H μεγάλη ψευδαίσθηση

Mια φορά το χρόνο βλέπω πάντα τον ίδιο εφιάλτη: δίνω πανελλήνιες εξετάσεις,μπορώ να γράψω αλλά δε μου φτάνει ο χρόνος!
Ο ενιαύσιος αυτός εφιάλτης,προφανώς υποδηλώνει το προσωπικό μου υποσυνείδητο τραύμα από την εμπειρία των εξετάσεων και τον ξαναθυμήθηκα τώρα,παραμονές των αποτελεσμάτων των "πανελλαδικών" (τί κακόηχη "προοδευτική" μετονομασία...),εικοσιτρία χρόνια μετά.

Σκέφτομαι το μαρτύριο των νέων παιδιών και συμπάσχω.
Θαρρώ πως οι "πανελλαδικές" είναι ο σύγχρονος Μινώταυρος που μιά φορά το χρόνο,τρέφεται από τα όνειρα της νιότης.
Πόσα παιδιά καταπονούνται με τις ώρες δοσμένα στην αποστήθιση,αυτή την απαίσια μηχανιστική διεργασία που εξορίζει την αληθινή γνώση και υποδουλώνει το ήθος του ανθρώπου?
Πόσο παιχνίδι πάει χαμένο κι αναβάλλεται,στο βωμό της καταναγκαστικής απομνημόνευσης?Αν ξέρατε-αλίμονο-καημένοι μου λυκειόπαιδες πόσο σημαντικότερη είναι η ελευθερία του παίζειν,από την υποδούλωση του μαθητεύειν...Θα το μάθετε κάποτε,αργά όπως κι εγώ.
Πόσοι έρωτες καταπνίγονται προτού καν ζήσουν,προκειμένου να μην "αποπροσανατολιστεί" το παιδί απ'το "καθήκον" του? Κακόμοιροι γονείς,οι φοβίες της καθημερινότητας σας γέρασαν πρόωρα: ξεχάσατε τί θα πεί "πρώτος έρωτας"! Ξεχάσατε τις κρυφές ματιές,τις άγαρμπες κουβέντες,τα αδέξια αγγίγματα στο σινεμά, "τα ενωμένα μέλη,τα ενωμένα χείλη" (Καβάφης)...

Η νιότη στην απόλυτη άνθισή της κι ένα ολόκληρο σύστημα να'χει βαλθεί να την πνίξει:
-Εντρομοι γονείς λίγο-πολύ απελπισμένοι απ΄τη ζωή τους,μεταθέτουν στα παιδιά τους τα όνειρα που αυτοί δεν πραγματοποίησαν.Το χειρότερο,επιβάλλουν ενίοτε,στα παιδιά τους τα ματαιωθέντα και απωθηθέντα της δικής τους εποχής...
-Εντρομοι καθηγητές,αγχωμένοι να "βγάλουν την ύλη" και να εντοπίσουν τα" SOS θέματα"
παραιτημένοι από κάθε διαδικασία εκπαίδευσης (θα πει καλλιέργειας της κριτικής σκέψης και του διαλέγεσθαι μετ'αλλήλων)...
-Εντρομοι δημοσιογράφοι έτοιμοι να ζητωκραυγάσουν για τα "βατά θέματα" ή με την ίδια υστερία να οδυρθούν για τα "δύσκολα θέματα" που "έφαγαν κόσμο"(!)...

Τόσοι έντρομοι...πώς να δημιουργήσουν ελεύθερους ανθρώπους? ("ελεύθερον το εύψυχον" έγραφε ο Θουκυδίδης)

Και μαέστρος αυτής της κακόφωνης συγχορδίας,ο Μίνωας του λαβυρίνθου,το υπουργείο παιδείας.Κάθε υπουργός παιδείας,θεωρεί υποχρέωσή του να υπογράψει και μια εκπαιδευτική μεταρρύθμιση.Αυτοσχεδιασμοί,ανακολουθίες,βερμπαλισμοί και μεγαλόστομες διακηρύξεις και ουσία μηδέν!

Τελευταίο κατόρθωμα του υπουργείου,η κατάργηση της βάσης του 10!!
Η κατάργηση της αξιολόγησης ως εκπαιδευτική πρακτική!!
Ο θεσμισμένος εξισωτισμός επιβάλλεται από το κράτος ως ταιριαστός στη σοσιαλιστική(?) του ιδεολογία: μπορεί να διαφέρουν οι δεξιότητές σας,αλλά εμείς τις εξισώνουμε για ιδεολογικούς λόγους...


Και όλα αυτά γιατί?
Μήπως η είσοδος στο πανεπιστήμιο θα εξασφαλίσει τη μελλοντική ζωή των νέων?...

Ο Μινώταυρος των "πανελλαδικών" συντηρείται από συλλογικές αυταπάτες: το όνειρο της "εξασφάλισης", τα συμβολικά τρένα και πλοία της ζωής τα γεμάτα ευκαιρίες (εμένα μου λες...),το αταβιστικό γόητρο του πτυχίου που γοητεύει ακόμη τη μικροαστική ελληνική κοινωνία,τα γονεικά απωθημένα...
Καημένοι νέοι,πόσοι απο σας θα βρείτε το μίτο της Αριάδνης,προτού ο Μινώταυρος αποστραγγίσει τη νιότη σας?
Γιατί,δεν ξέρω αν σας το είπα,αλλά και στο πολυπόθητο πανεπιστήμιο να περάσετε,ο Μινώταυρος είναι παρών και λέγεται φοιτητικός κομματικός συνδικαλισμός...

Δεν προσπαθώ να πω,πως δεν αξίζουν οι σπουδές.Κι εμένα όνειρό μου ήταν να φύγω απ'την ασφυξία της επαρχίας και το πανεπιστήμιο υπήρξε το μέσον της διαφυγής.
Ούτε μετάνιωσα που σπούδασα και τώρα ζω-παλεύοντας καθημερινά-απ΄το πτυχίο μου.

Θέλω μόνο να σας καλέσω,να κρατήσετε τη νιότη σας μακριά απ'όσους θέλουν να σας γεράσουν πρόωρα.Διαβάστε,μελετήστε,αλλά ταυτόχρονα παίξτε,ονειρευτείτε,ερωτευθείτε,ζήστε τη ζωή, "carpe diem" για να γίνω και λίγο κοινότοπος.

Οι πανελλήνιες είναι ένα στάδιο της ζωής.
Δεν είναι ορόσημο καμιάς μελλοντικής πορείας.
Δεν υπάρχουν ορόσημα στη ζωή,δεν υπάρχουν σίγουρες διαδρομές.
Υπάρχει μόνο το ταξίδι και η νιότη είναι ο πρώτος επιβάτης που κατεβαίνει.
Μην τον αφήσετε να φύγει πριν τον ακούσετε...

20/6/2011

Κρίσιμες ώρες

Οι ψευδαισθήσεις τελειώνουν.Το πάρτυ στο Σύνταγμα,καλό ήταν για εκτόνωση,αλλά ήρθε πια η ώρα για κρίσιμες αποφάσεις.Υπάρχουν άραγε οι άνθρωποι που θα τις επωμισθούν?
Θαρρώ πως κάποιοι ακόμη λένε τα πράγματα με τ'όνομά τους.Θα τους ακούσουμε?

http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathremote_1_14/06/2011_394707

http://www.drassi.gr/index.php?id=1584&title=%CE%A4%CE%BF%20%CE%B3%CE%B5%CE%B3%CE%BF%CE%BD%CF%8C%CF%82%20%CF%80%CE%BF%CF%85%20%CE%BA%CE%B1%CE%BD%CE%B5%CE%AF%CF%82%20%CE%B4%CE%B5%CE%BD%20%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CE%B9

"Εμείς"

"...το Εμείς είναι του Θεού,το Εγώ είναι του Διαβόλου..."
Απόσπασμα από την προφητική δυστοπία "Εμείς" που έγραψε ο Υevgeni Zamyatin το 1924 και πρωτοδημοσιεύθηκε στη Δύση το 1927.Το κράτος των Μπολσεβίκων φυσικά θεώρησε-και εύλογα-ως κριτική του καθεστώτος τη μελλοντολογία του Ζαμιάτιν.
Ενα κράτος-ολοκληρωτικό,οι άνθρωποι ανώνυμοι-τα ονόματά τους έχουν γίνει αριθμοί,κατοικούν σε γυάλινα διαμερίσματα υπό απόλυτη παρακολούθηση,τρώνε μετρώντας υποχρεωτικά 50 μασήματα ανά μπουκιά,ζευγαρώνουν σε προγραμματισμένα ωράρια αφού πάρουν έγκριση απ'τις αρχές και ένα γυάλινο τείχος "προστατεύει" την πόλη τους από την ύπαιθρο όπου κατοικούν "πρωτόγονοι" και κτήνη...

Ο Ζαμιάτιν-με τη μεσολάβηση του Γκόρκι-διέφυγε το 1931 στη Δύση,όπου και έζησε ως το θάνατό του.Το έργο του αποσιωπήθηκε από τη σοβιετική προπαγάνδα και -ιδιαίτερα στην Ελλάδα-το "Εμεις" ήταν εξαιρετικά δυσεύρετο.
Τώρα,επανεκδίδεται από τις εκδόσεις "Εξάρχεια" και το συνιστώ ανεπιφύλακτα σε κάθε άνθρωπο που προτιμά την αβέβαιη προσωπική επιλογή από την επιβεβλημένη άνωθεν "ορθολογικά δομημένη ευτυχία"...

Μερικά αποσπάσματα:

"...είναι ξεκάθαρο,ότι το να είσαι διαφορετικός,σημαίνει να ξεχωρίζεις από τους άλλους,επομένως να καταπατάς την αρχή της ισότητας..."

"...ο μόνος τρόπος να απαλλάξεις τον άνθρωπο από την εγκληματικότητα,είναι να τον απαλλάξεις από την ελευθερία του..."

"...σήμερα η ποίηση είναι κρατική,είναι πια χρήσιμη..."

"...ακόμη και οι αρχαίοι γνώριζαν πως πηγή των δικαιωμάτων είναι η δύναμη..."

"...ο άνθρωπος είναι σαν ένα μυθιστόρημα που δεν ξέρεις πώς θα τελειώσει μέχρι την τελευταία σελίδα.Αλλιώς δεν αξίζει να διαβαστεί..."

"...όπως δεν υπάρχει τελευταίος αριθμός,έτσι δεν μπορεί να υπάρξει και τελευταία επανάσταση..."

''...αυτοί οι δυο στον Παράδεισο είχαν την ευκαιρία να διαλέξουν:ευτυχία χωρίς ελευθερία ή ελευθερία χωρίς ευτυχία.Αυτοί οι ανόητοι επέλεξαν την ελευθερία..."

Καλή ανάγνωση στους εραστές της ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ...

13/6/2011

Εναλλακτικές θεραπείες

"...Ο ιριδιολόγος Τζόνσον,ρούφηξε τις τελευταίες σταγόνες φραπελιάς,άναψε ένα τσιγάρο επεξεργασμένου ευκάλυπτου και βάλθηκε να παίζει νευρικά με το κομπολόι του από βιοδυναμικές χάντρες.¨Ηταν φανερό πως η κοσμική αύρα του μπαρ του προξενούσε εκνευρισμό.
Ισως πάλι να έφταιγε ο βιομαγνητισμός της γυναίκας απέναντι..."
(ανέκδοτο αστυνομικό μυθιστόρημα)

Θυμάμαι μια φράση του dr.Van Helsing σε μια κλασική ταινία "Dracula": "σαν επιστήμονας,πιστεύω σε οτιδήποτε δεν μπορώ να απορρίψω".
Με αυτό το διαλλακτικό πνεύμα προσπάθησα να προσεγγίσω τις εναλλακτικές θεραπείες.
Ενα εξαιρετικό άρθρο,υπάρχει εδώ http://www.skepdic.gr/entries/Epsilon/enaltherap.htm
Ηταν όμως αρκετή μια επίσκεψη σε ένα "εναλλακτικό θεραπευτήριο" για να αποβάλλω κάθε καλή διάθεση.
Τί άλλο μπορεί κανείς να σκεφτεί διαβάζοντας φράσεις όπως : "...Όπως αποδείχθηκε από επιστημονικές μελέτες με την Κλινική Μικροσκοπία , το λεύκωμα ( προϊόντα του μεταβολισμού σε όξινο ph) επικάθεται στο τοίχωμα των ερυθρών αιμοσφαιρίων , εμποδίζοντας την κινητικοτητά τους και την ελαστικότητα του τοιχώματός τους , με αποτέλεσμα να εμποδίζεται η καλή οξυγόνωση των ιστών...(sic) ,προκειμένου να "δικαιωθεί" η "Κλινική Μικροσκοπία"(sic!!),αλλά και ένα σωρό
επιστημονικοφανείς ορολογίες όπως

• βελονισμός
• αλφαβιοτικά
• εφαρμοσμένη κινησιολογία
• αρωματοθεραπεία
• θεραπεία αύρας
• Αγιουρβεδική ιατρική
• χειροπρακτική
• κρύσταλλοι
• ωτοκέρωση
• υποβοηθούμενη επικοινωνία
• ολιστική ιατρική
• ομοιοπαθητική
• ύπνωση
• ιριδολογία
• μακροβιωτικά
• θεραπεία μασάζ
• νατουροπαθητική
• Θεραπείες New Age
• ψυχική χειρουργική
• ρεφλεξολογία
• ρέϊκι
• rolfing
• θεραπευτικό άγγιγμα
• ουροθεραπεία
• χαρούμενο άγγιμα
  

Ενας ολόκληρος κόσμος λοιπόν σε πλήρη ανάπτυξη αντιπαράλληλα προς τη θεραπευτική της ιατρικής επιστήμης.Ο καθένας μπορεί να αμφισβητήσει την ακρίβεια του προτύπου "παρατήρηση-υπόθεση-πειραματική επιβεβαίωση-θεωρία" όταν μιλάμε για την ιατρική,αφού το αντικείμενό της -ο άνθρωπος-δεν επιδέχεται τέτοιου τύπου προσέγγισης.Πολλοί επίσης μπορούν βάσιμα να αμφισβητήσουν κατά πόσον η στατιστική επεξεργασία των μελετών καλύπτει επαρκώς αυτή την ατέλεια.
Δεν έχω κανένα απολύτως πρόβλημα να παραδεχθώ πως,λόγω των παραπάνω περιορισμών,η ιατρική δεν μπορεί να θεωρηθεί καθαρή επιστήμη (όπως π.χ τα μαθηματικά).

Από το σημείο αυτό όμως,ως την...αναγνώριση επιστημονικού ρόλου σε αρλουμπολογίες αγυρτών,η απόσταση είναι χαώδης.

Ασφαλώς και θα υπάρξουν κάποιοι που θα υποστηρίξουν πως "θεραπεύτηκαν" με εναλλακτικές μεθόδους.Ετσι κι αλλιώς,μελέτες δεν υπάρχουν,στατιστική ανάλυση δεδομένων δεν υφίσταται,μετα-αναλύσεις επίσης δε διατίθενται...ο καθένας μπορεί να υποστηρίζει ό'τι του καπνίσει.

Φυσικά,οι εναλλακτικές "θεραπείες" θα εξακολουθούν να υφίστανται και οι λόγοι είναι πολλοί:
-η κλασσική θεραπευτική,όσο και αν προοδεύει,θα έχει πάντοτε πεπερασμένες δυνατότητες
(αλλιώς ...θα είχαμε νικήσει το θάνατο!)
-οι εξωτικές ονομασίες και η επίκληση της "σοφίας της ανατολής" θα είναι πάντοτε γοητευτικές
-οι θεωρίες συνωμοσίας είναι ανεξάντλητες ("το φάρμακό μας δουλεύει και το ξέρουν,αλλά δε θέλουν οι φαρμακευτικές εταιρείες να κυκλοφορήσει γιατί θα χάσουν λεφτά")
-η βλακεία-όπως είπε και ο Churchill-είναι ανίκητη!

Τέλος,ένα σχόλιο περί "πειθαρχικού/διοικητικού ελέγχου" εκ μέρους του κράτους ή των ιατρικών συλλόγων:είμαι εντελώς αντίθετος με αυτό το ενδεχόμενο:
- τόσο από ιδεολογική σκοπιά :δε μου αρέσουν παρεμβάσεις ελέγχου των ατομικών επιλογών,εφόσον αυτές δε βλάπτουν το κοινωνικό σύνολο (οι εναλλακτικές θεραπείες δε βλάπτουν την κοινωνία,απλά δε θεραπεύουν όσους τις επιλέγουν).Φυσικά,αν αρχίσουν να καλύπτονται από το ΙΚΑ (λέτε?),το πράγμα αλλάζει...
-όσο και από άποψη πρακτικού κοινωνικού όφελους: δεν είναι λειτουργικό να κατέχουν πολλά χρήματα οι βλάκες,οι εναλλακτικές θεραπείες συντελούν στην λειτουργικότερη διακίνηση των κεφαλαίων.Αλλωστε,αν η βλακεία είναι ανίκητη,η εύρωστη βλακεία μπορεί να γίνει επικίνδυνη...

"Αφήστε λοιπόν όλα τα λουλούδια ν'ανθίσουν" όπως είπε κι ο Μάο.
Απλά,δε χρειάζεται να τα μυρίσετε όλα,συμπληρώνω κι εγώ...

11/6/2011

"Ού φεισόμεθα"

Σήμερα 29 Μαίου,θα θυμίσω τί επέτειος είναι.
Οχι βέβαια για ν'αναστήσουμε τη βυζαντινή αυτοκρατορία,αλλά γιατί στη ζωή υπάρχουν κι άλλες αξίες πέρα από "τον άρτον ημών τον επιούσιον".
Μαζί λοιπόν με τα αιτήματα για χρηματοδότηση της ευζωίας μας από τον πίθο των Δαναίδων της ΕΕ και του ΔΝΤ,ας προτάξω κι ένα αίτημα που έρχεται δια μέσου των αιώνων σαν μέγιστη υπαρξιακή κραυγή του ¨Ελληνα:ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ!

"...Το δε την πόλιν σοι δούναι,ούτ'εμόν εστίν ούτ'άλλου των κατοικούντων εν ταύτη.Κοινή γαρ γνώμην πάντες αυτοπροαιρέτως αποθανούμεν και ού φεισόμεθα της ζωής ημών"!
Κωνσταντίνος ΙΑ" Παλαιολόγος
( 21/5/1453 στον απεσταλμένο του Μωάμεθ του Πορθητή)

To ποντίκι που βρυχάται

"Να επαναδιαπραγματευτούμε το μνημόνιο με τους δικούς μας όρους"!-Ο υπερήφανος λαός!
"Να κηρύξουμε πτώχευση και να μην τους δώσουμε φράγκο"!-Ο μάγκας λαός!
"Να δούμε αν μας αφήσουν να πτωχεύσουμε ποιός θα αγοράζει τα προιόντα τους"!-Ο παράκλητος λαός!

Τρία συνθήματα-τρία χαρακτηριστικά της ψυχοπαθολογίας μας και δυστυχώς υιοθετούνται από τους πολιτικούς μας ηγέτες (τους περισσότερους).
Στην Ελλάδα,οι πολιτικοί δεν εκπαιδεύουν τους πολίτες.Αντίθετα,κολακεύουν κάθε ευτελές τους ένστικτο βαφτίζοντάς το "λαική βούληση".

Ενας υπερχρεωμένος λαός που ζει δανειζόμενος από τους άλλους και αδυνατεί να καλύψει τις βασικές του ανάγκες σε τροφή-ένδυση-θέρμανση-ηλεκτρισμό,αισθάνεται απολύτως άνετος να κομπάζει για την "ιστορική του κληρονομιά" χλευάζοντας τους "βελανιδοφάγους" προγόνους των σημερινών του δανειστών.
Ενας λαός που αυτοκτονεί καθημερινά στους δρόμους,λόγω ανύπαρκτης οδικής παιδείας
και αναδεικνύεται "κοινωνικά" οδηγώντας τα προιόντα των "βελανιδοφάγων".
Ενας λαός που καμαρώνει για τον πολιτισμό του,τη στιγμή που αδειάζει μπάζα και τόννους σκουπιδιών όπου βρει,έχει μηδαμινή κουλτούρα ανακύκλωσης-διαχείρησης απορριμάτων και αφήνει τα "πολιτιστικά" του ίχνη σε κάθε αμμουδιά και πάρκο που επισκέπτεται.
Ενας λαός με πρωταθλήτρια τη διαφθορά,την αγένεια,την αναξιοκρατία,το νεπωτισμό και εδραία ταυτόχρονα την πεποίθηση περί φυλετικής του υπεροχής την οποία μόνο τα "συνωμοτικά σχέδια" των "βελανιδοφάγων" εμποδίζουν να θριαμβεύσει.

Και πλάι σ'αυτό το λαό,μια ηγεσία που καλλιεργεί όλες του τις αυταπάτες.

Μπροστά στο χείλος της χρεωκοπίας,καμία αυτοκριτική,καμία αίσθηση ενοχής,καμία υποχρέωση αυτοελέγχου.
Μια κοινωνία εμποτισμένη από παραισθησιογόνα αυτοδικαίωσης.

Οντες απόλυτα βέβαιοι-για μια ακόμη φορά-για το "δίκιο μας" συνεχίζουμε την ξέφρενη πορεία προς τον γκρεμό ,προσδίδοντάς της και ένα στοιχείο αρχαιοελληνικής τραγωδίας: ωραίοι και αθώοι,θυσιαζόμαστε στο όνομα των ευδαιμονικών μας ιδανικών.
Δεν έχει σημασία αν άλλοι μας τα εξασφάλισαν:εμείς τα δικαιούμαστε!

Ισως αποτελεί ιστορική νομοτέλεια η εξάλειψη αυτού του ανθρωπολογικού τύπου.
Εστω και ανεπίγνωστα,αυτήν καθημερινά απεργαζόμαστε...

27/5/2011

Η φρίκη του όχλου

"...μόνοι μεσ'στη φοβερή ερημία του πλήθους"
(Μανόλης Αναγνωστάκης)

Η πρώτη φορά που αντίκρυσα το πλήθος να κυνηγάει έναν άνθρωπο,ήταν αρχές της δεκαετίας του '80 στο γήπεδο της Λευκάδας.Θυμάμαι με τη λήξη του αγώνα,ένα ολόκληρο γήπεδο να καταδιώκει έναν ποδοσφαιριστή.Ενιωσα βαθιά αποστροφή στη θέα ενός ανθρώπου που πάλευε να γλιτώσει απ'τη μαινόμενη αγέλη.Αυτό το αίσθημα αναβιώνει σε κάθε ανάλογη περίσταση:
-Οι γυναίκες που διαπόμπευε ο απελευθερωμένος όχλος ως δήθεν συνεργάτιδες των κατακτητών.
-Ο Οδυσσέας Τσενάι,μικρό παιδί, μόνο απέναντι στον εξαγριωμένο εσμό των ενηλίκων και των συνομηλίκων του.
-Ο τρελός του χωριού-του κάθε χωριού-που ταπεινώνεται απ'τους συγχωριανούς του (ο μύθος των δήθεν "καλοσυνάτων ανθρώπων της υπαίθρου").
-Ο καλλιτέχνης που αποκαθηλώνεται σε μια νύχτα εν μέσω άγριας γιούχας από τους πρώην θαυμαστές του.
-Ο απόβλητος που βιώνει τον καθημερινό αποκλεισμό,γιατί διαφέρει απ'τους άλλους.

Τα παραδείγματα δεν έχουν τελειωμό.
"Ηomo homini lupus" κατά τον αφορισμό των Ρωμαίων,μα είναι ακόμη φοβερότερη η μοίρα του ενός που θα βρεθεί απέναντι στους πολλούς απροστάτευτος.
Ο όχλος δε γνωρίζει έλεος.
Η αγέλη καθοδηγείται απ΄το ένστικτο.
Το σύνθημα υποκαθιστά την κριτική σκέψη,παροτρύνοντας στο τελικό-κυριολεκτικό ή μεταφορικό-λυντσάρισμα.

Φαίνεται πως,όσο απαραίτητη είναι η κοινωνικοποίηση του ανθρώπου ως βαθμίδα της βιολογικής-πολιτισμικής του εξέλιξης,αλλο τόσο είναι αναγκαίος και ο περιστασιακός αναχωρητισμός.
Χρειάζεται μ'άλλα λόγια ενίοτε η απόσυρση στον ιδιωτικό μας χώρο,προκειμένου ν'αναστοχαστούμε ανεπηρέαστοι απ'τις κοινωνικές θεσμίσεις,να συνομιλήσουμε με τις βαθύτερες-ενίοτε απαγορευμένες-ενορμήσεις μας,να "αυτοπροσδιοριστούμε" κατά την έκφραση του Καστοριάδη.
Πρέπει ταυτόχρονα να οικοδομούμε τη σχέση μας με τους άλλους και με τον εαυτό μας.
Αν διαμορφώνουμε τη βιοθεωρία μας ως "πρόσωπα" (προς + "όμμα"),πρέπει να στρέφουμε το βλέμμα και εντός μας.
Αν υπάρχει το άπειρο γύρω μας,εξίσου υπαρκτό είναι και μέσα μας.

Η διάσωση της ατομικότητας,ως ελάχιστου ιδιωτικού χώρου,είναι για μένα αναγκαίος όρος
για να διατηρήσει η ανθρώπινη ζωή την ιερότητά της.
Ιστορικά,οι κοινωνίες που εκμηδένισαν το άτομο,εντάσσοντάς το βίαια στην κοινότητα,μετέτρεψαν την ηθική του όχλου σε πολιτειακή πρακτική.

"Οποιος ζει με τα θηρία,ας προσέξει να μη γίνει κι αυτός θηρίο" έγραφε ο Νίτσε,συμπληρώνοντας όμως πως "όταν κοιτάμε πολλή ώρα την άβυσσο,μας κοιτάζει κι αυτή"...
Λεπτή ισορροπία λοιπόν ανάμεσα στις ανάγκες για κοινωνικότητα και ιδιώτευση.
Εξίσου απαραίτητες και οι δυο.
Εξελισσόμαστε βιολογικά "συν"-τιθέμενοι αλλά και "αντι"-τιθέμενοι.
Αυτή η αέναη εναλλαγή συνιστά την ιστορία του πολιτισμού.

Το πλήθος όμως,μοιάζει ευκολότερο να υποκύψει στα ένστικτα της ανθρώπινης προ-ιστορίας.

Ας κρατάμε,ως εφεδρεία,ένα ιδιωτικό καταφύγιο,ένα λυχνάρι σαν πέφτει η κοσμική νύχτα τριγύρω.
"Με το λύχνο του άστρου,στους ουρανούς εβγήκα" γράφει ο Ελύτης.
"Κράτει ό έχεις" κατά την Αποκάλυψη του Ιωάννη (γ'11).
Κι ένας ημίτυφλος γέροντας,πριν από 90 χρόνια,άρρωστος και κυκλωμένος απ'τον τρόμο που έσπερναν οι μπολσεβίκοι,έγραφε το κύκνειο άσμα του,την "Ηθική",κληροδοτώντας στην ανθρωπότητα την ελπίδα για ένα μέλλον περισσότερης αλληλεγγύης:ήταν ο πρίγκηπας Κροπότκιν.

19/5/2011