης,ώστε να έχουμε επαρκές δείγμα του έργου τους: παντού,χωρίς εξαίρεση,πολιτικός ολοκληρωτισμός και γενικευμένη φτωχοποίηση.

Κατά συνέπεια και με βάση τον ορισμό των "ακραίων πολιτικών ιδεολογιών" τόσο ο φασισμός,όσο και ο κομμουνισμός, εκ των πεπραγμένων τους,δικαιωματικά εντάσσονται σ'αυτές.

Ας διερευνήσουμε κάπως διεξοδικότερα το ζήτημα.
-Τα δυο άκρα απεχθάνονται την ατομική ιδιοκτησία (corpus των ατομικών δικαιωμάτων) και ομνύουν στην κρατική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής.
-Συναινούν στην άποψη πως το άτομο δεν είναι ελεύθερο και οφείλει να δρα υποταγμένο σε αφηρημένες συλλογικές οντότητες ("ιστορικό προτσές" ή "εθνικό πεπρωμένο").
-Συμφωνούν και τα δυο πως η αντιμετώπιση της φτώχειας είναι ζήτημα κατανομής του πλούτου και όχι δημιουργίας του.
-Ομνύουν και τα δυο στην υπεροχή του συνόλου (της "κοινωνίας" ή του "έθνους")έναντι του ατόμου και των δικαιωμάτων του.
-Κοινωνούν την πολιτική τους ιδεολογία με όρους πολεμικής ("ταξική πάλη","ταξικός εχθρός","εχθρός του λαού","ιερός αγώνας" κ.ο.κ).
-Άμεση συνέπεια της στρατιωτικής ορολογίας είναι ο ακραίος κοινωνικός μιλιταρισμός οποτεδήποτε αναλαμβάνουν την εξουσία.
-Εμφορούνται από έναν βαθύ-σχεδόν μυστικιστικό-κρατικό πατερναλισμό και οικοδομούν κοινωνίες εκτεταμένου κεντρικού άνωθεν σχεδιασμού.Το Κράτος ελέγχει κάθε πτυχή της πολιτικής ζωής.
-Είναι απολύτως μη-ανεκτά σε κάθε τύπου αντιπολίτευση,αντιτιθέμενη γνώμη ή και απλή κριτική.Τα καθεστώτα τους χαρακτηρίζει απόλυτη λογοκρισία,αστυνομικός έλεγχος των πολιτών και διώξεις των αντιφρονούντων.Κοινό τους χαρακτηριστικό, το στρατόπεδο συγκέντρωσης.
-Μισούν τον καπιταλισμό,τον εμπορικό ανταγωνισμό,την ελεύθερη διακίνηση αγαθών-ιδεών-ανθρώπων.Εγκαθιδρύουν αυστηρό έλεγχο στην παραγωγή/διακίνηση/διάθεση των εμπορευμάτων,στη μετακίνηση των ανθρώπων,στη διάδοση των "αποδεκτών" αντιλήψεων.
-Αποστρέφονται την κοινοβουλευτική δημοκρατία και εγκαθιδρύουν καθεστώτα μονοκομματικής δικτατορίας.

Αυτές είναι,ενδεικτικά μόνο,μερικές σατανικές ομοιότητες του φασισμού και του κομμουνισμού,όπως τις περιγράφουν οι θεωρητικοί τους υποστηρικτές και όπως έχουν ιστορικά υλοποιηθεί.

Μήπως στον Ελληνικό χώρο η Πολιτεία τους διαφέρει?
Η ΧΑ διοργανώνει αιμοδοσίες "μόνο για Έλληνες",το ΠΑΜΕ "μόνο για τις ανάγκες της εργατικής τάξης".
Η ΧΑ σηκώνει τις μπάρες των διοδίων,ακριβώς όπως και το κίνημα "δεν πληρώνω" το οποίο κάλυψαν πολιτικά τα αριστερά κόμματα.
Η ΧΑ και το ΚΚΕ δηλώνουν την περιφρόνησή τους προς το Σύνταγμα του αστικού κοινοβουλευτισμού.
Η ΧΑ προβαίνει σε επιδρομές σε λαϊκές αγορές και νοσοκομεία προκειμένου να καταδιώξει αλλοδαπούς.Το ΠΑΜΕ αποκλείει λιμάνια και δρόμους προκειμένου να παρεμποδίσει ιδιωτικές επενδύσεις.
Η φρασεολογία περί "προδοτών","Τσολάκογλου","κρεμάλας","ανδρείκελων της Μέρκελ" σε ό'τι αφορά πολιτικούς αντιπάλους και η αντίστοιχη περί "ξεπουλήματος","τοκογλύφων","γερμανικής κατοχής" σε ό'τι αφορά οικονομικές πολιτικές με τις οποίες διαφωνούν,είναι κοινή και στα δυο άκρα.
Δυσκολεύομαι πραγματικά να διακρίνω τις διαφορές της πολιτικής τους πρακτικής.

Μπορεί φυσικά να αντιτάξει κανείς πως διαφέρουν σε επίπεδο προθέσεων,πολιτικής ανάλυσης,αισθητικής,ύφους,χρώματος και συμβόλων.
Αναμφισβήτητα έτσι είναι αφού, στην αντίθετη περίπτωση, η μεταξύ τους διάκριση θα καθίστατο πραγματικά αδύνατη.
Μόνο που η πολιτική είναι κατά κύριο λόγο πράξη.
Οι διακηρύξεις παρέχουν αβέβαιη μαρτυρία περί των πολιτικών προθέσεων.
Οι πράξεις-και οι παραλείψεις-παράγουν πολιτική.
Και στο πεδίο της πράξης, τα δυο άκρα μοιάζουν σαν δυο σταγόνες νερό.

http://www.youtube.com/watch?v=yi5iFoMU7Ok&feature=share&list=FLJBq5hUbsXp3FNNv7_HNSYw

http://www.youtube.com/watch?v=kDwZAtE6yWY&feature=share&list=FLJBq5hUbsXp3FNNv7_HNSYw

19/5/2013

Προς οργισμένο νέο επιστολή

Αφορμή γι'αυτήν την ανάρτηση αποτέλεσε αυτή η επιστολή ενός αριστούχου έφηβου,που δημοσιεύτηκε στο διαδίκτυο.
Είναι πάντοτε δύσκολη η προσέγγιση του νεανικού ψυχισμού,καθώς το πάθος που τον χαρακτηρίζει καθιστά την ψύχραιμη επιχειρηματολογία συνηθέστατα απεχθή στα μάτια του.Αυτό που για μας είναι "λογικό επιχείρημα" γι'αυτόν μπορεί να είναι απλώς "οι φοβίες ενός γέρου" ή ακόμη χειρότερα, "η απολογία ενός δούλου του συστήματος".
Ας μην ξεχνάμε τη ρήση του Beaumarchais "οι συμβουλές των ηλικιωμένων μοιάζουν με το χειμωνιάτικο ήλιο: φωτίζουν ,μα δε ζεσταίνουν".
Εκτιμώντας πως δεν είμαι-ακόμη-ηλικιωμένος,θα επιχειρήσω μια προσέγγιση.

Το πρώτο ερώτημα που θέτει ο έφηβος,δίνει το στίγμα των οικογενειακών ιδεολογικών του καταβολών : "ποιός έντυσε τον παππού με τα αποφόρια της ΟΥΝΤΡΑ (sic)".
Προφανώς,αναφέρεται στην UNNRA τον οργανισμό δηλαδή που ίδρυσε ο ΟΗΕ (με βασικό χρηματοδότη τις ΗΠΑ) για την αναστήλωση των κατεστραμμένων απ'το Β Παγκόσμιο Πόλεμο κρατών που απελευθέρωναν οι συμμαχικές δυνάμεις.Σύμφωνα με τα στοιχεία,η Ελλάδα εισέπραξε εξοπλισμό αξίας περίπου 416 εκατομμυρίων δολλαρίων μέχρι το 1948,οπότε και η αρωγή συνεχίστηκε απ'το σχέδιο Marshall.
Τα "αποφώρια της ΟΥΝΤΡΑ" λοιπόν που περιφρονεί ο νέος,έντυσαν,υπόδησαν και βοήθησαν χιλιάδες Έλληνες της μετακατοχικής καθημαγμένης Ελλάδας.
Αυτό,στο χωριό μου,το λένε "αχαριστία" νέε μου.

Στη συνέχεια,ο νέος κατακεραυνώνει τις μειώσεις των μισθών,τα επαπειλούμενα κλεισίματα σχολών,τις ελλείψεις στα σχολεία.Όλα αυτά είναι γνωστά και θλιβερά.Θα ήταν ολοκληρωμένη η κριτική του αν είχε κάτι άλλο να αντιπροτείνει.Δεν το βρήκα στο γράμμα του.

Συμφωνώ μαζί του όταν ζητά να τιμωρηθούν όσοι κακοδιαχειρίστηκαν και υφάρπαξαν το δημόσιο πλούτο.
Συμφωνούμε επίσης στις διαπιστώσεις για την αναγκαιότητα λειτουργίας αποτελεσματικού συστήματος Πρόνοιας.Μόνο που αυτό δεν αποκτάται κατ'απαίτησιν αλλά μέσα από έναν αξιόπιστο και οικονομικά υγιή κρατικό προϋπολογισμό.Ο οποίος πρέπει από κάπου να χρηματοδοτηθεί (φοροδοτικός μηχανισμός) και,αν αυτό δεν είναι αρκετό,θα πρέπει να τον συμπληρώσουν οι πολίτες στερούμενοι μέρος των αποδοχών τους.Άλλος τρόπος δεν υπάρχει!
Σε μια χρεοκοπημένη χώρα λοιπόν,όλοι λίγο-πολύ πρέπει να ξεβολευτούμε για να τη βοηθήσουμε.Αυτό,δεν είδα πουθενά να περνά απ'τη γραφίδα του οργισμένου μας έφηβου.

Στη συνέχεια,ο νέος διερωτάται "ποιός οδήγησε τέσσερις χιλιάδες ανθρώπους στην αυτοκτονία"? Σημαντικό πράγματι ερώτημα,αλλά έχει ο ίδιος κάποια έγκυρη απάντηση? Έχει επεξεργαστεί συνολικά το ψυχολογικό προφίλ και το κοινωνικό περιβάλλον των ανθρώπων που έδωσαν τέλος στη ζωή τους? Ή έχει υιοθετήσει την εύκολη απάντηση σερβιρισμένη απ'όσους επενδύουν στην ανθρώπινη δυστυχία?

Περιγράφει ο νέος τι δε θέλει στη ζωή του: ανασφάλιστη εργασία,μισθό των 350 ευρώ,ενδεχόμενη οικονομική μετανάστευση. Σεβαστά όλα και ποιός άραγε θα τα επιθυμούσε για τον εαυτό του,αλλά υπάρχει κάποια πρόταση για να στηριχτούν οικονομικά καλύτερες εργασιακές συνθήκες? Μήπως "λεφτά υπάρχουν" και αρκεί να τα μοιράσουμε κατάλληλα? Κι αν ακόμη τα μοιράζαμε,για πόσο καιρό θα αρκούσαν μέχρι να χρειαστεί να τα παράξουμε? Ή μήπως δε χρειάζεται ο πλούτος να παράγεται αλλά απλά να τον τρυγάμε από κάποια μαγικά χρηματόδεντρα που ευδοκιμούν σε "έναν άλλο κόσμο που είναι εφικτός"?

Όλη η οργισμένη επιστολή,διαπνέεται από το πνεύμα της απαίτησης! Λες και βιώνουμε την ευαγγελική προτροπή "αιτήσετε και δοθήσεται υμίν". Δυστυχώς όμως "ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος".
Καμία αίσθηση κοινότητας,καμία ευθύνη κοινού βίου,καμία αισθητική συνανήκειν.Ένας οργισμένος εγωτικός ατομικισμός με αδηφάγες απαιτήσεις που "θέλει","απαιτεί","δικαιούται".

Κατακεραυνώνει ο νέος τις σχολικές ελλείψεις,αλλά λησμονεί τα σχολεία της εποχής του παππού του που τον έντυναν τα αποφώρια της UNNRA.Μέσα σ'αυτά τα σχολεία,ξυπόλητοι μαθητές και εμπνευσμένοι δάσκαλοι,σε συνθήκες ολοκληρωτικής ένδειας,μιας καθημαγμένης απ'τις πολεμικές συγκρούσεις χώρας και μιας βαθιά πληγωμένης απ'την εμφύλια τραγωδία κοινωνίας,οικοδόμησαν μια προοπτική για τις επόμενες γενιές.Δεν τα έκαναν ασφαλώς όλα τέλεια,αλλά πήγαν τον τόπο μερικά βήματα μπροστά,γιατί μόχθησαν και δημιούργησαν,αντί να "απαιτούν ιδανικές συνθήκες".

Ο νέος όμως έχει ήδη φτάσει σε συγγραφικό οίστρο: "εμπρός να τσακίσουμε τύραννους φασίστες" μας προτρέπει!
Γνώρισε το αγόρι το φασισμό? Βίωσε τις συνέπειες της εφαρμογής του? Ή μήπως θεωρεί "φασισμό" οτιδήποτε του "στερεί αυτά που δικαιούται"?
Όταν αύριο ,οδηγώντας ,τον πιάσει λάστιχο,θα καταδεχτεί άραγε να λερώσει τα χέρια του με το γρύλο ή θα καταγγέλλει την πρόγκα που του στερεί "το δικαίωμα στην οδήγηση"?

Αντιλαμβάνεται ο νέος πως η επιβίωση δεν είναι "δικαίωμα" αλλά διαρκής αγώνας και πως το μοναδικό όπλο που έχει ο άνθρωπος σ'αυτόν τον αγώνα είναι το μυαλό του?
Κατανοεί πως με όπλο το μυαλό,οι άνθρωποι βγήκαν απ'τα σπήλαια και μετέτρεψαν την επαπειλούμενη και αμφίβολη επιβίωσή τους σε ότι σήμερα του φαίνεται "αυτονόητο δικαίωμα"?
Γνωρίζει πως για να επιβιώσει ο άνθρωπος οφείλει να προσαρμόζει τις επιλογές του στις μεταβολές των υλικών όρων της ζωής του ή εκτιμά πως οι όροι αυτοί είναι ανεξάντλητοι και πως όλοι έχουμε αυτονόητο και υπερεπαρκές μερίδιο σ'αυτούς?

Αυτά είναι ερωτήματα που ζητούν απαντήσεις.Κι ανάλογα με τις απαντήσεις που δίνει κανείς,προσανατολίζει και τις επιλογές της ζωής του.
Φαίνεται όμως πως,ο οργισμένος μας έφηβος δεν ψάχνει απαντήσεις.Τις γνωρίζει όλες! Έχει μάλιστα έτοιμη και ετυμηγορία για τους "ένοχους που του κλέβουν τα όνειρα".
Δεν έχει φανταστεί πως τα όνειρα καθενός δεν μπορεί κανείς να του τα πάρει.
Δεν υποψιάζεται πως,ζητώντας απ'το κράτος να του "εξασφαλίσει τα όνειρα" παραιτείται απ'το δικαίωμα της ατομικής επιλογής.
Δε φαντάζεται πως ένα κράτος που "φροντίζει τα πάντα" είναι ταυτόσημο με ένα κράτος που "ελέγχει τα πάντα".

Είναι εντυπωσιακή η διαστροφή της μαρξιστικής κληρονομιάς: ο Μαρξ θεωρούσε τις υλικές συνθήκες της ζωής τις μόνες πραγματικές,σε βαθμό τέτοιο,ώστε κάθε ιδεαλιστική επινόηση (όπως τα  "δικαιώματα") τα περιφρονούσε ως αστικές επινοήσεις,ως ιδεατά "εποικοδομήματα" των υλικών συνθηκών του βίου.
Η σύγχρονη ελληνική εκδοχή της μαρξιστικής κληρονομιάς-γιατί σ'αυτήν ανήκει ο οργισμένος νέος μας-ομνύει στο ιδεατό (στα "δικαιώματα") με τέτοια προσήλωση,ώστε σχεδόν αδιαφορεί για τις υλικές προϋποθέσεις πραγμάτωσής τους.
Γι'αυτό ο νέος μας ζητά "δημόσια,δωρεάν,ποιοτική παιδεία".Δε φαντάζεται ότι δεν υπάρχει δωρεάν,ότι όλα κοστίζουν.Θεωρεί αυτονόητο το ποιοτικό λες και φυτρώνει στα δέντρα.
Αδιάλειπτη παροχή λοιπόν αφού όλα υπάρχουν τριγύρω μας σε αφθονία...

Δεν εκπλήσσομαι και κατά βάθος τον κατανοώ.Κι εγώ στην ηλικία του τα ίδια ακριβώς πίστευα.Ήμουν κι εγώ ένας αριστούχος μαθητής,διαμορφωμένος με την κυρίαρχη ιδεολογία του δημόσιου σχολείου: σοσιαλιστικός εθνολαϊκισμός και κολλεκτιβιστική προσοδοθηρία.Κι εγώ περίμενα να πάρω ένα πτυχίο και να πιάσω την καλή,το θεωρούσα περίπου αυτονόητο.Κανείς δε με είχε προτρέψει να ψάξω έξω απ'τα προκατασκευασμένα σχήματα.Ούτε και μπορώ να εξηγήσω το πως και το γιατί κατάφερα-στο βαθμό που κατάφερα-να δω και την άλλη οπτική της πραγματικότητας.
Ίσως μια έμφυτη αγάπη προς ότι συνιστά ιδιωτικό πεδίο,ίσως μια υπαρξιακή αποδοχή της ασκητείας ως διδασκαλίας του βίου,ίσως η επίγνωση του κόλαφου στον οποίο οδήγησαν όσοι έταζαν "αλλους καλύτερους κόσμους" και "δικαιότερες κοινωνίες".

Δεν είμαι φυσικά σε θέση να συμβουλέψω τον οργισμένο φίλο μας,κανέναν δε δικαιούμαι να συμβουλέψω.
Εντελώς φιλικά όμως θα του πρότεινα ν'απομακρυνθεί για λίγο απ'τις βεβαιότητές του.
Είναι τρομακτικό για ένα παιδί να έχει διαμορφώσει τόσο νωρίς,τόσες βεβαιότητες...

13/3/2013