Ο ρόλος του θύματος ως πολιτική επιλογή

Τα όσα συμβαίνουν με την πώληση του ραδιοσταθμού 902 είναι εν πολλοίς γνωστά: ο σταθμός ανήκει στο ΚΚΕ (για την ακρίβεια δωρήθηκε στο ΚΚΕ απ'την Ελληνική Πολιτεία) και το κόμμα αποφάσισε να τον πουλήσει.
Ως εδώ καμία ένσταση,τουλάχιστον από εμένα.Σε μια ανοιχτή οικονομία οι αγοραπωλησίες είναι κάτι αυτονόητο.Ωστόσο,αυτή η αγοραπωλησία συγκεντρώνει σωρεία ιδιαίτερων χαρακτηριστικών,τα οποία συνόψισε πολύ εύστοχα ο Θάνος Τζήμερος σε ανάρτησή του:
- Πώς απέκτησε ο 902 άδεια πανελλήνιας εμβέλειας; Πλήρωσε γι’ αυτή;
- Αν δεν πλήρωσε να την αγοράσει, πώς έχει δικαίωμα να την πουλήσει;
- Όταν όλα αυτά τα χρόνια, το ΚΚΕ παρουσίαζε τον 902 όχι ως επιχείρηση (παρά τις αθρόες – τριτοκλασάτες συνήθως - διαφημίσεις που προέβαλλε), αλλά ως όπλο διάχυσης των σοσιαλιστικών ιδεών, η πώληση είναι “ξεπούλημα” των όπλων στον ταξικό εχθρό, ή κάνουμε κάπου λάθος;
- Ποιο είναι το τίμημα και ποιος ο αγοραστής; 
- Γιατί οι επιχειρηματίες του Περισσού απέκρυψαν ότι η off shore εταιρεία που τον αγόρασε συστάθηκε μόλις την περασμένη Πέμπτη, ακριβώς για να συγκαλύψει τα πρόσωπα και τα συμφέροντα που είναι πίσω από την αγορά;
- Με ποιον τρόπο θα απολύσουν τους εργαζόμενους αφού αυτό απαγορεύεται για επιχείρηση που πουλιέται εν λειτουργία;- Υπήρχαν εργαζόμενοι με «μαύρα» στον 902 που καλύπτονταν πίσω από την ιδιότητα του εθελοντή, ναι ή όχι;


Στις εύλογες απορίες Τζήμερου,αλλά και στην κριτική που άσκησε ο ΣΥΡΙΖΑ (εμφορούμενος από  ιδεολογική διαφοροποίηση) και η ΕΣΗΕΑ (εκκινούμενη από συνδικαλιστικό ενδιαφέρον),το μεν ΚΚΕ απάντησε με αυτήν την ανακοίνωση,ο δε "Ριζοσπάστης" φιλοξένησε αυτό το άρθρο της Λ.Κανέλλη.Το ύφος και το περιεχόμενό τους τα αφήνω στην κρίση του αναγνώστη.Απάντηση όμως επί της ουσίας στα ερωτήματά του,ο Θ.Τζήμερος δεν έλαβε.Τολμώ να υποθέσω πως κανείς δεν πρόκειται να λάβει.Στα εύλογα ερωτήματά του,θα προσθέσω άλλο ένα,ρητορικό κι αυτό: "πόσο φόρο θα εισπράξει το ελληνικό δημόσιο απ'την αγοραπωλησία"? Το ερώτημα απευθύνεται προς το υπουργείο οικονομικών και τον "αμείλικτο κυνηγό φοροφυγάδων" αρμόδιο υπουργό...

Το θέμα μας όμως δεν είναι η αδιαφανής,με όρους μαφιακών μεθοδεύσεων αγοραπωλησία του 902.
Αυτή, δε θα ήταν δυνατή χωρίς την πολιτική κάλυψη της Ελληνικής Πολιτείας.

Ούτε το ζήτημα που τίθεται είναι πόθεν εκπηγάζει η πολιτική ασυλία του ΚΚΕ απ'το σύνολο των Πολιτειακών παραγόντων (κομμάτων,κυβέρνησης,ελεγκτικών αρχών,ΜΜΕ,συνδικάτων και λοιπών προθύμων συμπαραστατών).

Δεν είναι επίσης η ιδεολογική/πολιτική ασυνέπεια του ΚΚΕ,το οποίο άλλα διακηρύσσει και άλλα πράττει,το κίνητρο αυτής της ανάρτησης.

Αυτό που προσωπικά με απασχολεί,είναι:  πώς το συγκεκριμένο κόμμα το οποίο είναι ιδεολογικά ασυνεπές,πολιτικά κομπογιαννίτικο,αισθητικά καθηλωμένο στο σοσιαλιστικό ρεαλισμό και με πρακτικές γενικευμένης κρυψίνοιας και μυστικοπάθειας που παραπέμπουν στα αστυνομικά καθεστώτα του πάλαι ποτέ "υπαρκτού σοσιαλισμού",θα εξακολουθήσει να συγκινεί το 5% περίπου του εκλογικού σώματος.

Νομίζω πως ο βασικότερος λόγος για το "απέθαντο ΚΚΕ" το οποίο συνεχίζει να ομνύει στο φάντασμα του παγκοσμίως πια αποδοκιμασθέντος κομμουνισμού,είναι η ταύτισή του με το εθνικό μας αφήγημα: αυτό του θύματος!
Οι μεταπολεμικές γενιές μεγάλωσαν με αυτήν ακριβώς τη συλλογική μυθολογία: είμαστε ο εκλεκτός λαός που οι γύρω τον επιβουλεύονται και εξυφαίνουν συνωμοσίες για να τον εκμηδενίσουν!
Τα πρώτα σπέρματα της αντίληψης συλλογικής καταδίωξης που μας κατατρέχει,μπορούν να ανιχνευθούν στον Μακρυγιάννη: "τρώνε από εμάς και μένει και μαγιά" γράφει στα απομνημονεύματά του για τα θηρία-ξένα έθνη- τριγύρω μας.
Από τότε,κάθε εθνική συμφορά,έχει την απαραίτητη ερμηνευτική της παραλλαγή στην αναζήτηση του αποδιοπομπαίου ξένου δάκτυλου: το '22 "μας πούλησαν" οι ξένοι στον Κεμάλ, το 46-49 "μας βάλανε" οι ξένοι να φαγωθούμε, το "67 "οι ξένοι επέβαλλαν δικτατορία", το "74 "μας φάγανε την Κύπρο" οι ξένοι φυσικά και το 2010 "μας παγίδεψαν" στα μνημόνια οι μισέλληνες ξένοι...
Ο ένοχος ποικίλει κατά περιόδους,είναι όμως πάντοτε δόλιος και μισεί τον Ελληνισμό: οι Εγγλέζοι,οι Αμερικάνοι,η Ιντέλλιτζενς και η CIA, ο Τσώρτσιλλ και ο Κίσσινγκερ, η Μοσάντ και η λέσχη Μπίλντερμπεργκ, οι Μασόνοι και οι Σιωνιστές,οι Τούρκοι και οι Βούλγαροι και βέβαια η Μέρκελ και οι τροϊκανοί της!
Τελευταία στο συνωμοσιολογικό σύμπαν έχουν προστεθεί οι Νεφελίμ και οι εξωγήινοι,οι ελεγκτές εγκεφάλων που μας ψεκάζουν,οι νεοφιλελεύθεροι βρυκόλακες που εφαρμόζουν "δόγματα σοκ" και βέβαια η διαχρονική "αποτυχία του καπιταλισμού"!
Το σενάριο επιτρέπει και συνδυασμούς των ανωτέρω θεωριών,έτσι ώστε να ικανοποιηθεί κάθε γούστο: εθνικιστές ακροδεξιοί,κομμουνιστές,θρησκόληπτοι ζηλωτές,άθεοι σοσιαλιστές,απολιτίκ εξυπνάκηδες που "όλα τα ξέρουν".

Δίχως τη βαθιά εδραιωμένη αντίληψη του θύματος,οι θεωρίες συνωμοσίας θα μαραίνονταν ελλείψει αποδείξεων.
Ο ορθολογισμός προυποθέτει την απόδειξη μιας θεωρίας πριν την αποδοχή της.
Το ένστικτο όμως αρκείται στη διαίσθηση: δε ζητά αποδείξεις,δεν τις χρειάζεται,τα ορμέμφυτα δεν υπακούν στη λογική!
Η μεταπολεμική Ελλάδα δάκρυζε με τον αδικημένο Ξανθόπουλο που ήταν πάντοτε τίμιος και δόλια ριγμένος και συνεπαίρνονταν με τους λυγμούς του Καζαντζίδη για τη φτώχεια και τον κατατρεγμό.
Η εδραιωμένη αντίληψη στο υποσυνείδητο του 'Ελληνα ήταν πως "ο φτωχός είναι ενάρετος" και γι'αυτό δεν έκανε λεφτά "πατώντας επί πτωμάτων" όπως "οι πλούσιοι"!
Η φτώχεια απέκτησε ηθική διάσταση,έγινε πιστοποιητικό αρετής,σε αντιδιαστολή με τον πλούτο ο οποίος πάντοτε ήταν "ανήθικος".

Η ηθική απαξίωση του πλούτου ήταν και παραμένει κοινό χαρακτηριστικό της ρητορικής τόσο του εκκλησιαστικού,όσο και του κομμουνιστικού ιερατείου.Για τους δικούς τους ιδιοτελείς λόγους και τα δυο αποκήρυσσαν δημοσίως (αλλά απολάμβαναν εν κρυπτώ) τον καπιταλισμό και τον υλιστικό ευδαιμονισμό του.

Η πολιτική οξύνοια του Ανδρέα Παπανδρέου,διαχειρίστηκε το συλλογικό μύθο του θύματος με μοναδική μαεστρία: δεν αρκέστηκε στην κατάληψη και νομή της εξουσίας,αλλά δημιούργησε ένα νέο σύστημα αξιών που κυριάρχησαν στη μεταπολίτευση και άλωσαν ιδεολογικά/πολιτικά/αισθητικά/πολιτισμικά τόσο την παραδοσιακή δεξιά,όσο και την αριστερά σε κάθε της διάσταση.Μόνο ο Ανδρέας κατάφερε να αποδομήσει στην πράξη το ρόλο του θύματος,δίχως να καταρρίψει τη συμβολική του αξία! "Πλουτίστε,αλλά ταυτόχρονα δηλώστε αλληλέγγυοι στη φτωχολογιά! Γίνετε κατεστημένο,δηλώνοντας ταυτόχρονα θύματα"!
Πολιτικό επίτευγμα αληθινά αριστοτεχνικό και μακιαβελλικά αμοραλιστικό!
Γι'αυτό και επικράτησε καθολικά στην ελληνική κοινωνία τα τελευταία τριάντα χρόνια!

Είναι αλήθεια πως,το ΚΚΕ κατάφερε να διατηρήσει μια σχετική αυτοτέλεια έναντι του "ανδρεϊσμού".
Λεηλατήθηκε πολιτικά,αλλά όχι στο βαθμό των υπολοίπων.Υπήρξε συνδαιτημόνας στον μπουφέ,αλλά όχι απροκάλυπτα.Άλλωστε ως το '89 δέχονταν τη συντροφική χρηματοδότηση της ΕΣΣΔ.
Περισσότερο για λόγους αισθητικής-συμβατής και με την ηλικία των εξεχόντων μελών του-το κόμμα κατάφερε να πιστωθεί το ρόλο του "γραφικού θύματος" της μεταπολίτευσης,στη συνείδηση των περισσότερων.
"Εντάξει μωρέ,γραφικοί είναι,αλλά έχουν καλές προθέσεις",περίπου αυτή είναι η επίσημη θέση της πολιτείας και των εκπροσώπων της,καθώς και της πλειοψηφίας των ΜΜΕ,για τη θέση του κόμματος στο πολιτικό πεδίο.
Εξ ου και η απροκάλυπτη εθιμική ανοχή της ρητορικής του: αφήνουν τους εκπροσώπους του να λένε το γνωστό ποίημα και προχωρούν παρακάτω! Καμία ερώτηση,καμία αμφισβήτηση,από κανένα πάνελ!
Μέχρι και στο φαιδρό "συνταγματικό τόξο" είναι διατεθειμένοι να το εντάξουν: ναι,το κόμμα που ευθέως αμφισβητεί την κοινοβουλευτική δημοκρατία και επιδιώκει τη δικτατορία του προλεταριάτου!

"Το συγχωρούμε" όμως,γιατί "είναι θύμα" ή έτσι τουλάχιστον έχει πείσει ότι είναι!
Στη χώρα μας,ελλείψει στέρεας ιδεολογικής παράδοσης,δεν ενδιαφέρει η επιχειρηματολογία και η ορθολογική αντιπαράθεση.Περισσότερο μετρούν οι συμβολισμοί και η δραματουργία: ο Καζαντζίδης που τραγουδά με τα μάτια κλειστά και το κεφάλι στον ουρανό,ο Ξανθόπουλος και η μαυροντυμένη μάνα του και το "τιμημένο" που είναι "πλάι στον εργάτη" (ακόμη κι όταν τον απολύει...).

Αυτός ο συνδυασμός ανορθολογιστικού αταβισμού,συνωμοσιολογικής αφήγησης και αναγνώρισης του θύματος ως ηθικά ανώτερης οντότητας,είναι που διατηρεί στη χώρα ζωντανό έναν πολιτικό βρυκόλακα.
Και θα τον ανταμείψει με διόλου ευκαταφρόνητο ποσοστό ψήφων στις επόμενες εκλογές...

14/8/2013

Μια πρόταση για τον ΕΟΠΥΥ

Είναι αναγκαίο,για να επεξεργαστούμε ένα πρόβλημα να μπορούμε αξιόπιστα να το περιγράψουμε.Αυτό με τη σειρά του επιβάλλει ακριβείς μετρήσεις.Σύμφωνα με πρόσφατα στοιχεία,αυτή τη στιγμή (20/6/2013) στη χώρα μας υπάρχουν 3,6 εκατομμύρια εργαζόμενοι, 2,7 εκατομμύρια συνταξιούχοι και 4,7 εκατομμύρια μη εργαζόμενοι (άνεργοι και λοιπές πληθυσμιακές ομάδες).

Το σύστημα περίθαλψης υπό κρατική πρόνοια,το οποίο εδώ και ενάμιση χρόνο υλοποιείται μέσω του ΕΟΠΥΥ,βασίζεται στη χρηματοδότηση του παρόχου υπηρεσιών υγείας από τμήμα του εισοδήματος των πολιτών. Με απλά λόγια,από τους εργαζόμενους παρακρατείται ένα ποσό κάθε μήνα,για να χρηματοδοτήσει τον ΕΟΠΥΥ.
Αν μελετήσουμε το σχετικό ΦΕΚ περί ΕΟΠΥΥ (18/12/2012) θα διαπιστώσουμε πως η χρηματοδότηση του ΕΟΠΥΥ προβλέπεται

"Οι πόροι του Ε.Ο.Π.Υ.Υ. προέρχονται από:
• τις προβλεπόμενες εισφορές ασφαλισμένου – εργο−
δότη – συνταξιούχων – ασφαλιστικού ταμείου
• την ετήσια επιχορήγηση από τον Κρατικό Προϋ−
πολογισμό ως συμμετοχή του δημοσίου στην τριμερή 
χρηματοδότηση νέων ασφαλισμένων, σύμφωνα με το 
άρθρο 35 του Ν. 2084/1992 (Α΄, 65)
• τα έσοδα από τυχόν κοινωνικούς πόρους υπέρ των 
Φορέων και Κλάδων Υγείας
• προσόδους περιουσίας, απόδοση κεφαλαίων και 
αποθεματικών, καθώς και κάθε άλλο έσοδο που προ−
βλέπεται από την οικεία νομοθεσία ή άλλες γενικές 
διατάξεις νόμων
• δωρεές, κληρονομιές, κληροδοτήματα και κτήσεις 
από άλλη χαριστική αιτία
• από προσόδους από τη χρηματοοικονομική διαχεί−
ριση των διαθεσίμων κεφαλαίων και αξιών
• ποσά από επιβολή προστίμων και άλλων χρηματι−
κών ποινών
• έσοδα από παροχή υπηρεσιών σε ασφαλισμένους 
ασφαλιστικών εταιρειών, οι οποίες συνάπτουν συμβάσεις 
με τους ασφαλιστικούς φορείς, καθώς και σε αλλοδαπούς, 
σύμφωνα με τις συμβατικές υποχρεώσεις της χώρας
• έσοδα από την παροχή στατιστικών δεδομένων που 
αφορούν στην αγορά και κατανάλωση φαρμάκων και 
υγειονομικού υλικού
• οι προβλεπόμενοι πόροι από τις διατάξεις του άρ−
θρου 19 του Ν. 3918/2011 (Α΄ 31),
• είσπραξη ποσών επιστροφής (rebate) από φαρμακεία 
και φαρμακευτικές εταιρείες, σύμφωνα με τις διατάξεις 
των άρθρων 34 και 35 του Ν. 3918/2011, όπως ισχύουν 
κάθε φορά, καθώς επίσης και οποιαδήποτε άλλη επι−
στροφή (rebate) που θεσμοθετείται ή συμφωνείται μετά 
από διαπραγμάτευση της Διοίκησης του Οργανισμού".


Είναι σαφές πως,ο κύριος χρηματοδότης του ΕΟΠΥΥ είναι οι εργαζόμενοι (όσοι δηλαδή ανήκουν στον οικονομικά ενεργό πληθυσμό) και ο κρατικός προυπολογισμός. 

Με βάση λοιπόν τα σημερινά δεδομένα,ένας εργαζόμενος χρηματοδοτεί την πρωτογενή φροντίδα υγείας τριών ανθρώπων: του ιδίου,ενός συνταξιούχου και ενός μη εργαζόμενου.
Αυτή η αναλογία χρηματοδότησης 1/3, δημιουργεί εύλογες απορίες ως προς την επάρκειά της.
Αν συνυπολογιστεί το-επιβεβαιωμένο πλέον-γεγονός της χρεοκοπίας του κράτους μας,το συμπέρασμα είναι πως οι δύο βασικοί χρηματοδότες του ΕΟΠΥΥ,αντιμετωπίζουν σοβαρή δυσκολία να ανταποκριθούν.
Κοινώς ο ΕΟΠΥΥ χρειάζεται χρήματα τα οποία δεν είναι σήμερα διαθέσιμα!

Πρέπει να σημειωθεί πως ο ΕΟΠΥΥ έχει επιφορτιστεί με την πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας.Δηλαδή με το σύνολο των αναγκαίων διαγνωστικών εξετάσεων αλλά και ιατρικών υπηρεσιών που απαιτούνται, προκειμένου να υπάρχει επαρκής υγειονομική πρόληψη και αντιμετώπιση των ασθενειών για το μεγάλο εύρος του πληθυσμού.
Για να το πούμε απλά,οτιδήποτε δε χρειάζεται νοσηλεία σε νοσοκομείο,εντάσσεται στην πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας (κλινικές εξετάσεις σε ιατρεία,διαγνωστικές δοκιμασίες,παρακλινικός έλεγχος,εμβολιασμοί,προγράμματα πρόληψης κλπ).
Ο νομικός ορισμός της πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας παρατίθεται από το ίδιο ΦΕΚ:

Ως «Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας» (Π.Φ.Υ.) νοούνται 
όλες οι υπηρεσίες και πράξεις, οι οποίες διενεργούνται 
με σκοπό την πρόληψη και αποκατάσταση των βλαβών 
υγείας:
• Στα εξωτερικά ιατρεία των νοσοκομείων, στα ολο−
ήμερα ιατρεία και τα διαγνωστικά εργαστήρια αυτών
• Στις υπηρεσίες του ΕΚΑΒ
• Στα Κέντρα Υγείας και Περιφερειακά Ιατρεία
• Στα Αγροτικά Ιατρεία
• Στα Πολυιατρεία και Ιατρεία του ΕΟΠΥΥ
• Στα Κέντρα Αποθεραπείας – Αποκατάστασης Ημε−
ρήσιας Νοσηλείας
• Στις Ιδιωτικές Κλινικές που λειτουργούν εξωτερικά 
ιατρεία και διαπιστευμένα Διαγνωστικά Εργαστήρια.
• Στους Ιδιωτικούς Φορείς, όπως περιγράφονται στο 
άρθρο 28 του Ν. 3846/2010 (Α΄, 66)
• Στις Μονάδες Ψυχικής Υγείας
• Στις Μονάδες Χρόνιας Αιμοκάθαρσης
• Στις Κινητές Μονάδες Πρωτοβάθμιας Υγείας του 
άρθρου 14 του Ν. 2071/1992 (Α΄, 123)
• Στους Σταθμούς Προστασίας Μάνας, Παιδιού & Εφή−
βου, όπου διαθέτει ο Οργανισμός.
• Στα Εργαστήρια Φυσικοθεραπείας του Οργανισμού, 
στα Ιδιωτικά Εργαστήρια Φυσικοθεραπείας και στους 
κατ’ οίκον φυσικοθεραπευτές.


Από όσα έχουν ως τώρα εκτεθεί,προκύπτουν τρία βασικά συμπεράσματα:
1) Η πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας (ΠΦΥ),αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους κλάδους υγειονομικής φροντίδας για το γενικό πληθυσμό.Σε επίπεδο δε πρόληψης,αποτελεί το μοναδικό!
2) Η επαρκώς λειτουργούσα ΠΦΥ,περιορίζει την ανάγκη των ανθρώπων για νοσοκομειακή νοσηλεία,με προφανείς ευεργετικές συνέπειες,τόσο για τους ίδιους,όσο και για τον προυπολογισμό.
3) Ο υπάρχων φορέας ΠΦΥ στην Ελλάδα (ΕΟΠΥΥ) υποχρηματοδοτείται και κατά συνέπεια έχει περιορισμένες "επιχειρησιακές δυνατότητες".

Ταυτόχρονα,αποτελεί νομίζω κοινή παραδοχή πως:
α) Είναι απαραίτητη η ύπαρξη ΠΦΥ (κάθε χώρα διαθέτει το δικό της) και
β) Ο φορέας ΠΦΥ πρέπει να είναι προσβάσιμος σε όλο το εύρος του πληθυσμού (ασφαλισμένους ή όχι,εργαζόμενους και μη)

Πώς θα λυθεί λοιπόν το ζήτημα της επαρκούς χρηματοδότησης του ΕΟΠΥΥ?

-Η μια προσέγγιση είναι η αύξηση της κρατικής χρηματοδότησης.Θα ήταν εφικτή,αν η χώρα δεν είχε χρεοκοπήσει.
-Η δεύτερη προσέγγιση είναι η αύξηση των υγειονομικών εισφορών.Σκοντάφτει όμως κι αυτή στην αναλογία 1/3 που την καθιστούν ακόμη δυσκολότερη η υψηλή ανεργία και η δημογραφική γήρανση.
-Μια τρίτη προσέγγιση,διόλου δημοφιλής,είναι η συμμετοχή των ασθενών στο κόστος της ΠΦΥ.

Επειδή αυτή τυγχάνει να είναι και η δική μου πρόταση,ας την αναλύσω λίγο περισσότερο:

* Όσοι ιατροί επιθυμούν εντάσσονται στον ΕΟΠΥΥ ελεύθερα και δίχως περιορισμούς ως προς ειδικότητα,γεωγραφική κατανομή ή οτιδήποτε άλλο.
* Το κράτος εκδίδει τιμολόγιο αποζημίωσης πράξεων κατά το ύψος που κρίνει πρόσφορο.Σήμερα,η ιατρική επίσκεψη σε γιατρό του ΕΟΠΥΥ αποτιμάται σε 10 ευρώ (μεικτά).Η ακριβής αποζημίωση,μετά το φόρο,την παρακράτηση rebate 10% και την καθυστέρηση απόδοσής της (ενίοτε και πέραν του εξαμήνου),είναι σχεδόν η μισή! Το κράτος λοιπόν μπορεί να κοστολογήσει κάθε ιατρική επίσκεψη ή πράξη,καθώς επίσης και να θέσει τους περιορισμούς που επιθυμεί στη συχνότητα των επισκέψεων ή πράξεων που θα αποζημιώνει (παράδειγμα: μία επίσκεψη το μήνα ή ένας υπέρηχος καρδιάς ανά έτος,ηλικιακοί περιορισμοί,ειδικές προβλέψεις για χρονίως πάσχοντες)
* Καταργείται η μηνιαία αντιμισθία των ιατρών του ΕΟΠΥΥ.
* Κάθε ιατρός αναρτά κοστολογημένο τιμολόγιο της επίσκεψης και των πράξεών του.
* Ο ασθενής πληρώνει τον ιατρό,εισπράττει νόμιμη ΑΠΥ και ο ΕΟΠΥΥ αποδίδει στον ασφαλισμένο το προβλεπόμενο (βάσει κρατικού τιμολογίου) ποσό. Η τυχόν διαφορά μεταξύ των δυο ποσών καλύπτεται απ'τον ασφαλισμένο!


Το σύστημα που προτείνω έχει τα εξής πλεονεκτήματα:
α) Είναι πιθανώς οικονομικότερο απ'το υπάρχον.Αν και είναι δύσκολοι ακριβείς υπολογισμοί (ελλείψει στοιχείων) αρκεί ο εξής συλλογισμός.Ακόμη κι αν υποθέταμε πως 11 εκατομμύρια Έλληνες επισκέπτονται κάθε μήνα ιατρό,το ετήσιο κόστος της επισκεψιμότητας (με κόστος επίσκεψης 5 ευρώ/άτομο) θα ήταν 660 εκατομμύρια.Σήμερα με ονομαστικό ΑΕΠ 184,5 δις.(στοιχεία εδώ )και το 0,6% αυτού να χρηματοδοτεί τον ΕΟΠΥΥ,το αντίστοιχο ποσό είναι περίπου 1,1 δις (εκ των οποίων τα 350 εκ.είναι κλειστό ποσό που θα διατεθεί για εργαστηριακές εξετάσεις).Ήδη όμως,ο ΕΟΠΥΥ έχει υπερβεί τη χρηματοδότηση και αναζητούνται..."λύσεις".
β) Ευνοεί τον ελεύθερο ανταγωνισμό στην παροχή ιατρικών υπηρεσιών.Κάθε ασθενής επιλέγει ο ίδιος τον ιατρό του και όχι αυτόν που του επιβάλλει ο ΕΟΠΥΥ.
γ) Αίρει τον αποκλεισμό πολλών ιατρών από την αγορά εργασίας .Καταργείται η διαπλοκή στο χώρο της προσφοράς ιατρικής εργασίας,εξαφανίζονται οι στρεβλώσεις που ευνοούν μερικούς ιατρούς σε βάρος άλλων,ευνοούνται συνθήκες αξιοκρατικού ανταγωνισμού.
δ) Εκλογικεύεται η συμπεριφορά των χρηστών υγείας,έναντι του παρόχου.Από το μοντέλο του πολίτη που επισκέπτονταν κατά βούληση τα ιατρεία και αξίωνε παρακλινικές εξετάσεις άνευ ιατρικής ενδείξεως,θα περάσουμε βαθμιαία στον πολίτη που θα προσμετρά το κόστος της υγείας του,θα υιοθετεί συμπεριφορές πρόληψης,θα αξιολογεί τον ιατρό του (αντί να τον θεωρεί γραμματέα του ΕΟΠΥΥ).

Σήμερα,το Ελληνικό κράτος,υιοθετώντας τη λογική της "δωρεάν υγείας",αναγκάζεται ελλείψει χρημάτων να βομβαρδίζει τον ΕΟΠΥΥ με εγκυκλίους...περιορισμού των παροχών υγείας!
Επιπλέον,επιστρατεύει διοικητικούς ελέγχους και πειθαρχικά μέτρα σε βάρος των παρόχων-ιατρών.
Αυτή η αδιέξοδη πρακτική υπονομεύει το επιστημονικό κύρος των ιατρών και επιτείνει τη δυσπιστία του πολίτη απέναντί τους.Και βέβαια, εισάγει μια παράμετρο που-αν και δεν είναι εύκολα μετρήσιμη-δρα καταλυτικά στην ποιότητα της δουλειάς του γιατρού: την αποπροσωποποίηση της ιατρικής!

Εκτιμώ πως η πρότασή μου-ανοιχτή φυσικά σε ενστάσεις και τροποποιήσεις-ίσως δίνει μια λύση.


ΥΓ Η ΕΝΙ-ΕΟΠΥΥ σε πρόσφατη ανακοίνωσή της,έθεσε το ζήτημα της συμμετοχής του ασφαλισμένου (με 5 ευρώ) στην ιατρική επίσκεψη.Νομίζω πως το σκεπτικό της συνάδει με τις διαπιστώσεις μου.

4/8/2013

Καλοκαιρινά σκόρπια...

-Το φετινό καλοκαίρι έχει μια αίσθηση μελαγχολική.Μπορεί να φταίει η κούραση απ'την παρατεταμένη οικονομική κρίση και τις αμφίβολες πια προοπτικές.Νομίζω πως μας λείπουν πολύ και οι Ιταλοί! Αυτός ο αλλέγκρος λαός που αγαπά την ωραία ζωή σε κάθε της έκφραση: φαγητό,ντύσιμο,μετακίνηση,τραγούδι,έρωτα! Μας μοιάζουν και σε πολλά κουσούρια,σχεδόν τους νιώθουμε αδέρφια. Φέτος μας λείπουν!

-Πριν λίγα βράδια πήγα τους δυο μικρούς μου γιούς στη συναυλία του Μαραβέγια. Κάποια στιγμή τραγουδούσαμε μαζί "πώς να χωρέσω στο ίδιο κρεβάτι,δύο γυναίκες σε μία βραδιά"!
Αντρικές στιγμές! Σύντομα θα πίνουμε μαζί μπύρες και θα τους κάνω τράκα απ'τα κομμένα τσιγάρα.
Ο συνδυασμός χριστιανικής κατήχησης και έμφυτης αντιδραστικότητας,έφτιαξε ένα πατέρα φανατικά αντι-πουριτανό! Τουλάχιστον για την ώρα....

-Στην ίδια συναυλία,ένα νεαρό ζευγάρι λίγα μέτρα μπροστά μας: εκείνος της αγκάλιαζε το λαιμό προσπαθώντας να τη φέρει κοντά του,εκείνη λικνίζονταν αδιάφορα σαν αυτάρεσκο ξυλάγγουρο...Δεν έγειρε καν το κεφάλι προς το μέρος του. Η εικόνα με γύρισε πίσω σε κάτι παλιότερες δεκαετίες.Προς στιγμή σκέφτηκα να τον διασώσω.Να του εξηγήσω πως η ιστορία "τους" είναι υπερβολικά μονόπλευρη,πως ήδη βλέπω το τέλος της και τον φαντάζομαι με τσακισμένα φτερά! Αλλά φυσικά,πρόκειται για ματαιοπονία.Η αγάπη τυφλώνει λέει ο λαός, "smoke gets in your eyes" τραγουδά ο Bryan Ferry και "love hurts" επιβεβαιώνει ο Roy Orbison (πολύ μελό μαζέψαμε)!
Θα'θελα μόνο,άγνωστε φίλε, να μπορούσα να σου ανάψω τσιγάρο τις ώρες του χωρισμού...

-Η πόλη της Λευκάδας φέτος μου φάνηκε πιο άσχημη από κάθε φορά! Εντάξει,ποτέ της δεν υπήρξε καλλονή,αλλά φέτος το κακό παράγινε.Σκουπίδια,κακός φωτισμός,βρωμιά και περιπλανώμενοι απελπισμένοι.Οι ντόπιοι κρυμμένοι παραδοσιακά μέχρι να "αραιώσει ο χαμός", αδυνατούν να αποδεχτούν τους νέους τουρίστες σλαβικής προέλευσης και γκρινιάζουν διαρκώς: "είναι κιτς","δεν αφήνουν λεφτά", "δεν κάθονται στα μαγαζιά","τσιγγουνεύονται" και λοιπά αντίστοιχα και διόλου πρωτότυπα.Πολλή γκρίνια φέτος!

-Αντίθετα η Κέρκυρα παραμένει στο δικό της σύμπαν που είναι περίπου 50% ακριβότερο απ'της υπόλοιπης Ελλάδας! Η κρίση δεν την έχει αγγίξει,τα κρουαζιερόπλοια πάνε κι έρχονται,ο μειωμένος Ελληνικός τουρισμός υπεραναπληρώνεται από Σλάβους και Ρώσους,οι τιμές παραμένουν απλησίαστες (70 ευρώ την ημέρα για ένα Fiat Panda!). Βέβαια,αν δούμε το ζήτημα στην ιστορική του διάσταση,θα διαπιστώσουμε πως η Κέρκυρα γλίτωσε από πολύ σοβαρότερα δυστυχήματα της Ελληνικής Ιστορίας.Δε γνώρισε ούτε τουρκοκρατία ,ούτε εμφύλιο πόλεμο.Η μοίρα την προίκισε με λιγότερα τραύματα και συνεπώς κάποιου βαθμού αυτιστικός ευδαιμονισμός  είναι δικαιολογημένος.

-Ένα απ'τα καλά της κρίσης είναι η εξαφάνιση των ματαιόδοξων κομψευόμενων πολιτευτών απ'το παζάρι! Οι επιδοτήσεις των περασμένων δεκαετιών δημιούργησαν έναν νέο τύπο πολιτευτή στην επαρχία: ήταν "καταφερτζής","ήξερε πρόσωπα","είχε άκρες" και με αυτά τα προσόντα αναπλήρωνε την παιδευτική του ανεπάρκεια.Σε αισθητικό επίπεδο,αδυνατώντας να διαχωρίσει την οικειότητα απ'την αγένεια και μην μπορώντας να αναπληρώσει τη μορφωτική του ανεπάρκεια,υιοθέτησε και επέβαλλε ένα ύφος κουτοπόνηρης καπατσοσύνης πασπαλισμένης με ευρώ από μεσογειακά ολοκληρωμένα προγράμματα! Μιλούσε για "πολιτιστικές εκδηλώσεις" και εννοούσε επιδοτήσεις,έταζε "μέτρα κοινωνικής πρόνοιας" με δανεικά (κι ως πρόπερσι αγύριστα),χαμογελούσε αυτάρεσκα ως "σύγχρονος πολιτικός με όραμα" και το μόνο που είχε να προτείνει ήταν οι διαφημίσεις του "ΚΛΙΚ".
Ήταν ο πολιτευτής-ΚΛΙΚ, ο life-style επαρχιώτης, ο περιφερόμενος οιηματίας της χειροκροτούμενης μετριότητας! Η κρίση τον έδιωξε απ'τη βιτρίνα,το κενό του χαμόγελο κρύφτηκε στη γωνιά,η ανεπάρκειά του απογυμνώθηκε κι οι άλλοτε χειροκροτητές απειλούν να τον κατασπαράξουν...

-Δε θα μιλήσουμε άλλο για πολιτική! Έτσι κι αλλιώς δεν υπάρχει ενδιαφέρον.Οι κυβερνώντες είναι ανίκανοι και οι "εν αναμονή" δεν είναι καν διαφορετικοί.

-Η γυναίκα μου αγαπά τη λογοτεχνία και καταβροχθίζει βιβλία.Τελευταία της ανακάλυψη τα σκανδιναβικά αστυνομικά.Κάπως βαριά για καλοκαιρινή ανάγνωση.Ευτυχώς με μύησε στον Καμιλέρι και στον αστυνόμο Μονταλμπάνο! Ηλιόλουστη Σικελία,κυκλοθυμικός ήρωας,μεσογειακές συνταγές και μακαρονάδες με θαλασσινά! Ξεχνιέσαι και ταξιδεύεις...

-Πώς να κάνεις δίαιτα καλοκαιριάτικα? Το βασικό προαπαιτούμενο της δίαιτας είναι η αυτοπειθαρχία! Διακοπές και πειθαρχία δε συμβιβάζονται! Είναι δυνατόν ν'αλλάξεις μια παγωμένη μπύρα με μεταλλικό νερό?
Από Σεπτέμβρη δίαιτα (κι από Δευτέρα φυσικά)!

-Σε λίγες μέρες γιορτάζουμε 25 χρόνια αποφοίτησης απ'το σχολείο! Προφανώς την εικοσαετία τη γιορτάσαμε πέντε χρόνια πριν και όχι δυο-τρία όπως φανταζόμουν. Η επιβράδυνση της αναπόλησης είναι ένα είδος "αισιοδοξίας της μνήμης": τυπικός μηχανισμός ψυχικής άμυνας!
 Ο ψυχίατρός σας θα σας εξηγήσει περισσότερα...

-Επέστρεψα χθες στην Αθήνα για ολιγοήμερη εργασία.Μου πήρε λίγες ώρες για να θυμηθώ πόσο τυχερός είμαι που έχω απάγκιο σ'ένα νησί.Όταν καταδύεσαι στο υγρό γαλάζιο τίποτε δεν έχει πια σημασία,κάθε σκέψη αδειάζει κι είσαι ευτυχισμένος που είσαι ζωντανός!

-Η φωτογραφία συμπυκνώνει όλη μου την παιδική ηλικία: velamos,κοντά παντελονάκια,γρατζουνισμένα γόνατα και χωματόδρομοι που τελείωναν πάντοτε στη θάλασσα! Είναι φλου επίσης κι αυτός είναι ένας ακόμη λόγος που μου αρέσει...

Απολαύστε τα καλοκαίρια σας!

30/7/2013

Κέρδη,ζημιές και προοπτικές

"...Τα κέρδη και οι ζημιές μιας επιχείρησης είναι ζωτικής σημασίας για τη
λειτουργία της αγοράς.Εκφράζοντας τις προτιμήσεις των καταναλωτών που αγοράζουν ή αποφεύγουν να αγοράσουν,εξωθούν τους επιχειρηματίες σε ανάλογες προσαρμογές επί ποινή πτώχευσης.Όσοι κατορθώνουν να συμπλεύσουν με τις προτιμήσεις των καταναλωτών κερδοφορούν .Όσοι αποτυγχάνουν,είναι υποχρεωμένοι να αλλάξουν τομέα δραστηριότητας.Επιπλέον,τα κέρδη και οι ζημιές,δίνουν τα απαραίτητα ερεθίσματα στους επενδυτές κεφαλαίων,σχετικά με τις πιθανές αποδόσεις των μελλοντικών τους επενδύσεων.Δίχως τις ενδείξεις "κέρδους/ζημιάς" καμία επένδυση δε θα είχε νόημα..."

Αυτά έγραφε,σε γενικές γραμμές,ο von Mises πριν από πενήντα και πλέον χρόνια,αναλύοντας την οικονομική λειτουργία της αγοράς.
Οι Κεινσιανοί παρεμβατιστές,επιχείρησαν να "διορθώσουν" την αγορά και να επέμβουν επιδοτώντας τις ελλειμματικές επιχειρήσεις για να αποφύγουν την πτώχευση.Το μόνο που πέτυχαν-μια και οι επιδοτήσεις βάρυναν το σύνολο της κοινωνίας-ήταν να επεκταθεί το έλλειμμα μιας επιχείρησης και σε άλλες. Προσπαθώντας να διασώσουν μία,επιβάρυναν τη λειτουργία πολλών.Το "φάρμακο" αντί να θεραπεύσει την ασθένεια,οδήγησε στην εξάπλωσή της!

Καμία επιδότηση δεν μπορεί να αγνοήσει τους νόμους της αγοράς,αφού καμία επιδότηση δεν μπορεί να τροποποιήσει τις προτιμήσεις των καταναλωτών.Οι πολίτες-καταναλωτές είναι οι κυρίαρχοι στην οικονομία της αγοράς.

Επιπλέον,επειδή η διανομή των επιδοτήσεων αποφασίζεται απ'τους πολιτικούς,η πολιτική των επιδοτήσεων ευνοεί τις συναλλαγές επιχειρηματιών-πολιτικών με αδιαφανείς διαδικασίες.Αυτή οδηγεί νομοτελειακά σε επαύξηση της διαφθοράς.

Πέρα απ'τους Κεϊνσιανούς μεταρρυθμιστές,οι άλλοι μεγάλοι αντίπαλοι του ελεύθερου ανταγωνισμού,οι σοσιαλιστές κινήθηκαν σε ακόμη πιο εχθρικές θέσεις.
Θεωρώντας τη μαρξιστική ανάλυση περί καπιταλιστικής παραγωγής αλάνθαστη,εκτίμησαν πως η παραγωγή πλούτου στην καπιταλιστική κοινωνία είναι περίπου νομοτελειακή και πως η οικονομική αποτυχία μιας επιχείρησης οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στην ηθική διαφθορά του καπιταλιστή.
Αφού αυτός καρπώνεται την υπεραξία της παραγωγής των εργατών,είναι βέβαιον πως πλουτίζει.Άρα η τυχόν πτώχευσή του,οφείλεται στον έκλυτο βίο του και στις πολυτελείς συνήθειές του.

Η μαρξιστική ανάλυση θεωρεί κομβικό το ρόλο του καπιταλιστή επιχειρηματία.
Η φιλελεύθερη ανάλυση,αντίθετα,θεωρεί θεμελιώδη το ρόλο των καταναλωτών.
Οι σοσιαλιστές σπανίως διακρίνουν μεταξύ κεφαλαιούχων και επιχειρηματιών,ο Mises αντίθετα αναλύει διεξοδικά τις διαφορές: ένα πράγμα είναι το κεφάλαιο κίνησης (που θα το χορηγήσει ο επενδυτής: η τράπεζα ή ο ιδιώτης) και εντελώς άλλο το επιχειρείν,η επιτυχημένη δηλαδή διαχείριση αυτού του αρχικού κεφαλαίου και ο πολλαπλασιασμός του.
Για τους σοσιαλιστές,τα εργατικά χέρια είναι ο θεμελιώδης παραγωγός ενώ,για τους φιλελεύθερους είναι η επένδυση κεφαλαίου και ο καταμερισμός της εργασίας που κάνουν τη διαφορά και δημιουργούν παραγωγικό πλεόνασμα: "όσες ικανότητες έχει ο Ινδός εργάτης,τόσες έχει κι ο Αμερικανός! Αυτό που δεν έχει ο πρώτος και δίνει το προβάδισμα παραγωγικότητας στον δεύτερο,είναι κεφάλαιο επενδεδυμένο σε εξοπλισμό,μηχανές,κατανομή εργασίας,εξειδίκευση παραγωγής" γράφει ο Mises.
Φτάνουμε λοιπόν στη βασική προϋπόθεση για πραγματική οικονομική ανάπτυξη: την άθροιση κεφαλαίων (capital accumulation).Εναρμονιζόμενος με τον Adam Smith, ο Mises εξηγεί γιατί δίχως επενδυτικό κεφάλαιο είναι αδύνατη κάθε νέα τεχνολογική εφαρμογή,άρα κάθε βελτίωση στην παραγωγική διαδικασία που με τη σειρά της θα επαυξήσει τον παραγόμενο πλούτο.
It takes money to make money θα μπορούσε κανείς να πει και θα είχε εν μέρει δίκιο: χρειάζεται και η επιτυχημένη διαχείριση/επένδυσή τους, το λεγόμενο entrepreneurship...

Αυτές οι σκέψεις μου γεννήθηκαν με αφορμή το κλείσιμο της "Κατσέλης" και τις απόψεις που έχουν ακουστεί.
Από τη μια η άποψη της επιχείρησης η οποία ζητούσε ταχύτερο ρυθμό χρηματοδότησης.
Την άποψη αυτή έσπευσε να υιοθετήσει ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης,καταγγέλοντας τον πρόεδρο του ομίλου και ζητώντας να λειτουργήσει ξανά η εταιρεία (δε διευκρίνισε με ποιόν τρόπο δηλαδή με ποιού τη χρηματοδότηση,αλλά είναι εύκολο να εικάσουμε).
Στον αντίποδα,οι επικριτές του ΣΥΡΙΖΑ,τον εγκαλούν για επιλεκτικά ευμενή προς τις δημόσιες υπηρεσίες πολιτική,αντιδιαστέλλοντας τη στάση του κόμματος έναντι των απολυμένων ιδιωτικών υπαλλήλων,αλλά αποφεύγουν να πάρουν θέση έναντι του ζητήματος των απολύσεων γενικότερα.
Προφανώς έχουν μια δικαιολογημένη ίσως δυσκολία να εξηγήσουν σε μια κοινωνία που τη μαστίζει η ανεργία,γιατί οι απολύσεις είναι ένα δυσάρεστο μεν,απολύτως αναπόφευκτο δε κομμάτι της οικονομικής λειτουργίας της αγοράς.
Αν επιδιώξουμε την "πάση δυνάμει αποτροπή των απολύσεων" για λόγους βραχυπρόθεσμης κοινωνικής πρόνοιας,θέτουμε σε λειτουργία το μηχανισμό που μακροπρόθεσμα θα καταστήσει τις απολύσεις μαζικότερες.
Προσπαθώντας να σώσουμε τη δουλειά κάποιων ανθρώπων,επιδοτώντας τη ζημιά της και μεταθέτοντας το κόστος της στην κοινωνία,διακυβεύουμε τις δουλειές πολλών περισσότερων.
Η διαδικασία δεν είναι δύσκολο να γίνει αντιληπτή,έχει περιγραφεί εναργώς απ'την ανάλυση του Mises.

Χρέος ενός αξιόπιστου πολιτικού δεν είναι να περιφρονήσει τα δεδομένα της οικονομίας,αλλά να επινοήσει μεθόδους εξομάλυνσης του κοινωνικού κόστους των απολύσεων.Αντί να επιδοτήσουμε μια καταδικασμένη επιχείρηση,είναι προτιμότερο να επενδύσουμε το κεφάλαιο στην υποστήριξη των απολυμένων (επίδομα ανεργίας/μετεκπαίδευση).Πολύ περισσότερο όταν μιλάμε για ένα κράτος χρεοκοπημένο,με περιορισμένους διαθέσιμους πόρους.
Αυτή είναι κατ'εμέ μια πολιτική ουσιαστικά κοινωνική: υποστήριξη των χειμαζομένων συμπολιτών μας από υπαρκτούς πόρους και για όσο χρόνο είναι αυτοί διαθέσιμοι.Αγορά χρόνου ουσιαστικά,για την επώδυνη περίοδο προσαρμογής/μετάβασης σε νέο εργασιακό περιβάλλον (το οποίο πράγματι,μπορεί να καθυστερήσει να εμφανιστεί).
Αν και αντιπαθώ τις βιολογικές παρομοιώσεις σε ζητήματα κοινωνικής πολιτικής,θα έλεγα πως,όπως ακριβώς ένας χειρουργός είναι συχνά υποχρεωμένος να ακρωτηριάσει ένα μέλος προκειμένου να διασώσει τον οργανισμό,έτσι και μια πτωχευμένη επιχείρηση πρέπει να θυσιάζεται προς όφελος των υπολοίπων.
Η εναλλακτική επιλογή της "με κάθε μέσον διάσωσής της" έχει δυσθεώρητο κόστος για την κοινωνία και δρα διαβρωτικά στη λειτουργία των άλλων επιχειρήσεων.

Κατανοώ πως όλα αυτά δεν είναι εύκολο να τα δεχτεί ο άνθρωπος που χάνει τη δουλειά του.
Χρέος όμως του αξιόπιστου πολιτικού,είναι να του εξηγήσει επακριβώς: ποιά οικονομικά δεδομένα οδηγούν σ'αυτό το αποτέλεσμα και από ποιούς πόρους και για πόσο διάστημα,θα μπορέσει να βασιστεί ως άνεργος στην αρωγή της Πολιτείας.
Η επινόηση φανταστικών λύσεων που περιφρονούν την πραγματικότητα δεν είναι "ανθρωπιστική πολιτική",το αντίθετο: είναι πολιτική του ψεύδους,βαθιά αντι-ανθρωπιστική στην ουσία και στα μακροπρόθεσμα αποτελέσματά της.

Η χώρα μας έχει εμπλακεί σε μια βαθιά οικονομική και κοινωνική κρίση εδώ και τρία χρόνια και είναι άγνωστες για την ώρα οι μεσοπρόθεσμες προοπτικές της.Η κρίση προκλήθηκε απ'τη χρεοκοπία του Κράτους και τις πολιτικές βίαιης μετάθεσής της στην πραγματική οικονομία,δηλαδή την ιδιωτική επιχειρηματικότητα.Πάνω από ένα εκατομμύριο άνθρωποι,όλοι τους εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα,έχουν χάσει τη δουλειά τους,από τις επιπτώσεις της οικονομικής πολιτικής που ακολουθήθηκε: βαριά φορολογία,καθυστέρηση επιστροφής ΦΠΑ,τέλη υπέρ τρίτων,κλειστά επαγγέλματα,μη ανταποκρινόμενες υποχρεώσεις (χρέη) του Κράτους προς φυσικά πρόσωπα κλπ.
Μεταρρυθμίσεις δεν γίνονται,λόγω γενικευμένης πολιτικής αντίθεσης σ'αυτές και η κρατούσα άποψη όπως τη διαμορφώνουν λαϊκιστές πολιτικοί και media,περιγράφει την κρίση περίπου ως αποτέλεσμα συνωμοσίας σκοτεινών κύκλων,περιφρονώντας πλήρως τα οικονομικά δεδομένα που την κατέστησαν αναπόφευκτη.
Δεν μπορούμε να ελπίζουμε βάσιμα σε αναστροφή της πορείας,όσο δεν εστιάζουμε στο μεγάλο ζητούμενο της οικονομικής μεταρρύθμισης: χαμηλοί φορολογικοί συντελεστές,προσέλκυση επενδυτικών κεφαλαίων,περιορισμός γραφειοκρατίας,άνοιγμα κλειστών επαγγελμάτων,εμπέδωση Αρχής του Νόμου (Rule of the Law).
Και βέβαια,ευελιξία στην αγορά εργασίας και αποδοχή των απολύσεων ως αναγκαίων κακών σε μια διαρκώς μεταβαλλόμενη αγορά.
Το κράτος έχει ρόλο να παίξει και μάλιστα ουσιαστικό: επιδόματα ανεργίας,προγράμματα μετεκπαίδευσης ανέργων,κοινωνική εργασία (π.χ βοήθεια στο σπίτι,καθαρισμοί κοινοχρήστων χώρων)από άνεργους πολίτες με αποζημίωση βάσει χρονοχρέωσης από τους ΟΤΑ κ.α
Επιπλέον,η κοινωνία των πολιτών οφείλει να επιδείξει έμπρακτα την αλληλεγγύη της προς τους συνανθρώπους μας,με εθελοντικές πρωτοβουλίες υποστήριξης.

Όλα αυτά όμως χρειάζονται ένα πειστικό αφήγημα απ'την πολιτική τάξη,το εκκλησιαστικό ιερατείο και τα ΜΜΕ.
Αυτό εξακολουθεί να λείπει.Οι ελάχιστες υπεύθυνες απόψεις χάνονται,στη βουή του ανεύθυνου λαϊκισμού.
Το μέλλον θα δείξει...

28/6/2013

Βραβεία ΕΡΤ

1) Βραβείο "αλογόμυγας": απονέμεται στο Σίμο Κεδίκογλου για την πειστική του παράσταση κατά την ανακοίνωση του "κλεισίματος της ΕΡΤ".

2) Βραβείο "πρωτότυπου σεναρίου": Αντώνης Σαμαράς! Χτυπάει τη γροθιά στο τραπέζι,κλείνει το σήμα,εξαγγέλλει το τέλος του κομματισμού.Ακολουθεί διάλειμμα ποπ-κορν/μπυρίτσα και στο δεύτερο μέρος όλα ανατρέπονται! Αναδίπλωση,συμβιβασμός,εξομολόγηση στο Άγιον Όρος...

3) Βραβείο "στρατηγικού σχεδιασμού": στο επιτελείο του Αντώνη Σαμαρά/πρωθυπουργού!

4) Βραβείο β ανδρικού ρόλου: Βαγγέλης Βενιζέλος! Αν και εύκολος ρόλος,στα μέτρα του Βαγγέλη,αφού ήξερε το σενάριο εδώ και χρόνια (για την ακρίβεια αυτός το είχε γράψει!).Παρόλ'αυτά η κριτική επιτροπή εκτίμησε τη σκηνή "ο Ευάγγελος έπεσε απ'τα σύννεφα" γιατί την έπαιξε χωρίς κασκαντέρ...

5) Βραβείο "υποβολέα": στους δυο Παν-Παν,τον υπουργό αμύνης και τον πρώην διευθυντή ΕΡΤ για την αθόρυβη δουλειά τους στο παρασκήνιο.

6) Βραβείο "λευκού σεναρίου": Φώτης Κουβέλης και ΔΗΜ.ΑΡ

7) Βραβείο "από μηχανής διαβόλου": ομοίως

8) Βραβείο "καλλιτεχνικού αυτοσχεδιασμού": ομοίως

9) Βραβείο "επελαύνουσας μεταρρύθμισης": ΔΗΜ.ΑΡ παμψηφεί,με πρόταση να απονέμεται στην ίδια για τα επόμενα τρία συνεχή χρόνια τιμής ένεκεν,άνευ ανταγωνισμού.Οι μεταρρυθμιστικές τις προτάσεις υπήρξαν πράγματι συγκλονιστικής εμπνεύσεως...

10) Βραβείο "καλύτερης κωμικής σειράς": απονέμεται στη φαντασιακή οντότητα "υπεύθυνη Αριστερά" (αγνώστου συγγραφέως,όπως λέμε "ανωνύμου")!

11) Βραβείο "ο χριστιανός στην αρένα με τα λιοντάρια": στον Καλφαγιάννη !

12) Βραβείο "μετανοήσαντος Βαρραβά": στο μούσι του Καλφαγιάννη !

13) Βραβείο "αθώας περιστεράς" : στους "εργαζόμενους" της ΕΡΤ. Επειδή η επιτροπή αδυνατεί να τους διαχωρήσει απ'τους εργαζόμενους (άνευ εισαγωγικών) της ΕΡΤ,το βραβείο θα απονείμει ειδική επιτροπή που θα συστηθεί για το σκοπό αυτό με κοινή υπουργική απόφαση/προεδρικό διάταγμα/κύρωση απ'την ύπατη αρμοστεία του ΟΗΕ και την επιτροπή Αθανάτων σε εύθετο χρόνο...

14) Βραβείο "καλλιτεχνικής ευαισθησίας" : στους καλλιτέχνες που συμπαραστάθηκαν στους "εργαζόμενους".Το βραβείο συνοδεύεται από διπλασιασμό της επιχορήγησής τους απ'το Υπ.Πολιτισμού!

15) Βραβείο "εξοργισμένη Μαντόνα" : στο Σταμάτη Κραουνάκη για τη συγκινητική του προσφορά στον πολιτισμό επί οδοστρώματος (street culture).

16) Βραβείο "βωβού κινηματογράφου": Ανεξάρτητοι Έλληνες για τη συγκινητική τους σιωπή!

17) Βραβείο "αξιόπιστης πολιτικής": ΚΚΕ,για τη συνεπή ευθυγράμμισή του στα ζητήματα ΕΡΤ/902/Ριζοσπάστη σε κοινή ιδεολογικο-πολιτική πλατφόρμα! Σπάνια συναντά κανείς τέτοια αξιοπιστία/συνέπεια στον καλλιτεχνικό χώρο.Πρόκειται ίσως για ένα νέο καλλιτεχνικό ήθος!

18) Βραβείο "αχ τα πλευράκια μου": στο μεταρρυθμιστικό χώρο που δεν εκπροσωπείται στο Κοινοβούλιο (Δράση included) για τη συνεπή τους στάση στην ανάγκη για μεταρρυθμίσεις με όρους savoir vivre...Το moto του χώρου: "η μεταρρύθμιση είτε θα είναι σαλονάτη,είτε δε θα υπάρξει",εκτιμούν οι κριτικοί πως ανοίγει νέους δρόμους στην πολιτική!

19) Βραβείο "αξιόπιστης ενημέρωσης": στους δημοσιογράφους της ΕΡΤ για τον συνεπή αποκλεισμό όσων διαφωνούσαν μαζί τους,από τις εκπομπές των "επαναστατικών στούντιο"!

20) Βραβείο "ξεβαμμένου τζιν" : στην Έλλη Στάη που το τόλμησε!

21) Βραβείο "εργατικής κολλεκτίβας": ΣΥΡΙΖΑ χωρίς επεξηγήσεις...

22) Βραβείο "στάσου,δημόσιε υπάλληλε,μύγδαλα": ΣΥΡΙΖΑ μετά από σκληρή μάχη με τους υπόλοιπους.

23) Βραβείο "έρωτας στο χρηματόδεντρο": ΣΥΡΙΖΑ και ειδικά στην Κ.Ο γεωπόνων του κόμματος.

24) Βραβείο "άσπρο πουκάμισο/ανερμάτιστος λόγος": Αλέξης Τσίπρας στο προαύλιο της ΕΡΤ

25) Βραβείο "road movie με τζελ στο μαλλί": Αλέξης Τσίπρας /λεωφόρος  Μεσογείων.

26) Βραβείο "παίζω και ρόλους που δε μου πάνε και δε μου αρέσουν,αλλά μου τους προτείνει ο ατζέντης μου": Αντώνης Σαμαράς/πρωθυπουργός.

27) Βραβείο "σταθερή αξία": Κωστάκης ο Καραμανλής (το βραβείο θα σταλεί με courier στη Βάρη μετά τις 7 το απόγευμα που ανοίγουν οι σούβλες).

28) Βραβείο "κάτω τα χέρια,αυτά είναι τα δικά μου χάλια": υπερήφανος ελληνικός λαός!

29) Βραβείο "του δημόσιου η δουλειά είναι λειτούργημα": ο ίδιος λαός!

30) Βραβείο "αθωότητας/ευφυίας/ανωτερότητας": στον αυτό λαό,με απόφαση να απονέμεται αριστίνδην,εσαεί,έστω και όταν Αυτός το απαρνείται,ωθούμενος από την έμφυτη ταπεινοφροσύνη του!

22/6/2013

Για τους 4 τροχούς...

Καλοκαίρι του 1980,Κέρκυρα.
Ένα από τα ατέλειωτα εκείνα παιδικά καλοκαίρια που δε θα ξαναζήσουμε και πάντα θ'αναπολούμε.
Είμαι εννιά χρονών και περνώ τα μεσημέρια μου καταβροχθίζοντας κόμικς.
Ταυτόχρονα,λατρεύω τα αυτοκίνητα και τις μοτοσικλέτες,έχω πάθος με την ταχύτητα,αλλά περισσότερο με την αίσθηση ελευθερίας που σου δίνει η αυτοκίνηση.
Το βλέμμα μου πέφτει για πρώτη φορά σ'ένα περιοδικό : νομίζω το λέγανε "Motor show" και είχε εξώφυλλο τον Ιαβέρη.Το αγοράζω κι αρχίζω να μπαίνω στο μαγικό κόσμο του αυτοκινήτου.Τι είναι,πως λειτουργεί,πως οδηγείται,που σε ταξιδεύει.Αυτό ήταν! Από την επόμενη μέρα ξεκοκκαλίζω τον ειδικό τύπο.Ανάμεσα στα περιοδικά,ένα μου τραβάει την προσοχή: "4ΤΡΟΧΟΙ".
Γίνομαι τακτικός αναγνώστης και συλλέγω τα τεύχη με θρησκευτική ευλάβεια,μέχρι το 2004.
Εικοσιτέσσερα χρόνια πιστός οπαδός του περιοδικού,ως τη στιγμή που -για λόγους που θα εξηγήσω παρακάτω-το εγκατέλειψα.

Πριν από ένα μήνα,διάβασα την είδηση της αναστολής της λειτουργίας του.
Οι 4τροχοί και το σύνολο των περιοδικών των Τεχνικών Εκδόσεων περνούν στην Ιστορία.
Παρόλο που τους είχα εγκαταλείψει,η είδηση με συγκίνησε.Νομίζω πως σηματοδότησε τον οριστικό αποχαιρετισμό της παιδικής μου ηλικίας (αλλά όχι και των ονείρων της).
Ο πρώην συνεργάτης,Νίκος Δήμου έγραψε τη δική του εκδοχή-αποχαιρετισμό.Νιώθω την ανάγκη να το κάνω κι εγώ.
Η διήγηση,αναγκαστικά λόγω συγκινησιακού φόρτου θα είναι αποσπασματική και βάσει επιλεκτικών αναμνήσεων.

-Ο πρώτος μου δάσκαλος οδήγησης ήταν ο πατέρας μου.Αυτός δέχτηκε την πρώτη βροχή των ερωτήσεών μου και τις παραινέσεις μου να πηγαίνει πιο γρήγορα.Δεν ήμουν ποτέ το παιδί του "μπαμπά μην τρέχεις",δεν ξέρω αν υπάρχουν τέτοια παιδιά,εγώ τουλάχιστον δε γνώρισα κανένα.Εγώ και οι φίλοι μου θέλαμε να τρέχουμε και να προσπερνάμε.Ο πατέρας μου ,μου έμαθε τα πρώτα βήματα,ο Κώστας Καββαθάς με προχώρησε πολύ παρακάτω.

-Απ'τον πατέρα μου υιοθέτησα την αγάπη στη στρωτή οδήγηση και το σεβασμό στο όχημα.Ήταν τότε τα χρόνια δύσκολα,οι Έλληνες αγόραζαν ένα αυτοκίνητο,το πολύ δυο σε όλη τους τη ζωή και γι'αυτό το φρόντιζαν σαν παιδί τους.Μακριά από μοτέρ στο κόκκινο,λιώσιμο ελαστικών,ανάποδα τιμόνια,αλλαγές ταχυτήτων χωρίς συμπλέκτη και λοιπά εντυπωσιακά πλην τρομερά φθοροποιά για το αυτοκίνητο.Ο πατέρας μου με έμαθε να σέβομαι το αυτοκίνητο και τον ΚΟΚ.

-Ο Καββαθάς ανέδειξε την ομορφιά της οδήγησης,όχι κατ'ανάγκην της σπορ,αλλά της καθημερινής.Μ'έμαθε επίσης κάτι πολύ σημαντικό: την ανάγκη να προβλέπεις τι θα συμβεί στο δρόμο. "Πολλές φορές γλίτωσα τροχαίο επειδή πρόσεχα παραμέτρους όπως η κατάσταση του προπορευόμενου οχήματος,η ανύπαρκτη ορατότητα,οι χειρονομίες του προπορευόμενου οδηγού (τότε δεν υπήρχαν κινητά...),ακόμη και...το σχήμα του κεφαλιού του"...έγραφε.
Κι εγώ το ίδιο Κώστα,σ'ευχαριστώ για το μάθημα.

-Συγκεράζοντας τη σβέλτη οδήγηση με το σεβασμό (στο όχημα/στο δρόμο/στους άλλους χρήστες του δρόμου) υιοθέτησα τη γρήγορη αλλά όχι υστερική οδήγηση.Μ'αρέσει να χρησιμοποιώ τη ροπή του κινητήρα και όχι ν'ανεβάζω στροφές "στα κόκκινα". Προτιμώ να οδηγώ με 200 και 6000 στροφές,παρά με 140 και 8500 στροφές.Προτιμώ δηλαδή να οδηγώ μια Aston Martin παρά ένα ταπεινό χιλιαράκι. Υποθέτω το ίδιο κι εσείς. Μπορώ όμως να συμβιβαστώ με το χιλιαράκι και να το πηγαίνω με τη ροπή του (4000 στροφές και όσα χιλιόμετρα δίνει).
Κι αυτό γιατί σέβομαι το όχημα,όχι μόνο λόγω του κόστους κτήσης του.Αλλά -κυρίως-ως ανθρώπινο δημιούργημα.Για ένα ταπεινό χιλιαράκι κάποιοι συνάνθρωποί μου,χιλιάδες μίλια μακριά,αφιέρωσαν τις γνώσεις,τον κόπο,το μεράκι,τη φαντασία,τη δουλειά τους για να το κατασκευάσουν.Ως concept (σύλληψη-εκτέλεση-τελείωση-συντελεστής απόδοσης) είναι απολύτως όμοιο και εξίσου σεβαστό με την οποιαδήποτε Aston Martin.
Ο Καββαθάς μου το έμαθε και αυτό και τον ευχαριστώ.

-Το αυτοκίνητο δεν είναι μόνο λαμαρίνες,λάστιχα,λάδια,μπιέλες,ελατήρια,έμβολα και λοιπά.
Είναι και εργαλείο αυτονομίας,έστω υποκείμενο στους περιορισμούς του δρόμου.Σε ταξιδεύει σε άγνωστες διαδρομές,σε προστατεύει απ'τα στοιχεία της φύσης,γίνεται κοιτώνας ή σπίτι σου αν χρειαστεί,σου δίνει διέξοδο ως ταξιδιωτικό διαβατήριο,κουβαλάει εσένα και την αγάπη σου στην άκρη του ορίζοντα.
Μ'αυτήν την έννοια το αυτοκίνητο είναι κάτι περισσότερο από όχημα μεταφοράς ανθρώπων.Είναι μια μηχανή ονείρων,ένα μέσο που ομορφαίνει την ανθρώπινη ζωή.
Όσοι έχουν σμίξει στριμωγμένοι στο κάθισμα ενός Autobianchi (που λέει κι ο Τουρνάς) καταλαβαίνουν απόλυτα τι εννοώ.
Και με αυτήν την έννοια,ένα ταπεινό χιλιαράκι μπορεί να προσφέρει περισσότερη ευτυχία από κάθε Aston Martin,ειδικά αν ο οδηγός της τελευταίας φοβάται μήπως λερωθεί το δέρμα Connolly του σαλονιού της...
Κι αυτή την οπτική της αυτοκίνησης,την υποστήριξε ο Καββαθάς,ακόμη ένα ευχαριστώ λοιπόν.

- Ο Καββαθάς ήταν Ιταλόφιλος.Τα κείμενά του για τις Alfa Romeo και τις Lancia ξεχείλιζαν από πάθος.Ακόμη θυμάμαι ένα κείμενο για τις σκέψεις τις παλιάς Alfasud καθώς ο κύριός της την πήγαινε για απόσυρση.Η λατρεία για το δέσιμο ανθρώπου-μηχανής,έφτανε σ'ένα είδος λυρικού ανιμισμού: το αυτοκίνητο αποκτούσε ψυχή,αναπολούσε το βίο του,προαισθάνονταν το επερχόμενο τέλος! Τελείωσα το κείμενο δακρυσμένος αναφωνώντας: "Cuore Sportivo"!
Κάτι αντίστοιχο έκανε κι ο πατέρας μου,παρκάροντας το Fiat 128 στο γκαράζ μετά από ταξίδι: "άστο τώρα το καημένο να ξεκουραστεί"...(πόσο μ'έχουν στοιχειώσει τέτοιες φράσεις πατέρα)!

-Δεν ήταν κακό που ο Καββαθάς ήταν Ιταλόφιλος.Κάθε άνθρωπος δικαιούται να έχει τις αδυναμίες του.Κακό ήταν που δεν το παραδέχονταν ποτέ κι ας τον πρόδιδαν τα γραπτά του.Η λατρεία στο Ιταλικό design και τα μοτέρ,τον έκαναν συχνά να υποτιμά την ποιοτική υστέρηση και αναξιοπιστία των Ιταλών.Ταυτόχρονα,περιφρονώντας τη σχεδιαστική αδιαφορία των Ιαπώνων και Κορεατών και παρομοιάζοντας τα αυτοκίνητά τους με "πλυντήρια",προσπερνούσε με ανεπίτρεπτη ελαφρότητα την παροιμιώδη τους μηχανολογική αξιοπιστία.Για το μέσο καταναλωτή-χρήστη όμως,αυτό το χαρακτηριστικό είναι εξαιρετικά σημαντικό.Να λοιπόν μια εγγενής αδυναμία του περιοδικού: προσηλώθηκε υπέρμετρα στη συγκινησιακή πλευρά της οδήγησης,αμελώντας την οδήγηση ως πρακτική ανάγκη του καθημερινού ανθρώπου που δεν ενδιαφέρεται "να στρίψει".

-Κάποια στιγμή το περιοδικό ξέφυγε κι άρχισε να εκφέρει απόψεις επί παντός επιστητού.Πιθανότατα έφταιγε η ευρύτατη απήχησή του στο ελληνικό κοινό.Αλλά τότε-όπως σωστά έγραψε ο Νίκος Δήμου-άρχισε να χάνει και την αθωότητά του,φιλοξενώντας ένα σωρό μαϊντανούς.
Αποκορύφωμα της έπαρσης,ήταν πως αυτοδιαφημίζονταν ως "κομμάτι του σύγχρονου Ελληνικού πολιτισμού"...

-Ο Καββαθάς δε χαρίστηκε στο Ελληνικό κράτος και την αντι-αυτοκινητιστική πολιτική του.Η πολιτική επιλογή της αποβιομηχάνισης,της εκδίωξης των αυτοκινητοβιομηχανιών απ'την Ελλάδα,της μετατροπής του αυτοκινήτου από βιομηχανικού προϊόντος που θα μπορούσε να κοσμεί την παραγωγική διαδικασία,σε φορολογήσιμου αγαθού και status symbol επικρίθηκαν ανελέητα και απόλυτα δικαιολογημένα.
Δε χαρίστηκε επίσης στους παρωχημένους οικολόγους του Γούντστοκ που αποστρέφονταν τον "δολοφόνο των ανθρώπων και του περιβάλλοντος".
"Οι πραγματικοί οικολόγοι-έγραφε-είναι αυτοί που εφηύραν τους καταλύτες,τα καθαρά καύσιμα,τις νέες τεχνολογίες στους κινητήρες,τα ανακυκλώσιμα υλικά κατασκευής,την ηλεκτροκίνηση,όλες τις τεχνολογικές καινοτομίες που καθιστούν την αυτοκίνηση συμβατή με το σεβασμό στο περιβάλλον"!
Συμφωνώ μαζί του!
Απομυθοποίησε επίσης το μολώχ της "υπερβολικής ταχύτητας".Τα περισσότερα τροχαία στην Ελλάδα οφείλονται στην παραβίαση προτεραιότητας,αν ποτέ αποκτήσουμε αξιόπιστες στατιστικές θα το μάθουμε.Αμέσως μετά,έρχεται το αντικανονικό προσπέρασμα.Η ταχύτητα από μόνη της δεν αρκεί για να προκαλέσει τροχαίο,η δε έννοια της υπερβολικής ταχύτητας είναι σχετική: 30 χιλιόμετρα την ώρα σε κατοικημένο χώρο μπορεί να είναι επικίνδυνα,180 χιλιόμετρα την ώρα στην Αθηνών-Θεσσαλονίκης μπορούν να επιτυγχάνονται με απόλυτη ασφάλεια (και επιτυγχάνονται)...

-Στην πορεία δημιουργήθηκε ισχυρός ανταγωνισμός,αλλά νομίζω το καίριο χτύπημα δόθηκε απ'το διαδίκτυο.Κανένα περιοδικό σήμερα δεν μπορεί να ανταγωνιστεί ιστοσελίδα αντίστοιχης θεματολογίας και είναι προφανές το γιατί.
-Σχετική με το παραπάνω σχόλιο είναι και η από μέρους μου εγκατάλειψη των 4Τ. Το 2004 αγόρασα ένα Renault Megane έχοντας πειστεί απ'τα γραφόμενα του περιοδικού για την αξία του (κυρίως όμως γιατί το δίνανε σε 48 άτοκες δόσεις). Αποδείχτηκε το πιο αναξιόπιστο όχημα που είχα ποτέ,στα 25 χρόνια που οδηγώ,με τη χειρότερη αντιπροσωπεία που έχω συναντήσει! Κοιτάζοντας-εκ των υστέρων-στο διαδίκτυο,ανακάλυψα πως το συγκεκριμένο μοντέλο ήταν διεθνής failure story και το internet είχε κατακλυστεί από ιστορίες εξαγριωμένων οδηγών που το επιβεβαίωναν.

Αυτό ήταν!
Σταμάτησα ν'αγοράζω 4Τ,χωρίς βέβαια να στραφώ σε κανένα άλλο έντυπο.Απλά γύρισα την πλάτη στον ειδικό τύπο και έγινα τακτικός επισκέπτης των ηλεκτρονικών σελίδων αυτοκίνησης.
Εννιά χρόνια μετά,οι 4Τ αναστέλλουν τη λειτουργία τους.
Νομίζω η εξέλιξη των πραγμάτων αργά ή γρήγορα εκεί θα οδηγούσε.
Το μέλλον του τύπου είναι το internet. Πολύ λίγα έντυπα και εφημερίδες θα μπορέσουν στο μέλλον να επιβιώσουν.Ένας κόσμος χάνεται,ένας νέος κόσμος ανατέλλει.
Ευχαριστώ τον Κώστα Καββαθά και τους 4Τροχούς γιατί με συντρόφεψαν σε πολύ όμορφες στιγμές της ζωής μου.
Αντί επιλόγου,ένα κείμενό του (όπως το θυμάμαι) από την παρουσίαση του Ford Escort cabrio αρχές της δεκαετίας του "90 στην Ανδαλουσία:

"...κατηφορίζω την ορεινή διαδρομή ακούγοντας μουσική.Μπροστά μου ξαφνικά μια Mercedes 190 οδηγούμενη από Γερμανό συνταξιούχο και την κυρία του πλάι με μαλλί χρώματος οξυζενέ! Μήπως το ζεύγος "φριτς" επιθυμεί αγώνα? Ακολουθεί μικρός ανταγωνισμός και η 190 μένει πίσω,αδυνατώντας ν'ακολουθήσει το ρυθμό του κόκκινου Escort που χάνεται στο ρυθμό του Buddy Holly και της Ανδαλουσιανής άνοιξης..."


(Αφιερωμένο στο φίλο μου τον Δημήτρη απ'τα Γιάννενα,που λάτρευε τις Citroen και τελικά αγόρασε Volkswagen)!

8/6/2013

"Straw dogs"

Το 1929 το Ελληνικό Κοινοβούλιο υπερψήφισε τον νόμο "περί προστασίας του κοινωνικού καθεστώτος" που έγινε γνωστός ως "ιδιώνυμον".Η τελευταία κυβέρνηση Βενιζέλου θεωρούσε αναγκαία τη θωράκιση του αστικού κοινοβουλευτισμού από τη δράση των κομμουνιστών.Στη συζήτηση που έγινε τότε,αρκετοί εξέφρασαν επιφυλάξεις ως προς τον κίνδυνο καταχρηστικής ερμηνείας του νόμου που θα είχε ως αποτέλεσμα τη δίωξη του φρονήματος.Ανάμεσα στους επικριτές του ιδιωνύμου,ήταν και ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου (ο οποίος όμως,παρά τα αναμφισβήτητα δημοκρατικά του φρονήματα είχε στηριχθεί λίγα χρόνια πριν στο στρατιωτικό κίνημα των "τριών"-Πλαστήρα-Γονατά-Χατζηκυριάκου- προκειμένου να επιτύχει την εκδίωξη της δυναστείας των Γλύξμπουργκ).Ταυτόχρονα,κάποιοι απ'τους ομιλητές έθεσαν το ζήτημα της επιλεκτικής έναντι των κομμουνιστών νομοθεσίας τη στιγμή που εξίσου σοβαρό κίνδυνο για το αστικό κοινοβούλιο αποτελούσαν και τα φασιστικά πολιτικά κινήματα του μεσοπολέμου,τα οποία είχαν βρει θιασώτες και εντός της Ελληνικής πολιτικής σκηνής (ο σημαντικότερος αυτών Μεταξάς,έμελλε να κυβερνήσει λίγα χρόνια αργότερα ως δικτάτορας,επικαλούμενος τον "κομμουνιστικό κίνδυνο").

Την ίδια εποχή,ενώ στην Αθήνα οι πολιτικοί διαξιφισμοί εξελίσσονταν αμείωτοι,στην Ελληνική ύπαιθρο οι άνθρωποι είχαν άλλα προβλήματα.Η ληστεία,φαινόμενο με βαθιές ρίζες στην Ελληνική επαρχία,όχι μόνο δεν είχε εξαλειφθεί αλλά στην κυριολεξία βασίλευε.Ο Γιαγκούλας σκοτώθηκε το 1925 μετά από συμπλοκή,ενώ το 1926 οι Ρεντζαίοι οργάνωσαν την πρώτη ληστεία χρηματαποστολής στην Ελλάδα στην Πέτρα της Πρέβεζας δολοφονώντας και τους επτά συνοδούς του οχήματος.Άλλες συμμορίες μικρότερου μεγέθους αλλά αντίστοιχης αγριότητας λυμαίνονταν την ύπαιθρο έχοντας γίνει φόβος και τρόμος για τους κατοίκους.
Οι Ρεντζαίοι συνελήφθησαν το 1929 δικάστηκαν και εκτελέστηκαν ένα χρόνο αργότερα.Περίπου την ίδια εποχή εξοντώθηκαν και οι Κουμπαίοι,άλλοι διαβόητοι ληστές.

Το Ελληνικό κράτος του μεσοπολέμου,παρά τις διοικητικές του αδυναμίες,διατηρούσε επαφή με την επαρχία και τα προβλήματά της και ανταποκρίνονταν σ'αυτά όσο μπορούσε.Δεν υπήρχε τότε ακόμη η διάσταση Αθήνας/επαρχίας την οποία προκάλεσε η μεταπολεμική αστυφιλία.Ασφαλώς η πρωτεύουσα διατηρούσε την πρωτοκαθεδρία,αλλά  η αγροτική οικονομία της χώρας που κρατούσε κόσμο στα χωριά,είχε σαν αποτέλεσμα οικονομικά,πολιτισμικά και κοινωνικά η διάσταση με την πρωτεύουσα να μην είναι εξωπραγματική.Τα χωριά έσφυζαν από ζωή,υπήρχαν διοικητικές υπηρεσίες,σχολεία πλήρως στελεχωμένα,κοινωνικές εκδηλώσεις στις λίγο μεγαλύτερες πόλεις.Ακόμη κι αν οι ειδήσεις έφταναν με καθυστέρηση,η πρωτεύουσα και τα όργανα της πολιτικής διοίκησης είχαν επαφή με την ελληνική ύπαιθρο.


Σήμερα,το Ελληνικό κοινοβούλιο αναλώνεται σε φορμαλιστικές διατυπώσεις περί αντιρατσιστικού νομοσχεδίου.
Την ίδια στιγμή,στην Εύβοια ένα ακόμη ιδιαζόντως ειδεχθές έγκλημα έχει σοκάρει την τοπική και ευρύτερη κοινωνία.Ένα ζευγάρι δολοφονήθηκε από τον οικιακό του βοηθό.Ο δολοφόνος συνέθλιψε το κεφάλι της γυναίκας χτυπώντας το με τσιμεντόλιθο και στη συνέχεια κατέκοψε την καρωτίδα του άντρα με ένα κομμάτι αιχμηρού ξύλου...Πριν λίγους μήνες,ένα νεαρό κορίτσι στην Πάρο δέχτηκε επίθεση και κακοποιήθηκε και έκτοτε νοσηλεύεται σε κωματώδη κατάσταση (αν βέβαια δεν έχει καταλήξει).Την ίδια περίπου περίοδο,ένας νεαρός άντρας δολοφονήθηκε (σφαγιάστηκε για την ακρίβεια) στο πεζοδρόμιο του σπιτιού του,προκειμένου οι δράστες να του κλέψουν μια βιντεοκάμερα...
Είναι σαφές πως τα εγκλήματα κατά της ζωής σημειώνουν ανησυχητική αύξηση.
Ακόμη απεχθέστερο όμως,είναι το γεγονός πως ολοένα και περισσότερα απ'αυτά διαπράττονται με μεθόδους μεσαιωνικής βαρβαρότητας.
Αυτό που τα χαρακτηρίζει είναι-πέρα από το όποιο κίνητρο των δραστών-η πλήρης περιφρόνηση προς την ανθρώπινη υπόσταση : η εξάλειψη της φυσικής παρουσίας του ανθρώπου δεν αρκεί,πρέπει να κακοποιηθεί με το βαναυσότερο πρόσφορο τρόπο το σώμα του.
Τέτοια βαρβαρότητα,χαρακτήριζε ασφαλώς τους ληστές του μεσοπολέμου και μοιάζει αναχρονισμός του τρόμου η επανεμφάνισή της σήμερα.
Είναι επίσης γεγονός πως για μεγάλο αριθμό ιδιαζόντως ειδεχθών εγκλημάτων ενοχοποιούνται αλλοδαποί.
Όσοι αρνούμαστε αυτή την παραδοχή προκειμένου να μη χαρακτηριστούμε προκατειλημμένοι ή εμφορούμενοι από ρατσιστική προδιάθεση,προφανώς εθελοτυφλούμε.
Αλλά το ζήτημα που τίθεται εδώ δεν είναι ποιός διαπράττει τις φρικωδίες-αυτό είναι δευτερεύον-αλλά πως αντιμετωπίζει η Πολιτεία την έκρηξη της βαρβαρότητας.

Υποστηρίζω την άποψη ότι χρειάζεται επειγόντως αυστηροποίηση του υπάρχοντος νομικού καθεστώτος,απέναντι στα ιδιαζόντως ειδεχθή εγκλήματα κατά της ζωής.
Κανένας δεν μπορεί να αισθάνεται δικαιωμένος αν ένας εγκληματίας που κατακρεουργεί έναν άνθρωπο έχει τη δυνατότητα σε λιγότερο από δέκα χρόνια να αποφυλακίζεται.
Ας ξεκινήσουμε με μια σοβαρή στατιστική καταγραφή: πως ορίζουμε το ειδεχθές έγκλημα,πόσα τέτοια εγκλήματα καταγράφονται ανά έτος,σε ποιές περιοχές παρουσιάζουν έξαρση,ποιό είναι το προφίλ των δραστών (οικονομικό στάτους,μορφωτικό επίπεδο,εθνικότητα,ήθη και έθιμα,αξιακό υπόβαθρο,ψυχιατρική εκτίμηση κλπ).
Αφού γίνει αυτό και επιβεβαιωθεί και στατιστικά πλέον η διάχυτη αίσθηση που κυριαρχεί,πρέπει να  γίνουν αυστηρότερες οι ποινές και να περιοριστούν οι ευνοϊκές ρυθμίσεις αποφυλάκισης.
Να συζητηθεί ακόμη και η επαναφορά της θανατικής ποινής για εξόχως φρικιαστικά περιστατικά!

Γνωρίζω εξ αρχής πως μειοψηφώ.
Η πρωτεύουσα "καθεύδει υπό Μανδραγόρα".
Δεκαετίες εμπέδωσης αστικού πολιτισμού,έχουν καταστήσει άγνωστες τις συνθήκες ωμής φρίκης που μπορεί να βιώσει ένας άνθρωπος.Για να το πω λίγο λαϊκά έχουμε τόσο πολύ "φλωρέψει" που αποστρέφουμε το βλέμμα απ' το αποτρόπαιο.Η φρίκη όμως είναι υπαρκτή,όσο κι αν αρνούμαστε την παρουσία της.Και βέβαια δεν αντιμετωπίζεται με αφ'υψηλού διδακτισμό περί "πολιτισμικών μας κατακτήσεων" που αποκλείουν εξ ορισμού αυστηρές ποινές.
Πολύ περισσότερο δεν αίρεται με αφελείς επικλήσεις περί δήθεν "δυνατοτήτων σωφρονισμού" και "κοινωνικοποίησης" των ειδεχθών-ανεξαρτήτως εθνικότητας- εγκληματιών!

Το ζήτημα είναι φλέγον και ζητά επείγουσα αντιμετώπιση!
Η ενασχόληση του Πολιτικού και Μηντιακού κατεστημένου με ζητήματα πολιτικής ορθότητας (βλ.αντιρατσιστικά νομοσχέδια,κάθε κόμμα καταθέτει κι από ένα),τη στιγμή που οι απλοί πολίτες βιώνουν τον τρόμο του εκβαρβαρισμένου εγκληματία,πιστοποιεί την πλήρη αποξένωση της Πολιτείας από την καθημερινότητα των πολιτών.Και δικαιολογεί βέβαια την απήχηση εκείνων των πολιτικών δυνάμεων (χρυσαυγή) που σπεύδουν να καλύψουν το έλλειμμα: μια κακή απάντηση είναι για τους πολίτες προτιμότερη απ'τη μη-απάντηση,οι δημοσκοπήσεις τουλάχιστον αυτό επιβεβαιώνουν.

Η Πολιτεία λοιπόν και τα κόμματα οφείλουν να απαντήσουν στο έλλειμμα ασφάλειας των πολιτών.
Αν αισθάνονται πως το δόγμα "νόμος και τάξη" δεν ανταποκρίνεται στην ιδεολογία τους,αφήνουν το πεδίο ελεύθερο στην ακροδεξιά.Ίσως μάλιστα αν δεν υπήρχε ο Νίκος Δένδιας που τολμά να υπερασπίζεται τα αυτονόητα,η ακροδεξιά να είχε πολλαπλώς θεριέψει.

Για όσους ακόμη διατηρούν επιφυλάξεις και υποστηρίζουν πως τέτοια περιστατικά είναι μεμονωμένα και πως "ο πολιτισμός" θα είναι πάντοτε η αποτελεσματικότερη απάντηση στη φρίκη,θα ήθελα να τους υπενθυμίσω την ταινία του Peckinpah "Straw dogs".Ένας φιλήσυχος διανοούμενος-Dustin Hoffman- εξαναγκάζεται υπερασπιζόμενος τη ζωή του να καταφύγει στη βία.Έσχατο καταφύγιο φυσικά η βία,μα ενίοτε αναπόφευκτο.Στη ζωή καλώς ή κακώς δεν ελέγχουμε πάντοτε τις συνθήκες του κοινωνικού μας περιβάλλοντος οι δε καλές προθέσεις μας,δεν αποτελούν εχέγγυο ανταπόδοσης καλοσύνης από τον άγνωστο στο δρόμο.Η ζωή επιπλέον,υπερβαίνει κάθε κινηματογραφικό σενάριο...
Δυσάρεστο μεν,αληθές δε: "παν ερπετόν πληγή νέμεται" (Ηράκλειτος).

Πολύ φοβάμαι όμως πως η φυσική δειλία που καταφεύγει συχνότατα σε διανοητικές υπεκφυγές,θα επιτείνει την αδράνειά μας απέναντι στη φρίκη...

5/6/2013